138 



pomarańczowe; pokrywy są szaro-siwe, a nakłucia wewnątrz czarne. Całe różki są 

 zupełnie czarne. 



Powierzchnia owada ma wygląd matowy. Podkładowa barwa pokryw jest czar- 

 na; siwy pozornie wygląd nadaje pokrywom bardzo gęste, siwe uwłosienie. Pomarań- 

 czowe przedkarcze robi wrażenie jakby woskowatej konsystencyi; tak samo spód ciała, 

 który ma 'przytem połysk aksamitny. 



Jako gąsienica żyje w grubych, nadpsutych gałęziach wikliny lub też w innych 

 gatunkach ; wierzby. 



Na naszym obszarze niezbyt częsty. Bielany pod Warszawą 10/7 1875 r., Ja- 

 błoń pod^Otwockiem 5/6 1889 r., Ojców 13/7 1912 r. Zawsze na liściach wikliny. 



O. linearis Linneus. Ryc. N° 134. Dł. c. 11 — 16"' mm. Ciało więcej wy- 

 dłużone, a przez to też stosunkowo węższe niż u dwóch poprzednich gatunków. Gło- 

 wa z oczami szersza od słabo okrągławo po bokach rozszerzonego, a po wierzchu sła- 

 bo uwypuklonego przedkarcza; środkiem tegoż wzdłuż ciągnie się od góry i od dołu 

 zwężająca się oraz silnie skrócona, gładka listewka. Górne i dolne zaklęśnięcia są sła- 

 bo uwydatnione, wszakże dolne silniejsze i węższe od górnego. Górna krawędź przed- 

 karcza z wąziutkim, wyraźniejszym rąbkiem niż u dolnej. Nakłucia głowy są dość 

 grube i niezbyt gęste, a nawet ku nasadzie coraz rzadsze; przedkarcze grubiej i jeszcze 

 rzadziej nakłuciami poznaczone, najgrubsze jednak, niemal czworokątne nakłucia uło- 

 żone są w siedem par szeregów, ciągnących się wzdłuż całej długości pokryw. Na- 

 kłucia te poczynając od góry są silniejsze, a słabną bardzo w kierunku zbliżania się 

 ku końcowi pokryw, skośnie ku górze wykrajanych i opatrzonych od zewnętrznego 

 kantu wybitniejszym, od wewnętrznego zaś zakończenia szwu drobniejszym, ostrym 

 kolcem. Szew jest nieco na całej swej długości wązko listewkowato wygórowany. 

 Dwie pierwsze pary nakłutych prążek, najnieregularniej w szeregi ustawionych, są 

 oddzielone od dwóch następnych wazką żeberkowatą listewką; trzeci i czwarty szereg 

 są już o wiele regularniej ułożone; piąta para jest też od czwartej oddzielona podobną 

 listewką, gubiącą się, tak samo jak i pierwsza, w znacznej odległości od zakończenia 

 pokryw. Dłuższe uwłosienie, szczególniej od spodu ciała, jest obfitsze niż u poprzed- 

 niego gatunku, a drobny i gęstszy porost znać tylko wyraźniej na brzuchu; wierzch 

 ciała ma wygląd nagi prawie, matowy. 



Barwa ciała główna jest czysto czarna. Nogi całe są jasno-ochrowo-żółte, a ta- 

 kiej samej barwy są też krótkie, zwężające się zatoki po obu stronach tarczki u nasa- 

 dy pokryw, których podgięcia poczynając poza nasadą przedkarcza na niewielkiej dłu- 

 gości są też jasno-żółte. Dłuższe uwłosienie jest brunatno-płowe, drobniejsze zaś 

 siwawe i dlatego barwa czarna całego ciała ma odcień słabo szarawy. Różki całe są 

 czarne. 



Gąsienica żyje i rozwija się w gałęziach leszczyny, a skoro się pojawi w więk- 

 szych ilościach może się stać szkodliwą, co jednakże rzadko się zdarza. Doskonały 

 owad trzyma się tylko liści leszczynowych. 



U nas wogóle rzadki. Kilka okazów znalazł na Bielanach Wojciech Mą- 

 czyński, sporo też znajdował w Ojcowie Emiljan Szleziger. Ja sam zna- 

 lazłem rzeczonego owada w Natolinie 11/6 1904 roku podczas otrząsania krzaka 

 leszczynowego. 



O. erythrocephala Schrank. Ryc. N° 135. Dł. c. 9 — 14"' mm. Głowa co- 

 kolwiek jeszcze szersza od przedkarcza oraz więcej wypukła niż u poprzedniego ga- 

 tunku. Pierwszy członek czułków nie o wiele co tęższy od następnych, w dalszym 

 ciągu jednakowo grubych. Przedkarcze stosunkowo krótsze niż u poprzedniego ga- 



