136 



nych granitów i gnejsów zagina się silnie ku zachodowi, jakby usiłując ominąć ją, 

 lecz niedosięga jej krańców zachodnich i przecina płytę w okolicy Tarnopola; w dal- 

 szym swym biegu dosięga izoterma — 4° przedgórza Karpat Lesistych i biegnie wzdłuż 

 tego wyniesienia do źródeł Prutu, u których znowu zmienia swój kierunek — tym razem 

 na ściśle wschodni. Izoterma ta, zamykając wewnątrz temperatury poniżej — 4°, obej- 

 muje wyżynową Płytę Podolską oraz część górnego Dniestru aż do Płot w Kijowskiem 

 i, przecinając Boh biegnie równolegle i blizko izotermy — 5°, pozostaje jakby odsuniętą 

 od wybrzeża Czarnomorskiego przez łagodzące wpływy tego morza. 



Izoterma — 3° biegnie od Zatoki Ryskiej wybrzeżem Kurlandzkiem i Królewieckiem 

 aż do Zatoki Świeżej i dalej prawie do ujścia Wisły, okrążając z zachodu zimne wyżyny 

 pojezierza Prusko- Mazowieckiego. U ujścia Narwi wkracza w dolinę środkowego bie- 

 gu Wisły i biegnie nią aż do ujścia Sanu, które pozostawia nieco ku zachodowi, od- 

 dzielając wyżynę Lubelską od Doliny Sańsko- Wiślańskiej. W okolicy Przemyśla izo- 

 terma ta przecina przedgórza Karpat i wkracza w dziedziny górskie Karpat, aby opu- 

 ścić je dopiero na 47-ym równoleżniku, odkąd biegnie w kierunku zupełnie wschodnim, 

 przecinając rzekę Prut prostopadle do jej biegu i kierując się wybrzeżem Czarnomor- 

 skiem aż do ujścia Dniepru. 



Izoterma — 2° wybiega z Mierzei Fryskiej początkowo ku zachodowi, okrążając 

 od północo- zachodu najwyższe wyniesienia Pojezierza Pomorskiego i od południo -za- 

 chodu pojezierze Kujawskie, biegnie dalej doliną Warty i jej dopływów, dotykając od 

 zachodu Jury Krakowskiej. W okolicy Bytomia zmienia nagle kierunek na południowo - 

 zachodni, kierując się doliną Odry do Bramy Morawskiej. 



Wreszcie najwyższa na poziomie morza izoterma stycznia na ziemiach polskich 

 — 1° biegnie Morzem Baltyckiem wzdłuż wybrzeża od półwyspu Hel do ujścia rzeki 

 Odry i dalej doliną tej rzeki do wyżyny Szlązkiej, gdzie w okolicy Lignicy opuszcza 

 dolinę Odry i wygina się ku południowi, przecinając przedgórza sudeckie i dosięgając 

 samych Sudetów. 



§ 31. Izotermy lutego na poziomie morza. 



Kierunek izoterm jest bardziej odchylony od południka niż w styczniu, gdyż izo- 

 termy w lutym biegną naogół z NNW ku SSE, od Bałtyku do Morza Czarnego. 



Najniższa temperatura pozostaje taka sama jak w styczniu — 7° na wschodnich 

 kresach ziem polskich, lecz na kresach zachodnich nieco podwyższa się, wskutek czego 

 przybywa tu jedna izoterma 0°. Z tego wynika, że gradient temperatury na ziemiach 

 polskich jest w lutym większy, niż w miesiącu poprzednim, to jest temperatura zmienia 

 się szybciej w miarę posuwania się ku zachodowi. 



Izoterma — 7° biegnie od Pskowa granicą wschodnią Płyty Litewskiej do Witeb- 

 ska, Horek i Czerykowa, zaginając się w okolicy tego miasta ku południo- wschodowi. 



Izoterma — 6° wybiega od źródeł rzeki Aa Liflandzkiej, przecina pojezierze Li- 

 tewskie w środkowym biegu Dźwiny, a biegnąc dalej około źródeł Berezyny przecina 

 Dniepr w jego górnym biegu, ujście Sanu i nieco poniżej Czernichowa przekraczając 

 Desnę, wkracza na wyżynę Płyty Rosyjskiej w południowo -zachodniem jej pobrzeżu. 

 Pomiędzy źródłami Dniepru a Berezyny obie opisane izotermy zbliżają się do siebie, 

 gdyż linja temperatury — 7° zlekka wygina się pod wpływem chłodnej Płyty Rosyj- 

 skiej ku SW, a izoterma — 6° jest odsunięta przez wpływ wilgotnej doliny Berezyny 

 ku N E. W tern miejscu odległość między dwiema temi linjami jednakowych tempe- 

 ratur jest o połowę mniejsza niż w ich częściach krańcowych. Izoterma — 5°, wycho- 

 dząc z dolin dolnego biegu Ay Liflandzkiej i Dźwiny, przecina Aę Kurlandzką w jej 



