6 



rządkowaniem nomenklatury. Trzeba się przyznać, że myśmy trochę na tern polu po- 

 zostali wtyle, o czem nie wiedząc i czego nie rozumiejąc autorowie obcy powtarzają 

 nasze dane, odnoszące się do dawnych gatunków, jako dane, tyczące się tylko geo- 

 graficznych form; lub też odwrotnie — zmuszeni do tego brakiem danych, wytrzymu- 

 jących krytykę współczesnego systemu, opierając się na danych krajów przyległych, 

 robią o naszych formach tylko przypuszczenia, które, jako takie, nie zawsze mogą 

 być trafne. 



Wszystko to razem wzięte wymagało gruntownej rewizyi ornitologicznej fauny 

 Galicyi i taki „krytyczny przegląd" postawiłem sobie właśnie jako zadanie niniejszej 

 pracy. Jako materyał do niej służyły ptaki, zebrane w następujących muzeach: Muzeum 

 im. hr. D z i eduszy c k i c h we Lwowie, Muzeum Komisyi Fizyograficznej Akademii 

 Umiejętności w Krakowie, Muzeum hr. Branickich w Warszawie, Muzeum Instytu- 

 tu Zoologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i wreszcie Muzeum im. 

 T. Chałubińskiego w Zakopanem. Ptaki, znajdujące się w powyższych muzeach, 

 zostały przezemie starannie przejrzane, a określenia ich sprawdzone. Kierownikom tych 

 instytucyi, którzy ułatwili mi w nich pracę, a więc Prot". M. Łomnickiemu we 

 Lwowie, Prof. W.Kulczyńskiemu w Krakowie, Dyr. J. Sztol emanowi w War- 

 szawie, a w szczególności Prof. M. Siedleckiemu, w którego instytucie praca ni- 

 niejsza napisaną została, składam niniejszem serdeczne podziękowanie. Prócz mate- 

 ryałów muzealnych uwzględniłem naturalnie całkowicie literaturę, prostując, o ile to 

 było możliwe, dane błędne i nieuwzględniając danych, niezasługujących na wiarę. 

 Pracy Prazaka nie uwzględniam zupełnie. 



Literaturę, odnoszącą się do fauny ornitologicznej Galicyi, mam zebraną w cało- 

 ści; przy niniejszej części podaję ją tylko dla Passeriformes, później w miarę opra- 

 cowywania dalszych rzędów, będę ją dla nich odpowiednio dopełniał. W synonimach 

 podaję tylko nazwy ptaków, objęte w „spisach", to jest w pracach, obejmujących 

 mniej lub więcej całokształt fauny ptaków bądź to pewnej okolicy, bądź to całej Ga- 

 licyi. Są to prace St. Piętru s kiego (2), A. Zawadzkiego (3), K. W od z i c- 

 kiego (6 i 7), M. No w i ck i ego (22), J. S c h a i 1 1 e r a (26), J. Jachny (27), 

 M. Łomnickiego (28), E. S c h a u e ra (29), W. Dzieduszyckiego (39), J. K a r- 

 lińskiego (42), A. Kocyana (50), J. Brunickiego (52) i E. Lubicz-Nie- 

 zabitowskiego (73). Z wielu względów uważałem za rzecz konieczną cytowanie 

 jako synonimów nazw, użytych przez tych autorów. Mianowicie, nazwy te w większo- 

 ści wypadków wskutek badań nad synonimiką i wprowadzenia pierwszeństwa autor- 

 stwa uległy gruntownym zmianom; zatem czytelnik, niemający pod ręką odpowiedniej 

 literatury, w bardzo wielu wypadkach mógłby być wprowadzony w błąd, praca zaś 

 moja odniosłaby wręcz przeciwny zamierzonemu rezultat i wprowadziłaby tylko zamie- 

 szanie zamiast porządku. Jako przykłady takich zmian niech służą następujące: cy- 

 towany przez Zawadzkiego Syhia Nattereri Temm. nazywa się obecnie Phyllos- 

 copus bonelli bonelli (V i e i 1 1.), cytowany przez wszystkich naszych faunistów pod róż- 

 nemi nazwami: Syhia tithys Lathr., Ruticilla tithys Lath., Lusciola tithys L i n n., 

 nazywa się Phoenicurus ochruros gibraltańensis (Gm.). Drozd śpiewak znany daw- 

 niej pod nazwa Turdus musicus L., jak wykazał Hartę rt powinien się nazywać Tur- 

 dus philomelos philomeios B refem., a pod nazwą Turdus musicus L. należy rozumieć 

 drozda rdzawobocznego, nazywanego dotąd Turdus iliacus auct. Ponieważ dawne ga- 

 tunki rozbito na formy lokalne, przeto wiele danych dawniejszych faunistów, które od- 

 nosiły się do całych gatunków, można tylko do niektórych form stosować, wskutek 

 czego trzeba było dane o niegnieżdżących się u nas formach odnieść do innych, nale- 



