5 



palustris, M. intermedia, Symphytum officinale, Euphrasia, Odontites, Alectorolophus, 

 Heracleum sphondylium — na łąkach więcej suchych. Nad brzegami rzeczek spotykamy 

 obraz nieco odmienny; zarośla, złożone z różnych gatunków wierzb albo z olszy (71/- 

 nus glutinosa, gdyż A. incona nie rośnie w okolicy Łysogór), kryją w sobie inną 

 nieco roślinność. Rośliny wijące się, jak Humulus Lupiiliis, Calystegia sepiom, Sola- 

 num Dulcamara, Cuscuta europaea, wspinają się po krzakach nawet na niższe drzewa; 

 inne, lubiące grunt więcej błotnisty, rosną nad samą wodą; do tych ostatnich należą: 

 Scrophularia nodosa, S. alata, Epilobium roseum, E. palustre, Lycopus europaeus, 

 Lythrum Salicaria, Mentha aąuatica, Valeriana officinalis, Bidens tripartitus, B. cer- 

 nuus, Glyceńa fluitans, Arundo phragmites, Lysimachia vulgaris, Scatellaria galeri- 

 culata, z mniejszych: Veronica beccabunga, Mentha austriaca, Callitriche vernalis, 

 Lysimachia nummularia, Sagina procumbens, Myosotis palustris, Polygonum persi- 

 caria, P. lapathifolium. 



5. Flora nieużytków i podwórzy. Rośliny, tu należące, rosną wszędzie koło 

 domów w wielkiej ilości i stanowią uprzykrzone nieraz chwasty. Ich okwiat bywa za- 

 zwyczaj niepozorny, zielonawy. Należą tu gatunki rodzaju Chenopodium, głównie Ch. 

 album, murale, glaucum, polyspermum, Atriplex, Polygonum persicaria, P. lapathifo- 

 lium, P. hydropiper, P. aviculare. Arctium, Matricaria inodora, M. diseoidea ("wszę- 

 dzie pod murami jedna z najpospolitszych), Mafoa sihestris, M. neglecta, Poa tri- 

 vialis, Urtica dioica, U. urens i inne. Prócz tych spotyka się jeszcze wiele roślin 

 zdziczałych. 



B. Flora wapienna. 



Ponieważ obszar, na którym ją spotykamy, leży już poza obrębem właściwego 

 pasma łysogórskiego, wspomnę o niej tylko dla zaznaczenia różnicy między roślinno- 

 ścią samego pasma a dalszej okolicy. Flora kwarcytów, t. j. flora samego pasma 

 z podnóżem, jest, jak już wspomniałem, wyspą na morzu flory wapiennej. Jedna i druga 

 ma swoich przedstawicieli ; zwłaszcza flora wapienna ma wiele roślin, których brak zu- 

 pełnie florze kwarcytowej. Również ogólny charakter tych flor jest całkiem różny. 

 Florę wapienną cechuje nietylko większa liczba gatunków, ale także różnorodność form, 

 w jakich gatunki, zwłaszcza pospolite, występują na stosunkowo małej przestrzeni. 



Florę wapienną okolicy Łysogór reprezentuje głównie roślinność wąwozów, stoków 

 przydrożnych i zarośli; wykazać różnicę w roślinności lasów, mokrych łąk i t. d. bę- 

 dzie zadaniem przyszłych badań. Miejscowości, w których flora wapienna najwyraźniej 

 występuje, należą do najpiękniejszych w okolicy Łysogór. Słynną jest z tego względu 

 wieś Grzegorzowice, uchodząca w całej okolicy za „Szwajcaryę Świętokrzyską". Jadąc 

 od Łysej Góry, już w Pokrzywiance spostrzega się znaczną różnicę w krajobrazie. Droga 

 prowadzi wąwozami, których stoki porosłe są bujną roślinnością; oprócz różnych krze- 

 wów, rosną tu licznie krzaki dębowe, zarażone, jak wogóle w całej okolicy gór Święto- 

 krzyskich, niedawno, bo dopiero przed dwu laty do Europy przybyłym mączniakiem 

 Oidium ęuercinum 1 ). Tu też rosną rośliny florze wapiennej Łysogór właściwe: Vero- 

 nica spicata, Stachys recta, S. annua, Asperula cynanchica, Nigella arvensis, Salvia 

 pratensis, Galeopsis angustifolia, Eryngium planum, częściowo także: Sedum acre, 

 S. boloniense, Carduus acanthoides fl. albo i t. p. Na granicy obu flor rośnie Anthe- 



') Dr. B. Namysłowski. Nowe wiadomości o wystąpieniu zarazy mocznicowej na agreście 

 i dębie. Wszechświat. 1909. Ks 52, str. 828. 



