14 



7) Zraszanie łęcin ziemniaków przy pomocy cieczy bordoskiej (1%) przeciw Phy- 

 tophtora infestans (zaraza ziemniaczana). 



Doświadczenia przeprowadzono przy Ogrodzie botanicznym w tym samym ogródku co poprzednio. 

 Powtórzenie 3-krotne. Na poletku sadzono po 20 kłębów mniej więcej jednakowych. Skrapianie (raz 

 jeden) odbyło się 10-go sierpnia. Ziemniaki atoli na wszystkich poletkach okazały się zdrowymi (bez 

 Phytophtora infestans na liściach). Urodzaj kłębów otrzymano w dwóch doświadczeniach prawie jedna- 

 kowy na zraszanych i niezraszanych poletkach. W trzeciem doświadczeniu urodzaj był daleko większy 

 na poletkach zraszanych. 



Podobne doświadczenie zostało wykonane z Woltmanami w Morach. Na poletku sadzono po 16 

 kłębów. Powtórzenie 4-krotne. Skrapiano 2 razy: 3-go sierpnia i w 2 tygodnie później. Na 

 liściach plam od Phytophtora infestans nie zauważono na żadnem poletku. Co się tyczy urodzaju kłę- 

 bów, to między poletkami raz i dwa razy zroszonemi różnicy nie dostrzeżono, samo zroszenie jednak 

 w 3 wypadkach wpłynęło dodatnio (większy urodzaj kłębów), w dwóch zaś wpływu żadnego nie wywarło. 

 W jednym nawet wypadku urodzaj był mniejszy z krzewów zraszanych niż niezraszanych. (J. Trze- 

 biński i Wł. Gorjaczkowski). 



8) Wpływ sadzenia nadgniłych lub parszywych kłębów na urodzaj. 

 Doświadczenia wykonano w Morach. Do doświadczeń użyto odmiany ziemniaków Silesia, przy- 



czem sadzono kłęby: 1) zupełnie zdrowe, 2) kłęby ze słabymi początkami bakteryozy (ciemne plamy 

 na kłębach), 3) kłęby silnie porażone parchami. 



Każde doświadczenie powtórzono 6 razy. Sadzono kłęby mniej więcej jednakowej wielkości, na 

 każdem poletku po 16 sztuk. Po wykopaniu urodzaj kłębów z każdego poletka oznaczano osobno. 

 Oto dane, dotyczące urodzajów kłębów: 





Sadzone kłęby 



Sadzone kłęby 



Sadzone kłęby 





zdrowe. 



parszywe. 



nadgniłe. 



Dośw. 1 



68 funt. 



57A funt. 



56 funt. 



2 



6(H 



484 





3 



364 



35 



354 



4 



44i 



37 



5H 



5 



37 



37 



374 



6 



307* 



22 i 



37^ 



Jak widzimy, przy sadzeniu kłębów choćby w słabym stopniu porażonych bakteryozą, wzgl. par- 

 chami, otrzymujemy w większości wypadków pewien spadek urodzaju. Wyjątek stanowi doświadczenie 

 4-te w stosunku do ziemniaków nadgniłych. 



Co się tyczy stanu zebranych ziemniaków, to z poletek, gdzie posadzono ziemniaki nadgniłe, 

 otrzymano plon całkiem zdrowy, lub co najwyżej tylko z parchami, podobnie jak z poletek, gdzie były 

 posadzone całkiem zdrowe ziemniaki. Z poletek, na których posadzono parszywe ziemniaki, otrzymano 

 parszywych kłębów nietyłko nie więcej, ale nawet trochę mniej, niż z poletek, gdzie posadzone były 

 zupełnie zdrowe kłęby. (J. Trzebiński i Wł. Gorjaczkowski). 



9) Obserwacye nad kędzierzawką ziemniaków. 



Ponieważ na niektórych poletkach pojawiła się kędzierzawka (marszczenie liści połączone z ich 

 zwijaniem się i żółknieniem), przeto z krzaków tych zebrane zostały kłęby osobno, do obserwacyi w roku 

 przyszłym. Żółknienie liści zaczynało się od brzegu i stopniowo obejmowało całą blaszkę liścia. W po- 

 żółkłych miejscach zaczęły się pojawiać czarne plamy. U niektórych krzewów widać było zczernienie 

 nasady łodygi, przyczem w tych miejscach znać było wygryzienia miękiszu przez larwę bliżej nie ozna- 

 czonego owadu. Oczywiście, że były to już uszkodzenia wtórne, nic z właściwą kędzierzawką wspól- 

 nego nie mające. Mikroskopowe badanie chorych liści wykazało tylko zczernienie protoplazmy i błon 

 komórkowych. Grzybni ani bakteryi nigdzie nie dostrzeżono. (J. Trzebiński). 



10) Skrapianie drzew owocowych preparatami, mogącymi zastąpić sole 

 miedzi. 



