137 



górnym biegu, wyżyny Święciańską i Mińsko -Wileńską, biegnie przez źródła rzeki 

 Niemna i dolinę dolnego biegu Prypeci do Kijowa, a stąd, pozostawiając Dniepr po 

 lewej stronie, przy źródłach rzeki Siniuchy wkracza na wyżynę Ukraińską. 



Izoterma ta ma lekkie wygięcie ku S W w okolicach źródeł Niemna wskutek 

 obniżającego temperaturę wpływu wyżyny Mińsko- Wileńskiej. 



Izoterma — 4 U rozpoczyna bieg swój od zatoki Ryskiej między Rygą a Messara- 

 gocem i biegnąc prawie równolegle do wybrzeża Kurlandzkiego przecina pojezierze 

 Żmudzkie (które odsuwa ją zlekka od wybrzeża), Niemen przy ujściu Dubissy i, wygi- 

 nając się silnie ku zachodowi wraz z wygięciem brzegów morza Bałtyckiego, okrąża 

 od strony zachodniej nadniemeńską część pojezierza Prusko -Mazowieckiego t. j. wyży- 

 nę Suwalską. Biegnąc dalej ku wschodowi granicą tej wyżyny, pod Grodnem zwraca 

 się ku SE i wkracza w dolinę środkowego biegu Niemna i, przecinając wyżynę Woł- 

 kowyską a następnie kotlinę Poleską w okolicy Pińska, wkracza na wyżynę Wołyńską 

 i przez górny bieg rzeki Teterewa na wyżynę Ukraińską, gdzie dosięga źródeł rzeki 

 Bohu i skierowuje się ku wschodowi. Izoterma ta posiada bardzo charakterystyczne 

 wygięcie okrążające zimną wyżynę Suwalską. Opisaliśmy to wygięcie wyżej, tu do- 

 damy tylko, że jest ono tak silne, iż na przestrzeni |° szer. geogr., a 2 / 5 ° długości za- 

 kreśla łuk 180". 



Izoterma — 3° biegnie od Windawy ku południowi wybrzeżem Kurlandzkiem, do- 

 sięgając ujścia Niemna i zatoki Kurońskiej; między tą zatoką a środkowym biegiem 

 Narwi wygina się ku zachodowi, przecinając wyżyny pojezierza Prusko- Mazowieckiego, 

 przecina Narew w jej biegu środkowym i kierując się doliną rzeki Bugu omija wyży- 

 nę Łukowską, przecina nizinę Podlaską i wyżynę Wołyńską, a spotykając w okolicach 

 źródeł Styru i Seretu płytę Podolską, wygina się na niej ku zachodowi. Po opuszcze- 

 niu tej wyniosłości biegnie doliną środkowego Dniestru ku wschodowi, a dalej granicą 

 południową wyżyny Ukraińskiej równolegle do wybrzeża morza Czarnego. Z wygięć 

 tej izotermy charakterystyczne są dwa silniejsze: na pojezierzu Prusko -Mazowieckiem 

 i na płycie Podolskiej. 



Izoterma — 2° biegnie od mierzei Kurońskiej przez zatokę Świeżą i, okrążając od 

 południa zatokę Fryską, otacza deltę Wisły. Dalej przecina rzekę tę w połowie jej biegu dol- 

 nego i biegnąc między Wisłą a pojezierzem Prusko -Mazowieckiem przy ujściu Narwi 

 wkracza w dolinę środkowego biegu Wisły, którą opuszcza przy ujściu Wieprza. Bie- 

 gnąc dalej ku S E przecina wyżynę Lubelską, między źródłami Wieprza i Bugu biegnie 

 północnym krańcem płyty Podolskiej, na którą wkracza pod Lwowem i przecina 

 Dniestr pod Jagielnicą, dosięgając przedgórzy Karpat. Między Czerniowcami a Kaczyką 

 opuszcza przedgórza Karpat wzdłuż których biegła i, przecinając Prut w biegu środko- 

 wym, dosięga Odessy. Bardzo charakterystyczne wygięcie tej izotermy, zarówno jak 

 i poprzedniej, wzdłuż wybrzeży Bałtyku charakteryzuje łagodzący klimat wpływ tego 

 morza. 



Izoterma — l u przecina prostopadle do wybrzeża Bałtyku pojezierze Pomorskie 

 i wkraczając w dziedzinę wielkich dolin w środkowym biegu Noteci i Warty, biegnie 

 granicą doliny Warty i pojezierza Kujawskiego, a następnie granicą doliny Prosny 

 i wyżyny Łódzkiej, okrąża z zachodu wyżynę Małopolską i z południa Jurę Krakow- 

 ską, a wreszcie kieruje się ku wschodowi doliną górnej Wisły i na południe od Wie- 

 liczki dosięga przedgórzy Karpackich. Falistość tej izotermy charakteryzuje przede- 

 wszystkiem ocieplenie dolin rzecznych Warty i Prosny, zamkniętych między wyżynami 

 pojezierza Kujawskiego a Śląską i Małopolską, oraz oziębiający wpływ dość silnie wy- 

 niesionej Jury Krakowskiej. 



Pam. Fizyogr. — T. XXIII. — Meteorologia. 18 



