154 



co -wschodniego krańca wyniesienia płyty Podolskiej; wreszcie cofa się nieco ku wscho- 

 dowi, obrzeżając niższe wyniesienie płyty od wschodu, poczem wkracza w dolinę Bohu i 

 południowym 1 skrajem płyty Ukraińskiej dosięga Dniepru. Druga linja temperatur po- 

 niżej — 4° obrzeża Karpaty Wschodnie i Zachodnie, biegnąc z Bessarabii wschodnią 

 częścią gór i cofając się na przedgórza pomiędzy Sanem a Wisłą. Wreszcie zamknięta 

 linia temperatur poniżej — 4° zamyka w swem eliptycznym wnętrzu płytę Podolską, 

 dosięgając Dniestru u południowo-wschodniego krańca płyty. 



Izoterma — 3° biegnie z północy wybrzeżem morza Bałtyckiego, przecina Niemen 

 w blizkości jego ujścia, przebiega przez pojezierze Prusko -Mazowieckie lekkiem wy- 

 gięciem ku zachodowi (oziębienie na wyniesieniu pojezierza), a następnie dolinami 

 Narwi i Bugu dosięga wyżyny Łukowskiej, przecina ją i omijając od północy wynie- 

 sienia wyżyny Lubelskiej i Roztocza dosięga płyty Podolskiej na 26 południku. Ozię- 

 bienie na tej wyżynie cofa izotermę ku zachodowi, tak że przecina ona płytę Podol- 

 ską w części północno-zachodniej i biegnie ku północo- zachodowi wdłuż południowego 

 skraju Roztocza (tern mianem nazywamy wyniesienie łączące płytę Podolską z wyżyną 

 Lubelską). Wkraczając w dolinę Sanu linja izotermiczna — 3° ulega ocieplającemu 

 wpływowi tego zagłębienia; cofa się ku północy i biegnie równolegle do biegu Wisły 

 przez przedgórza Karpat i Karpaty do Bramy Morawskiej. Izoterma — 3° wykazuje 

 silnie ocieplający wpływ doliny Wisły i jej dopływów, rozciągający się na doliny Bu- 

 gu, Wieprza, i zwalczający nawet oziębienie w północno-zachodniej części płyty Po- 

 dolskiej, a także dolinę Sanu i górnej Wisły, chociaż tu linja ta jest znowu cofnięta 

 przez blizkość gór Karpackich. 



Izoterma zamknięta — 3° otacza góry Kielecko -Sandomierskie i wkracza w część 

 północo -wschodnią Jury Krakowskiej. 



Izoterma — 2° wkracza z morza Bałtyckiego przez mierzeję Kurońską i zatokę 

 Fryską, biegnie zachodnim skrajem pojezierza Prusko -Mazowieckiego i wkracza w do- 

 linę Wisły w okolicy Płocka. W dolinie tej wygina się zlekka ku wschodowi, na wy- 

 żynie Łódzkiej zwraca się znowu ku zachodowi i dosięga północno-zachodniego krańca 

 wyżyny Małopolskiej. Wyniosłością tą zwraca się znowu ku południo- wschodowi, 

 wkraczając na Jurę Krakowską i, przecinając ją, przybiera kierunek północo - wschodni, 

 obrzeża z zachodu, północy i wschodu przedgórza gór Kielecko -Sandomierskich, a do- 

 sięgając doliny Wisły przecina tę rzekę nieco powyżej ujścia Sanu. Północna strona 

 doliny tej rzeki niesie względnie wysoką temperaturę daleko ku wschodowi, dosięgając 

 prawie Roztocza. Dopiero w środkowym biegu Sanu zawraca ku zachodowi i brzegiem 

 przedgórza Karpackiego i Karpat, równolegle i blizko izotermy — 3° dosięga Bramy 

 Morawskiej, przecina ją i biegnie dalej ku północo - zachodowi granicą przedgórza 

 i gór Sudeckich. 



Przebieg izotermy — 2° jest, jak widać z powyższego opisu, bardzo zawiły. 

 Z Bałtyku doliną Wisły wkracza temperatura względnie wyższa; oziębiający wpływ 

 wyżyny Małopolskiej fałduje linję dokoła północnego brzegu wyżyny, a ocieplający 

 wpływ doliny Sańsko- Wiślańskiej pozwala jej wkroczyć daleko ku wschodowi, dopóki 

 oziębienie wyżynowe gór Karpackich i Sudeckich nie skieruje jej niższemi częściami 

 tych wyniosłości ku zachodowi, a nawet północo -zachodowi. Zamkniętą przestrzeń 

 temperatury poniżej — 2° obejmuje kształtem elipsy zachodnią część pojezierza Pomor- 

 skiego na lewym brzegu Wisły. 



Izoterma — 1° biegnie z mierzei Puckiej ku zachodowi morzem Baltyckiem, 

 a następnie, wkroczywszy na ląd, zachodnim brzegiem pojezierza Pomorskiego, przecina 

 dolinę Noteci i Warty i zbaczając w dziedzinie wielkich dolin ku wschodowi, wysyła 



