6 



wypadku, przy jego rozbieraniu, trzeba było wyłożyć sporo pracy, ażeby usunąć 

 kamienie. 



Nad innemi zrębami nie zatrzymujemy się szczegółowiej, podajemy jedynie foto- 

 grafie, rys. na tablicy IV (obie zdejmowane ze środkowego wzniesienia na grodzisku), 

 odtwarzające zręby, oznaczane na planie przez litery D i E. Tembardziej nie będziemy 

 robili żadnych przypuszczeń co do przeznaczenia zrębów, które odsłoniliśmy podczas 

 kopania, chociażby dlatego, iż w stosunku do przeważającej ich większości nie jesteśmy 

 nawet pewni, czy kształty ich obecne, odtworzone przez nas na planie, odpowiadają 

 dawnym ich kształtom. Wyjątek stanowczy tworzy jedynie ów zrąb kręgowy B. Zazna- 

 czymy jedynie, iż w paru miejscach na grodzisku ościkowem powtarza się ta sama bu- 

 dowla, a mianowicie, odosobnione rzędy, idące półkolem lub ćwierćkołem, istniejące także 

 i na grodzisku petraszuńskiem, poprzednio przez nas badanem. Ale, naogół, zręby w Pe- 

 traszunach są prostszej budowy, i dlatego było tam łatwiej o odgadnięcie, do czego 

 służyły. Natomiast na Górze Ościkowej, rzecz jest trudniejsza do odcyfrowania. Tylko 

 tyle powiedzieć możemy, iż zręby te pozostały po dawnym okresie, kiedy grodzisko 

 nie było opuszczone, że jeden z nich, ów zrąb kręgowy, dotrwał bardzo mało zniszczony, 

 ale nie jesteśmy w stanie wskazać jakie było ich przeznaczenie. Mamy jeszcze po- 

 wody przypuszczać, iż przynajmniej niektóre z nich były pokryte gliną. Wprawdzie, 

 na żadnym z nich nie odnaleźliśmy takiej polepy glinianej, ale o jej istnieniu świadczą 

 dowody natury pośredniej, a mianowicie kawałki wypalonej gliny kształtów bardzo zna- 

 miennych, bo dające w przecięciu trójkąt, a dobrze mi znane z grodziska w Bubjach, 

 gdzie pokrywały zręby kamienne w chwili gdy je odkopano. Upalona glina zawdzię- 

 cza te kształty temu, że wciśnięta pomiędzy kamienie zrębu przybierała swoją tak odrę- 

 bną postać trójkątną odpowiednio do postawy wzajemnej kamieni. 



Ale, jakkolwiek winniśmy zachować powściągliwość względem przypuszczeń co do 

 tego, jakie było przeznaczenie zrębów, przecież budowa samego grodziska występuje 

 przed nami w sposób jasny a niedwuznaczny. Rządzą nią te same zasady, co na 

 grodzisku petraszuńskiem niezbyt odległem od Góry Ościkowej, bo około dwudziestu 

 paru wiorst w linii prostej. Rdzeń, t. j. część środkowa grodziska, podnosiła się z po- 

 śród zagłębienia, otaczającego ją obręczą: ten środek był może warsztatem pracy, może 

 miejscem odpoczynku, gawęd i zabaw. Zręby, mniejsza czy były ogniskami, czy pod- 

 stawą szałasów, czy w końcu miały inne jeszcze przeznaczenie, ulokowały się w zagłę- 

 bieniu parometrowej szerokości, otaczającem zewsząd rdzeń środkowy. Dokoła zagłę- 

 bienia, ze strony zewnętrznej, ciągnęło się niewielkiej wysokości podniesienie obrączko- 

 wate, wązkie względnie, jak gdyby nizki wał. Dzisiaj, a właściwie w chwili rozpoczę- 

 cia robót na Górze Ościkowej, powierzchnia grodziska była równa jak stół. Pochodzi 

 to stąd, iż deszcze spłókiwały warstwę kulturalną, która nagromadziła się była na wy- 

 niosłości środkowej, i powoli zapełniały nią zagłębienie. W ten sposób zręby zwolna 

 zostawały pogrążone w ziemi i dzięki temu dotrwały do doby obecnej. 



II. 



Grodzisko na Górze Ościkowej okazało się obficie uposażone w różne przedmioty 

 dawnego użytku. 



Zaczniemy od przedmiotów, z kamienia robionych. 



Krzemień jest rzadkim minerałem w tych okolicach. Warto zaznaczyć, iż z po- 

 śród wykopanych przedmiotów jedynie kły niedźwiedzie i znajdujące się w liczbie nie- 



