137 



do połowy długości pokryw, jasnem pasmem. Nogi całe i spód ciała są tej samej 

 barwy co i przedkarcze; na środku piersi umieszczona jest czarniawa, poczwórnie roz- 

 gałęziona plama z wyskokami skośnie ku brzegom skierowanymi. 



Pierwsze dwa pierścienie brzucha w pośrodku, poczynając od jego nasady, po- 

 siadają głęboko zachodzącą, czarną plamę z wyskokami od strony nasady zwężonymi, 

 a dochodzącymi aż do bocznych brzegów brzucha; plama ta jest na pierwszym pierś- 

 cieniu mniejsza i płyciej zachodząca, na drugim zaś większa i głębiej zachodząca. Na 

 trzecim pierścieniu znajduje się najmniejsza, czarna, czworokątna plama; nakoniec pią- 

 ty, t. j. ostatni pierścień posiada od góry trzy rozstawione, języczkowato ostro zakoń- 

 czone, czarniawe smużki, od spodu zaś przechodzi środkiem wzdłuż silniej czarna 

 smużka, a sam czubek omawianego pierścienia jest też zaczemiony. Czułki są czar- 

 ne, a od drugiego ich członka poczynając i kończąc na szóstym z coraz bardziej słab- 

 nącym rdzawym naciekiem. 



Dłuższe rzadsze włoski na głowie są czarno-brunatne, krótsze na jasnych po- 

 wierzchniach są tejże samej jasnej barwy, a mszyste uwłosienie pokryw jest jasno-siwe 

 o słabym, jedwabistym połysku. Jako gąsienica żyje i przeobraża się w gałęziach prze- 

 wiertnia (Lonicera xylosterna), dlatego też częstszy jest w górach lub też w okolicach 



gliniastej glebie. 



U nas bardzo rzadki. Kilka okazów znalazł ś. p. Jan Wańkowicz w Szczaw- 

 nicy; ja sam znalazłem też w tej miejscowości parkę 23/8 1876 r. 



O. oculata Linneus. Ryc. N° 133. Dł. c. 17 — 22"' mm. Przypomina na po- 

 zór gatunek Ph. affinis, podobniejszy jest jednakże do poprzedniego Oberea pupillata. 

 Głowa o czole mniej wypukłem; rowek wzdłuż niej biegnący jest wybitniejszy i szer- 

 szy oraz silniej zapadnięty. Przedkarcze u swej podstawy nieco szersze niż od strony 

 nasady głowy, pod górnym brzegiem, w pewnym od niego odstępie, zaledwie zaklę- 

 śnięte, nad dolnym zaś wyraźniej, zwłaszcza w pośrodku, wszerz, wązko wgłębione. 

 Górna krawędź przedkarcza posiada rąbek uwydatniony na całej szerokości ; rąbek zaś 

 dolnej krawędzi jest tylko w środku wyraźny. Wzdłuż przedkarcza, środkiem, prze- 

 chodzi słabo uwydatniona, wązka, linijna listewka. 



Głowa z przodu drobniej, od strony zaś nasady grubiej ponakłuwana; przedkar- 

 cze z takiemi samemi nakłuciami, jak u poprzedniego gatunku. Na całej długości po- 

 kryw ciągnie się szerokie spłaszczenie, którego boki są bardzo tępo kanciasto wyokrą- 

 glone, zlewając się ściśle z boczną powierzchnią pokryw bez żadnych wyraźniejszych 

 kantów i wygórowań. Wzdłuż szwu, po obu stronach, ciągnie się wązka, wcięta kre- 

 seczka, niknąca w sporym odstępie od zakończenia pokryw. Dość grube, prawie owal- 

 ne, rzadkie nakłucia pokryw, wybitniejsze u nasady a słabnące ku zakończeniu, ułożo- 

 ne są w dziesięć par więcej regularnych szeregów, niż u poprzedniego gatunku. 



Uwłosienie ciała o tym samym charakterze co i u poprzedniego gatunku, tylko 

 drobne włoski na pokrywach są gęstsze, o wiele tęższe i wyraźniejsze. 



Barwami i ułożeniem tychże jest ten gatunek również do poprzedniego zbliżony. 



1 tak: cała głowa jest czarna, na pomarańczowem tle przedkarcza, na całej swej po- 

 wierzchni jednakowo ubarwionego, w pośrodku mniej więcej jego długości, albo może 

 zaledwie co wyżej, widnieją dwie szeroko rozstawione, okrągławe, czarne cętki, mie- 

 szczące się na płaskich wygórowaniach, tegoż samego co i one rozmiaru; tarczka skrzy- 

 dłowa tej samej barwy co i przedkarcze, a po jej stronach krótkie zatoki wszerz na- 

 sady pokryw, jako też początek podgięć na niewielkiej długości są pomarańczowe; 

 nogi i spód ciała są tak samo jak i przedkarcze ubarwione, może cokolwiek jaśniej 



Pam. Fizyogr. — T. XXIV. — Zoologia. 18 



