149 



nicza nizinę Podlaską od kotliny Poleskiej, przecina wzdłuż dolnego Styru wyżynę 

 Wołyńską, a następnie płytę Podolską i u źródeł rzeki Prutu dosięga przedgórzy Kar- 

 pat Lesistych. 



Izoamplituda 23° biegnie od ujścia rzeki Ay Liflandzkiej przez Windawę i Nie- 

 men pod Kownem i dalej równolegle do środkowego biegu tej rzeki aź do źródeł Bie- 

 brzy. Na niewielkiej wyżynie miedzy Biebrzą a Narwią wygina się ku S W, przeci- 

 nając Narew pod Łomżą, Bug i wyżynę Łukowską i, biegnąc doliną Wieprza, dosięga 

 wschodniego krańca płyty Podolskiej, a po przecięciu Dniestru w blizkości jego źródeł 

 wkracza na przedgórza Karpat Lesistych, a wreszcie w Karpaty. Trzy wyżej przepro- 

 wadzone izoamplitudy zbiegają się niemal u swych krańców między płytą Podolską 

 a Karpatami, wskazując na szybkie zmiany charakteru klimatycznego tego terenu, wy- 

 wołane szybkiem przejściem od kontynentalizmu klimatu wyniesień Ukrainy i Podola 

 do bardziej zbliżającego się ku morskiemu klimatowi dziedziny górskiej. 



Takież skupienie izoamplitud zobaczymy dalej dla trzech następnych linij na wy- 

 brzeżu Bałtyku, między zatokami Kurońską i Ryską. Tu szybką zmianę klimatów — ku 

 wyraźnej przewadze cechy morskiej — wywołuje bezpośredni wpływ morza tern prędzej, 

 im bardziej zbliżamy się ku jego brzegom. 



Izoamplituda 22° bierze początek na południowym brzegu zatoki Ryskiej, biegnie 

 przez pojezierze Żmudzkie do Niemna pod Tylżą, wygina się ku wschodowi w dolinie 

 Przegoły; przecina pojezierze Prusko-Mazowieckie jego środkiem, a ku SW dosięga 

 doliny Narwi i Wisły i przecina tę rzekę w blizkości Płocka. W dolinie Wisły i Bzu- 

 ry osięga największe wygięcie ku zachodowi i, skręcając ku SSE, przecina Pilicę i za- 

 chodni kraniec gór Kielecko-Sandomierskich, drugi zaś raz Wisłę przy ujściu do niej 

 Dunajca i wkracza na przedgórza Karpat Zachodnich. 



Izoamplituda 21° bierze początek bardzo blizko poprzedniej na południo-zachod- 

 niem wybrzeżu zatoki Ryskiej, biegnie przez Kuldygę i, obrzeżając z zachodu pojezie- 

 rze Żmudzkie, dosięga ujścia Niemna. Przez zalew Fryski dosięga wyżyn pojezierza 

 Prusko- Mazowieckiego, wygina się na niem ku południo- wschodowi równolegle do 

 wybrzeży Bałtyku; biegnąc w kierunku SW, przekracza Wisłę przez jej dolny przełom 

 i w miejscu najsilniejszego wygięcia się ku zachodowi obrzeża z tej strony pojezierze 

 Kujawskie. Po przecięciu Warty u ujścia Prosny biegnie doliną tej ostatniej, wkracza 

 na wyżynę Małopolską u dolnego przełomu Warty i, dotykając Jury Krakowskiej sil- 

 nem wygięciem ku wschodowi, kieruje się w dolinę Odry i Bramę Morawską. 



Izoamplituda 20°, również jak poprzednie, wybiega z zatoki Ryskiej (wyżej wspom- 

 niane skupienie się izoamplitud na wybrzeżu Bałtyku), dąży pobrzeżem Kurlandzkiem 

 a następnie morzem, równolegle do mierzei Kurońskiej i Świeżej przez zatokę Gdańska., 

 wchodzi znowu na ląd u ujścia Wisły i, biegnąc ku S W, przecina pojezierze Pomorskie 

 oraz Noteć i Wartę w pobliżu ich złączenia się. Pomiędzy Wartą a Odrą dosięga 

 największego wygięcia się ku zachodowi i doliną Odry środkowej dobiega do Lignicy, 

 skąd zwrotem ku południowi dosięga przedgórzy Sudeckich. 



Izoamplituda najniższa na ziemiach polskich (19°) biegnie środkiem zatoki Gdań- 

 skiej i wybrzeżem Kaszubskiem równolegle i blizko brzegu morza. 



Przy rozpatrywaniu biegu izoamplitud uderza nas pewna istniejąca w nim syme- 

 trya: skupienie na południu krańców izoamplitud 25°, 24°, 23°, na północy 22°, 21° 

 i 20° prawie na osi NS ziem polskich, oraz wygięcie izoamplitud zachodniej części 



