153 



Izoterma — 4" w ogólnym zarysie przebiega równolegle do poprzedniej. Wybie- 

 ga z południowego krańca zatoki Ryskiej i przecinając pojezierze Żmudzkie i dolinę 

 dolnego Niemna zbacza coraz wyżej ku zachodowi. W środkowej części pojezierza 

 Prusko-Mazowieckiego osięga największe wygięcie. Stąd doliną Narwi i Bugu zwraca 

 się ku południo- wschodowi, przecina wyżynę Łukowską, Lubelską i, dosięgając pasma 

 Roztocza, biegnie wdłuż jego północo -wschodnie' granicy do Lwowa. Tu odepchnięta 

 przez wyżynowe oziębienie płyty Podolskiej, zwraca się ku zachodowi granicą doliny 

 Sańsko-Wiślańskiej, a następnie wkracza na przedgórze Karpackie i w część Karpat 

 Zachodnich, dosięgając Bramy Morawskiej i gór Sudeckich. Druga linja temperatury 

 poniżej — 4° zamyka w swym obrębie góry Kielecko-Sandomierskie i północo -wscho- 

 dnią część Jury Krakowskiej, dosięgając na południu Miechowa i Stopnicy. 



Izoterma — 3 U biegnie z zatoki Ryskiej wdłuż wybrzeża Bałtyku przez zalew Ku- 

 roński i ujście Wisły, a dosięgając za niem wyżyny pojezierza Pomorskiego okala je 

 od zachodu i powracając w dolinę Wisły nieco powyżej jej przełomu dolnego przecina 

 ją, poczem biegnie ku południowi, przecinając Wisłę drugi raz pod Toruniem. Wygię- 

 ciem ku wschodowi wkracza na wyżynę Łódzką i obrzeża z zachodu i południa wyży- 

 nę Małopolską wkraczając wąskim pasem w dolinę górnej Wisły aż do Sandomierza. 

 Ten pas temperatury powyżej — 3° wciska się między wyniesienie wyżyny Małopolskiej 

 a przedgórza Karpackie. Od przedgórza Karpat linja — 3" biegnie wdłuż przedgórza 

 Sudetów ku północo -zachodowi. 



Izoterma — 2° biegnie wdłuż mierzei Świeżej, okrąża wybrzeżem Bałtyku i doliną 

 Odry wzgórzysty kraj pojezierza Pomorskiego, przecina Wartę u ujścia doń Noteci 

 i, biegnąc dalej doliną Odry, dosięga przedgórzy Sudeckich poniżej Opola. Tu zwraca 

 się ku północo -zachodowi wdłuż przedgórzy Sudeckich; wysyła więc pas wyższych 

 temperatur wdłuż doliny rzeki Odry. 



Najbardziej charakterystyczne oziębienia spotykamy w styczniu na wyżynie płyty 

 Podolskiej i pojezierzy Prusko-Mazowieckiego i Pomorskiego i na wyżynie Małopol- 

 skiej, a ocieplenia w dolinie górnej Wisły i Sanu oraz Odry, gdzie wązkimi pasami 

 wkraczają dziedziny temperatur wyższych. 



§ 4(>. Izotermy lutego na poziomie rzeczywistym. 



Linja najniższej temperatury lutego — 7" odgranicza płytę Środkowo -Rosyjską od 

 kresów ziem polskich biegnąc przez górny bieg Dźwiny Zachodniej, źródła Dniepru 

 i jego lewych dopływów. 



Izoterma — 6°, biegnąc z północy, przecina Dźwinę w biegu środkowym, i kie- 

 rując się wdłuż górnego Dniepru ku południo -wschodowi dosięga ujścia Sożu, poczem 

 biegnie w kierunku wschodnim na płytę Rosyjską. Izoterma ta posiada wygięcie ku 

 zachodowi w stosunkowo cieplejszej dolinie Dźwiny Zachodniej. 



Izoterma — 5° przecina Dźwinę Zachodnią w jej biegu dolnym, otacza z zachodu 

 wyżynę Święciańską a przecina Mińsko- Wileńską, poczem doliną rzeki Ptycza i Pry- 

 peci dosięga Dniepru, a przekraczając go powyżej Kijowa biegnie północnym brzegiem 

 tej rzeki. 



Izoterma — 4" biegnie od zatoki Ryskiej ku południowi, przecinając Niemen 

 w dolinie Kowieńskiej, poczem silnem wygięciem ku zachodowi otacza wschodnią 

 część pojezierza Prusko-Mazowieckiego, podobnie jak izoterma —5" w miesiącn sty- 

 czniu. Dalej izoterma ta biegnie ku południo- wschodowi przez wyżynę Wołkowyską 

 i środkową część kotliny Poleskiej, a następnie doliną rzeki Słucza podąża do półno- 



Pam. Fizyogr. — T. XXIII. — Meteorologia. 20 



