156 



wschodowi przecina wyżyny Łukowską i Lubelską, a po dosięgnięciu wyniesień ota- 

 czających z północy płytę Podolską kieruje się ku wschodowi. W połowie płyty Po- 

 dolskiej zwraca się ku południowi przecinając tę ostatnią, a następnie ku zachodowi 

 granicą południową płyty, przecina dolinę górnego Dniestru i wkracza na przedgórza 

 Karpackie między Sanem a Wisłą dążąc ku zachodowi. Pomiędzy tą linją izotermi- 

 czną (1°) a następną (2°) spotykamy dwie dziedziny temperatur nie dosięgających 1°. 

 Jedna z nich obejmuje wschodnią część pojezierza Pomorskiego podobnie jak w lutym, 

 druga zaś otacza góry Kielecko -Sandomierskie, dosięgając na południu Jury Krakowskiej. 



Izoterma 2° podobnie jak poprzednia przebiega w części na południu, a w części 

 na zachodzie ziem polskich, będąc rozdzielona przez wyżynę Podolską i przedgórza 

 Karpat. Część południowa biegnie wzdłuż wybrzeża morza Czarnego i dosięga Dniestru 

 i Prutu w ich biegach środkowych, poczem zwraca się ku południowi. Część zacho- 

 dnia izotermy 2° wkracza z Bałtyku przez zachodnią część pojezierza Pomorskiego 

 w dziedzinę wielkich dolin, przecina dolinę Warty powyżej Kalisza i dosięga wyżyny 

 Małopolskiej biegnąc ku południowi. Napotykając północno-zachodnie wyniesienie tej 

 wyżyny, cofa się na niej ku wschodowi, przecinając Jurę Krakowską u jej granic po- 

 łudniowych, poczem ulegając znowu ocieplającemu wpływowi doliny Wisły, cofa się 

 znowu ku północy aż do ujścia Sanu; wysyła więc ku wschodowi wązki pas o wyższej 

 temperaturze zamykający dolinę Sańsko-Wiślańską. Zwracając się ku zachodowi gra- 

 nicą doliny Wisły i przedgórzy Karpackich przekracza Bramę Morawską i biegnie da- 

 lej północną stroną gór Sudeckich. W dolinie środkowej Odry od Wrocławia do Li- 

 gnicy rozciąga się obszar temperatury powyżej 3°, najwyższej w marcu na ziemiach 

 polskich na poziomie rzeczywistym. 



Linje izotermiczne marca, jakkolwiek odznaczają się temperaturą wyższą niż 

 w miesiącu poprzednim dla tych samych miejscowości, mają przebieg bardzo podobny 

 do izoterm lutego. Tak samo występują tu oziębienia na wyżynach pojezierzy Prusko- 

 Mazowieckiego (bardziej uwydatnione niż w lutym) i Pomorskiego, oraz na płycie Po- 

 dolskiej i wyżynie Małopolskiej 'również silniej zaakcentowane). Bardzo silne ocieple- 

 nia charakteryzują wpływ doliny Wisły, a bardziej jeszcze Sanu, Wieprza i górnego 

 Bugu, a także środkowej Odry. To ostatnie ocieplenie daje, jak powiedziano już wy- 

 żej, temperaturę wyjątkowo wysoką w okolicy Wrocławia. 



S 48. Izotermy kwietnia na poziomie rzeczywistym. 



Najniższa izoterma kwietnia 4° biegnie z morza Bałtyckiego przez zatokę Ryską 

 i dalej ku wschodowi do płyty Rosyjskiej. Napotykając tę płytę kieruje się ku połu- 

 dniowi, a następnie doliną górnej Dźwiny i górnego Dniepru znowu ku wschodowi. 



Izoterma 5° biegnie początkowo z mierzei Puckiej morzem Baltyckiem ku półno- 

 co-wschodowi, obrzeża z północy pojezierze Żmudzkie wkracza w dolinę Ay Kurlan- 

 dzkiej i, przecinając wyżynę Święciańską, dosięga źródeł Berezyny oraz Dniepru, Soża 

 i Desny, przekraczając te rzeki w ich biegach górnych. 



Izoterma 6° ma w tym miesiącu przebieg podwójny, ograniczający z północy 

 i południa dziedziny wyższych temperatur, panujących na ziemiach polskich od zacho- 

 du ku wschodowi w przybliżeniu w kierunku równoleżników. 



Północna linja izotermy 6° biegnie od ujścia Odry przez pojezierze Pomorskie 

 i ujście Wisły do Niemna i dalej jego dolinami pomiędzy wyżynami Mińsko- Wileń- 

 ską i Wołkowyską. Obrzeżając następnie z północy kotlinę Poleską od rzeki Ptycza, 

 przez dolinę Berezyny i Soża, dosięga płyty Środkowo- Rosyjskiej. Na południe od 



