135 



goż naznaczona jest od strony jego nasady wązka, gładka, bardzo skrócona, wzdłuż 

 ciągnąca się listewka, że na pokrywach poniżej tarczki z obu stron wznosi się słaba 

 wypukłość, że z obu stron, bliżej boków pokryw niżeli od szwu, przebiega niemal 

 przez całą ich długość Unijne, wązkie,. wybitnie naznaczone żeberko, niknące w spo- 

 rym odstępie od zakończenia pokryw, nadto, że nakłucia głowy są bardzo drobne 

 i gęste, a przedkarcza grubsze od nakłuć głowy i niewiele co drobniejsze od grubych 

 na pokrywach. Do wymienionych różnic dodać należy słabsze uwłosienie ogólne oraz 

 i to, że tylko pierwsza para nóg jest jasno-rdzawo-żółta z piszczelami u nasady płytko 

 zaczerwienionemi, oraz z takimiż łapkami; dwie następne pary nóg są czarne, a tylko 

 uda u drugiej pary mają końcowe czubki rdzawe. Czułki całe są zupełnie czarne. 

 Ogólna barwa ciała skutkiem drobnego gęstego porostu jasno-siwych włosków jest 

 czarno-szarawa. 



Żyje jako gąsienica w grubych łodygach różnych gatunków barszczu (Heracleum). 

 U nas rzadki; znajdował go gdzieś na podgórzu Karpat zachodnich ś. p. Jan Wań- 

 kowicz. 



Ph. coerulescens S co po li. Ryc. N° 131. Dł. c. 9— 15'" mm. Z pośród wszyst- 

 kich należących do rodzaju Phytoecia gatunków wyróżnia się bardzo tern, że ma o wie- 

 le dłuższe nogi. Głowę ma węższą od przedkarcza, a środkiem tejże aż do połowy 

 czoła przechodzi szerokie zagłębienie o wciętem, wąziutkiem, wygładzonem dnie. 

 Przedkarcze węższe od górnego niż od dolnego brzegu, z bokami poza połową jego 

 długości cokolwiek rozszerzonymi, przyczem rozszerzenie to wytwarza jednak trochę na 

 zewnątrz słabo wyłamane łuki. Króciutka w środku szerokości przedkarcza, u jego 

 podstawy umieszczona, wzdłuż biegnąca listewka, jest podobnie ukształtowana, jak 

 u poprzednich gatunków. Dwa na tarczy przedkarcza szeroko rozstawione, guziczkowate 

 wyrostki poprzedzone są od zewnątrz niżej umieszczonym, podobnym do nich, ale dro- 

 bniejszym wyrostkiem. 



Nakłucia głowy są drobne i rzadkie, przedkarcza nieco grubsze, a najgrubsze na 

 pokrywach, wogóle jednak różnice w natężeniu nakłuć są niezbyt wybitne. Zwy- 

 kłe dwie podłużne listewki, bliżej boków niż szwu, wzdłuż pokryw się ciągnące, 

 są mniej wyraźne niż u Ph. cylindrica. Rzadsze i dłuższe owłosienie obfitsze jest 

 niż u poprzedniego gatunku, drobniejsze zaś uwłosienie jest tak gęste, że nadaje bar- 

 wę całemu ciału. Młode, świeżo wylęgnięte z poczwarek owady, są wraz ze spodem 

 ciała, nogami i różkami szarawo-jasno-zielone, w miarę zaś lotu i ruchu członków nie- 

 trwała ta barwa ściera się, a przebija z pod spodu czarna, podkładowa barwa ciała. 

 Nakoniec należy jeszcze dodać, że często szew na całej długości pokryw bywa 

 białawy. 



Żyje jako gąsienica w korzeniach ostów oraz w korzeniach Echium vulgare 

 i Cinoglossum officinale, a na rzeczonych roślinach znaleźć łatwo doskonałe owady. 

 Na naszym obszarze dość zwykły. Piaski Szwedzkie za Pragą 4 czerwca 1868 roku, 

 Fort Śliwicki 17 czerwca 1898 r., oba razy na ostach; Ciechocinek 3 lipca 1898 roku 

 na Cinoglossum officinale. 



Rodzaj Oberea Mulsant. 



Ogólny zarys ciała mocno wydłużony, prawie walcowaty, wązki; pokrywy bar- 

 dzo długie, w kierunku długości niemal zupełnie równoległe, a z wierzchu wyraźnie 

 spłaszczone,^ czubkami skośnie ku środkowi i ku górze skrajanymi. Głowa spora, 



