43 



Par us palustris Gess. - Wodzicki 6 Parus palustris Lin.-Karliński 42 

 Parus palustris Linn. -Wodzicki 7 Poecile palustris Linn.-Kocyan 50 

 Parus palustris L. - N o w i c k i 22 Parus palustris Gessn. - Brunicki 52 



Parus palustris - S c h a i 1 1 e r 26 Parus palustris L. - Niezabitowski 73 



Parus palustris L. - J a c h n o 27 



Forma ta zamieszkuje południową i środkową część półwyspu Skandynawskiego, 

 rosyjskie prowincye nadbałtyckie (znana również jako bardzo rzadko gnieżdżący się 

 ptak gub. Piotrogrodzkiej), gub. Pskowską, Pomorze, Prusy Wschodnie i Królestwo 

 Polskie. Buturlin wspomina o kilku egzemplarzach tej sikory, bitych w rozmaitych 

 porach roku w gub. Czernihowskiej, Podolskiej i Wołyńskiej. 



Być może, że sikora ta gnieździ się w Galicyi sporadycznie, w każdym razie 

 uważać to trzeba jako rzecz dotychczas niestwierdzoną, a dane krajowych autorów 

 P. palustris odnieść do P. p. stagnalis. 



W zimie P. p. palustris (Linn.) pojawia się w Galicyi, jak o tern świadczy 

 okaz, znajdujący się w muzeum Zakopiańskiem. 



60. Poecile palustris stagnalis Brehm. 



Sikora ta zamieszkuje cały półwysep Bałkański, Bośnię, Serbię, Rumunię, Wę- 

 gry, Galicyę i południowo zachodnią Rosyę, gdzie w kierunku wschodnim sięga gub. 

 Charkowskiej. 



Wszystkie okazy, jakie widziałem w Muzeum im. hr. Dzieduszyckich we 

 Lwowie są to P. p. sta&nalis, wobec tego przypuszczam, że dane dawniejszych fauni- 

 stów o Parus palustris śmiało można odnieść do tej formy. Według tych danych si- 

 kora ta wszędzie w Galicyi jest pospolita, zarówno w górach jak i równinach przez 

 cały rok. Według Wodzicki ego idzie w góry wyżej niż P. m. major i C. c. caeru- 

 leus L. Nie wiem, czy forma ta zamieszkuje całą Galicyę; mianowicie, wątpliwym 

 pod tym względem jest zachodni kąt Galicyi, około którego przechodzi granica gniaz- 

 dowania P. p. communis (Baldenst.). 



Poecile atricapilla borealis Selys. 



Sikora ta gnieździ się na półwyspie Skandynawskim, w północnej Rosyi, prowin- 

 cyach nadbałtyckich i Prusach Wschodnich. Najbardziej wysunięte na południe jej 

 stanowiska znane są z Prus Wschodnich, gub. Czernihowskiej, północnej części gub. 

 Woroneskiej, Tambowskiej, Saratowskiej i północnej części gub. Samarskiej. W zimie 

 przesuwa się znacznie na południe i wtenczas bywa w Królestwie Polskiem i Podolu 

 aż po Kijów, a na wschodzie aż po ujście Wołgi. 



Wielce jest prawdopodobne, że sikora ta pokazuje się w Galicyi, do tej pory 

 jednak pokazywanie się jej tutaj należy uważać za niesprawdzone. Okaz Nr. 597 

 w Muzeum Dzieduszyckich, na zasadzie którego włączano tą sikorę do naszej 

 fauny, jest samcem P. a. assimilis Brehm. 



61. Poecile atricapilla assimils Brehm. 



Gnieździ się w górach Bośni i Serbii, w Karpatach i Alpach Siedmiogrodzkich. 



W Galicyi w górach dość pospolita, prawdopodobnie gnieździ się w całym łań- 

 cuchu Karpat, do tej pory jednak znana tylko z Tatr (w Zakopiańskiem muzeum 

 znajdują się dwa <?, błędnie określone jako P. borealis Selys.) i z Pienin, skąd 



