J. DOMANIEWSKI. 



Krytyczny przegląd avifauny Galicyi. 



CZĘŚĆ I-a PASSERIFORMES. 

 (Revue critique de l'avifaune de la Galicie). 



Ktokolwiek zajmował się. ornitogeografią Europy, a w szczególności jej zachodnich 

 i środkowych krajów, tego musiała uderzyć niezgodność faunistycznych danych, odno- 

 szących sit; do Galicyi, głównie zaś cytowanie dla tej części naszego kraju form, któ- 

 rych należenie do niej wydaje się nietylko zagadkowem, ale nieraz zupełnie niepraw- 

 dopodobnem; z drugiej znów strony o formach, których przynależność do Galicyi 

 ze względu na jej geograficzne położenie w Europie, zdaje się nie ulegać najmniej- 

 szej wątpliwości, brak nieraz zupełnie danych. Podwójne to nieporozumienie, pocią- 

 gające za sobą z jednej strony najsprzeczniejsze wiadomości w pracach systematycz- 

 nych i zoogeograficznych, tyczących się Eurazyi, z drugiej zaś niemożliwość ustalenia 

 położenia Galicyi w paleoarktyce wynika z kilku powodów. 



Po pierwsze, źródła, które służą do poznania ornitologii Galicyi, w których znaj- 

 dujemy dane stosunkowo najbogatsze (o ile chodzi o ilość podanych form) są bardzo 

 stare i autorowie ich (myślę tu przedewszystkiem o pracach Zawadzkiego i P i e- 

 t ruski ego) niektóre wiadomości, tyczące się naszych ptaków, podawali nieraz zbyt 

 pochopnie i bezkrytycznie; tak, na przykład ptaki, które najwidoczniej spostrzegali tylko 

 na przelotach, włączali do fauny Galicyi jako ptaki gnieżdżące się, lub też, omawiajcie 

 ich przynależność do opracowywanej przez się fauny, pisali o nich stereotypowemi 

 „u nas pospolity", „znajduje się w naszych górach" i t. p., następcy zaś ich robili już 

 z tych gatunków ptaki gnieżdżące się. Wiele zamieszania w tym kierunku wprowa- 

 dziła praca D-ra J. Prazaka „Materialen zu einer Ornis Ost-Galiziens", praca, która 

 w świetle krytyki D-ra Lorenza von Liburnau, O. K 1 e i n s c h m i d t a i innych 

 okazała się w części plagiatem, w części zaś czczym wymysłem. Niemniej jednak 

 wielu autorów, mało z literaturą ornitologiczną obeznanych, dane te przyjmuje, powta- 

 rza i tym sposobem błędy natury faktycznej w literaturze utrwala. Trzecia, wreszcie 

 przyczyną jest stosunkowo ogromny krok naprzód, który zrobiły w ostatnich czasach 

 nauki systematyczne, a ornitologia w szczególności. Wydzielenie i odróżnienie całego 

 szeregu form geograficznych, rozbicie dawnych gatunków (species) na gatunki złożone 

 (conspecies) z całego szeregu nieraz podgatunków (subspecies) z odpowiedniem upo- 



Pam. Fizyogr. T. XXIII. Zoologia. 2 



