40 



W Galicyi dzierzba rudogłowa jest rzadka i występuje lokalnie tylko w niektó- 

 rych okolicach; według Dzieduszyckiego (39) w innych pojawia się w niektóre 

 lata i później znika. Wszystkie okazy Muzeum Dzieduszyckich pochodzą z po- 

 wiatu Sokalskiego. Schauer (34) wymienia lata 1848 i 1864, w których się gnieź- 

 dziła w okolicach Krakowa. Jachno (27) podaje ją dla puszczy Sandomierskiej, 

 S c h a i 1 1 e r (26) dla okolic Rzeszowa, jednak obydwaj ci autorzy nie mówią, czy sta- 

 le się tam gnieździ i jak często się spotyka. Wodzi ck i (6) wspomina o gniazdo- 

 waniu dzierzby rudogłowej w Olkuskiem; według Kocyana (50) w Tatrach jej nie- 

 ma. Na zimę odlatuje. 



Enneoetonus Boie. 



Enneoctonus collurio Linn. 



Lanius collurio L. - Pietruski 2 Lanius collurio - Schauer 34 



Lanius collurio L. -Zawadzki 3 Lanius collurio B r i ss.-Dz i ed uszyć k i 39 



Lanius collurio Linn. - Wodzicki 6 Lanius collurio Briss. - Karliński 42 

 Lanius collurio L. -Nowicki 22 Lanius collurio Linn. -Kocyan 50 



Lanius collurio - S c h a i 1 1 e r 26 Lanius collurio Briss. - Brunicki 52 



Lanius collurio L. - J a c h n o 27 Lanius collurio L. - Niezabitowski 73 



Lanius collurio -Łomnicki 28 



Zamieszkuje prawie całą Europę. Północna granica jego gniazdowania idzie przez 

 64° półn. szer. na półwyspie Skandynawskim, 63^° w Finlandyi i dochodzi do Uralu 

 pod 60°. Począwszy od tych granic w kierunku południowym gąsiorek gnieździ się 

 w całej Europie za wyjątkiem półwyspu Pirenejskiego. W Galicyi gąsiorek jest wszę- 

 dzie bardzo pospolity, zarówno na równinach jak i na całem podgórzu. Jak wysoko 

 idzie w góry dokładnych wiadomości nie posiadamy; Kocyan wspomina, że gnieź- 

 dzi się w okolicach Orawicy (800 m.). Na zimę odlatuje. 



PAR1DAE. 



Całą tą rodzinę, a w szczególności formy sikor siwych lub ubogich (rodzaj Poe- 

 cile Kaup.) należy uważać za bardzo niedostatecznie w Galicyi opracowane. Szcze- 

 gólniej ważne byłoby zwrócenie uwagi na faunę zimową tych sikor, co zapewne 

 wykazałoby jeszcze kilka form, pojawiających się u nas mniej lub więcej stale. Co się 

 tyczy form, które przypuszczalnie możnaby wykryć u nas na gniazdowaniu, to takich 

 jest niewiele; w każdym bądź razie należałoby zwrócić uwagę na Lophophanes crista- 

 tus mitratus Brehm, Poecile palustris communis (Baldenst.) i Poecile atricapilla 

 salicaria (Brehm). Co do P. a. montana (Baldenst.), którą Luzecki (62) miał 

 widywać na Bukowinie, to dane te wymagają potwierdzenia. Jak wiadomo P. a. mon- 

 tana zamieszkuje kraje alpejskie, począwszy od Styryi i Karyntyi na zachód po Fran- 

 cyę i po za krainą swego gniazdowania obserwowana nie była. Czy Luzecki nie 

 miał raczej do czynienia z P. a. assimilis Brehm? 



Poecile Kaup. 



59. Poecile palustris palustris L. 



Parus palustris L. - Pietruski 2 Parus palustris -Schauer 34 



Parus palustris L.-Zawadzki 3 Parus palustris L i n n. - Dzieduszyc k i 39 



