13 



wytrzymuje burak ten dobrze. Okres kwitnienia posiada bardzo długi, gdyż jeszcze w końcu września 

 spotykamy kwiatki. Kłębki ma drobne, jedno lub dwunasienne, trójnasienne zaś bardzo rzadko. 

 Grzybnia przy okwitaniu występuje nasamprzód w ściankach zalążni tuż pod znamieniem, a trochę póź- 

 niej i w listeczkacli okwiatu, podobnie jak u buraka cukrowego. Spotyka się też grzybnia w ściankach 

 pylników, szczególnie pod jesień, powodując ich zbrunatnienie. Pyłek w takich pylnikach często zamiera, 

 pylniki zaś nie otwierają się wcale. Jasnobrunatna, wielokomórkowa grzybnia wyrasta na zewnątrz, tworząc 

 bezbarwne trzoneczki z owalnymi, jednokomórkowymi, również bezbarwnymi zarodnikami. Prawdopo- 

 dobnie należy ona do cyklu rozwoju grzybka Cladosporium. Podobna bowiem grzybnia trafia się w kłęb- 

 kach buraka cukrowego, o czem już wspominaliśmy wielokrotnie w dawnych sprawozdaniach. Grzybnię 

 tę postanowiono w roku bieżącym wyosobnić w stanie czystym i przeprowadzić z nią sztuczne zakażenie 

 siewek buraka cukrowego (J. Trzebiński). 



3) Badanie zarodników grzybów, znajdujących się na powierzchni kłębków 

 buraka cukrowego, zostało dopiero rozpoczęte w roku sprawozdawczym jesienią. Świeże kłębki po 

 zebraniu ich z wysadków i po włożeniu do wyjałowionej galaretki odżywczej, wylewano wraz z tą ostatnią 

 do szalek Petrfego, na której mogły się z zarodników rozwinąć grzybki. Jak dotąd żadnych ciał owo- 

 cowych (piknid) na galaretce nie zauważono, z pleśni zaś do najpospolitszych należy pleśń sina (Peni- 

 cillutn glaucum) (J. Trzebiński). 



4) Doświadczenia ze skrapianiem buraków cukrowych 1$ cieczą bordoską 

 przeciw plamistości liści (Cercospora betaecola). Doświadczenia wykonane zostały w Morach 

 w trzykrotnem powtórzeniu '). Na każdem poletku znajdowało się podczas zraszania po 27 buraków 

 w jednakowej od siebie odległości. Zroszenia dokonano 3-go sierpnia. Grzybka jednak naogół było 

 mało, tak iż liście na poletkach zraszanych nie różniły się pod względem plamistości, od poletek nie- 

 zraszanych. Na urodzaj korzeni lub liści zroszenie pozostało bez wpływu, jak świadczą dane dotyczące 

 wagi korzeni i liści na poszczególnych poletkach. (J. Trzebiński i Wł. Gorjaczkowski). 



5) Doświadczenia nad zwalczaniem mszycy (Aphis papaveris) na wysadkach 

 buraczanych. 



Na poletkach wysadków buraczanych w roku sprawozdawczym wystąpiła w ilości niewielkiej 

 mszyca czarna (Aphis papaveris). Przeciwko mszycy tej zastosowane były następujące środki: 1) obsy- 

 pywanie superfosfatem, 2) zraszanie 5% roztworem wodnym soli kuchennej, 3) zraszanie emulsyą z olejku 

 lnianego i sody (1% sody i \% oleju lnianego). Obsypywanie wysadków superfosfatem nie wydało 

 pożądanych rezultatów. Środek ten nie działa zupełnie na mszyce; nawet całkowicie obsypane super- 

 fosfatem mszyce po pewnym czasie wydostawały się na zewnątrz i nie wykazywały najmniejszego 

 osłabienia. Również nie działa na mszyce 5% wodny roztwór soli kuchennej. Ciecz ta przytem nie 

 przylega zupełnie do błyszczącej powierzchni ciała mszyc. Natomiast skutecznie działa emulsya składa- 

 jąca się z oleju lnianego i sody. Mszyce zroszone emulsyą powyższą giną dość prędko. Przy doświad- 

 czeniach jednak wystąpiła na jaw trudność takiego zroszenia pędów kwiatowych, aby ciecz przenikła 

 pod każdy kwiatek, gdzie głównie żerują mszyce. Należałoby może w tym celu łodygi kwiatowe bu- 

 raka zanurzać do płynów owadobójczych. 



Podobne doświadczenia przeprowadzono z burakami jednorocznymi, opadniętymi również przez 

 mszyce Aphis papaveris. Dzięki łatwości zraszania wyniki otrzymano tu zupełnie dodatnie. (J. Trze- 

 biński i Wł. Gorjaczkowski). 



6) Doświadczenia z odkażaniem kłębów ziemniaczanych zapomocą forma- 

 liny i cieczy bordoskiej. 



Doświadczenie wykonano w ogródku prywatnym przy Ogrodzie botanicznym. Do odkażania kłę- 

 bów (odmiana Silesia z plamkami na powierzchni kłębów — początki bakteryozy) użyto 2% ciecz 

 bordoską — 10 godzin i (na objętość) wodny roztwór formaliny — 2 godziny. Sadzono na jednakowej 

 głębokości, po 12 kłębów na poletko, kłęby już kiełkujące, ale nie ze wszystkich oczek. Doświadczenie 

 powtórzono 2 razy. Łęciny, zarówno w kłębach odkażanych, jak i moczonych tylko w czystej wodzie (do- 

 świadczenia kontrolne), otrzymano całkiem zdrowe. Kłęby również były wszędzie zdrowe, pomimo że 

 do sadzenia użyto kłębów (z majątku Mory), dotkniętych silnie bakteryozą. Urodzaj kłębów nieco 

 mniejszy przy odkażaniu. (J. Trzebiński). 



') Przy wszystkich doświadczeniach w Morach korzystaliśmy stale z pomocy panny E. Orłowskiej. 



