7 



żącycli do tego samego gatunku. Tak więc okazało się, że Coloeus m. monedula (L.) 

 w Galicyi się nie gnieździ, natomiast występuje tu Coloeus ni. collaris (Drumm.). 

 Taksamo T. t. Torąuatus L. błędnie podany przez różnych autorów jako ptak gnież- 

 dżący się w Karpatach, jest to właściwie T. t. alpestris (Brehm). Szpaki, gnieżdżą- 

 ce się u nas, nie należą do St. v. vulgaris. lecz do formy St. v. sophiae B i a n c li i 

 i t. d. Pozatem cytowanie synonimów, używanych przez poprzednich faunistów, w ta- 

 kich pracach jak ta ma jeszcze tę dogodność, że wykazuje bezpośrednio kto o da- 

 nym gatunku pisał, ewentualnie z jakiej miejscowości jest on znany i oszczędza wyli- 

 czania tych miejscowości w tekście. Wzmianek drobnych, rozrzuconych po rozmaitych 

 czasopismach, w synonimice nie uwzględniałem, a jedną z główniejszych przyczyn po 

 temu było to, że w większości ich niema podanych nazw łacińskich. Powołując się 

 na dane, zawarte w tych notatkach, odsyłam czytelnika do odpowiedniego numeru 

 w literaturze. 



Prócz materyału muzealnego i zawartego w literaturze, korzystałem jeszcze z ust- 

 nych danych, łaskawie udzielonych mi przez D-ra Ludwika Sitowskiego. 

 D-r L. S i t o w s k i pracuje obecnie nad fauną kręgowców Pienin, a ciekawe z wielu 

 względów rezultaty swej pracy wkrótce zamierza ogłosić; za udzielenie mi wiadomości 

 składam Mu niniejszem serdeczne podziękowanie. 



W systematycznej części mej pracy przy każdej formie ptaka, występującej w Ga- 

 licyi, podaję jej geograficzne rozmieszczenie 1 ). Uważam to za konieczne przede- 

 wszystkiem dlatego, że stawia to w jasnem świetle dane, tyczące się form mniej lub 

 więcej wątpliwych, powtóre zaś, że wskazuje jakie stanowisko zajmuje Galicya w krai- 

 nie danej formy. Rozmieszczenie to podaję, o ile można dokładnie, choć krótko. Tak- 

 samo o występowaniu danego ptaka w Galicyi mówię, o ile to jest możliwe, jaknaj- 

 zwięźlej. Praca niniejsza ma być nie monografią — chodzi mi w niej jedynie o wy- 

 jaśnienie jakie formy występują w Galicyi. Krótko mówiąc ma ona zadanie wyłącznie 

 natury zoogeograficznej. Cel jej jest dwojaki. Przedewszystkiem zestawienie i upo- 

 rządkowanie materyałów, zebranych dotąd w literaturze i muzeach, po drugie zaś wy- 

 kazanie w jakim kierunku powinny być prowadzone dalsze poszukiwania. W tym celu 

 omawiając poszczególne rodzaje wskazuję na jakie formy należałoby jeszcze zwrócić 

 uwagę. 



Ze względów łatwo zrozumiałych wnioski zoogeograficzne musiałem odłożyć do 

 końca pracy. 



Passeriformes. 



Wszystkich gatunków, należących do tego rzędu, których przynależność do fauny 

 Galicyi do tej pory stwierdzoną została, jest 126 (wyrażonych w 135 formach geo- 

 graficznych). 



Z tych stale przebywają u nas zimą i latem: Anorthura t. troglodytes, Cinclus 

 c. aquaticus. Turdus v. viscivorus, Turdus pilaris, Turdus t. alpesiris, Lanius e. ex- 

 cabitor, Poeci/e p. stagnalis, Poeci/e a. assimilis, Lophophanes c. cristatus, Peripa- 

 rus a. ater, Parus m. major, Cyanistes c. caemleus, Aegithalus c. caudatus, Regulus 

 r. regulus, S. e. homeyeri, Certhia f. familiaris, Tichodroma muraria, Galer ida c. cri- 

 stata, Ligurinus ch. chloris, Coccothraustes c. coccothraustes. Carduelis c. carduelis. 

 Spinus spinus, l.inaria c. cannabina, Passer d. domesticus, Passer m. montanas, 

 Loxia c. curvirostra. Emberiza c. citrinella, Miliana c. calandra. Trypanocorax, f. fru- 



l ) Literatura będzie podana na końcu pracy. 



