44 



Cyanistes Kaup. 



65. Cyanistes caeruieus caeruleus (Linn.) 



Parus caeruleus Belou-Pietruski 2 Parus caeruleus - Schauer 34 

 Parus caeruleus L. - Zawadzki 3 Parus caeruleus - Dzieduszycki 39 



Parus caeruleus Gessn. -Wodzicki 6 Parus caeruleus -Karliński 42 

 Parus caeruleus Linn. -Wodzicki 7 Parus caeruleus Linn.-Kocyan50 

 Parus caeruleus L. - N o w i c k i 22 Parus caeruleus Gessn. - Brunicki 52 



Parus caeruleus - S c h a i 1 1 e r 26 Parus caeruleus L. - Niezabitowski 73 



Północna granica sikory modrej sięga na półwyspie Skandynawskim 64° półn. szer., 

 w Finlandyi 62°; dalej na wschód Men zbir przypuszcza, że gnieździ się w dolinie 

 Dźwiny północnej pod Ustiugiem, a Sabeniejew robi takież przypuszczenia odnośnie 

 południowo zachodniej części gub. Permskiej. Do tej pory jednak ani jedno, ani drugie 

 nie znalazło potwierdzenia. Najbardziej północne stanowiska sikory modrej we wschod- 

 niej Rosyi znane są dotychczas tylko z gub. Kazańskiej i Ufimskiej. Na południe od 

 tych granic sikora ta gnieździ się w całej Europie za wyjątkiem niektórych stepowych 

 i południowych gubernii rosyjskich. W Anglii występuje jako C. c. obscurus P r a- 

 źak, na Sardynii i Korsyce jako C. c. ogliastrae Hart. we wschodniej Rosyi (gub. 

 Orenburska, Ufimska, Samarska, Kazańska, Symbirska i Saratowska) jako C. c. orien- 

 talis Sarudny et Loudon. 



W Galicyi wszędzie przez cały rok pospolita, jak wysoko w górach się gnieździ 

 dokładnie nie wiadomo; według Wodzickiego (7) pokazuje się tak wysoko, jak 

 P. m. major L. 



66. Cyanistes cyanus cyanus Pall. 



Parus cyaneus Pall. — 'Dzieduszycki 39. 



Dokładnie kraina gniazdowania tej sikory nie da się określić. Znane są tylko 

 rzadkie jej stanowiska, rozrzucone na obszarach środkowej i wschodniej Rosyi. Tak 

 więc notowano jej gniazdowanie w gub. Orenburskiej, Ufimskiej, Permskiej, Kazań- 

 skiej, Penzeńskiej, Woroneskiej, Moskiewskiej, Jarosławskiej, Włodzimierskiej i Miń- 

 skiej. W zimie sikora lazurowa przesuwa się nieco na południe i zachód i wtenczas 

 spotyka się w zachodniej Rosyi i Litwie, bardzo rzadko na Pomorzu, w Królestwie Pol- 

 skiem, Galicyi, Rumunii, Węgrzech, Czechach, na Śląsku i w Niemczech. Z Galicyi 

 znane są dwa okazy sikory lazurowej, obydwa pochodzą z Tuczemp pow. Jarosław- 

 skiego (11. I. 1882 i 8. I. 1886), przechowane są w Muzeum Dzieduszyckich 

 we Lwowie. 



C. c. caeruleus (Linn.) X C c. cyanus (Pall.) 

 (Cyanistes pleskii Cab.) 



Sikora ta, opisana przez Caban i sa pod nazwą Cyanistes pleskii, jest, jak 

 się okazało, mieszańcem C. c. caeruleus i C. c. cyanus 1 ) i spotyka się tam, gdzie sty- 

 kają się te dwie formy. 



') Bliższe szczegóły patrz w pracach T. P 1 e s k e. „Zur Lósung der Frage ob Cyanistes pleskei 

 Cab. f tir eine selbstandige Art oder f lir einen Bastard von C. coeruleus (L i n n.) und Cyanistes cyanus 

 (Pall.) angesehen werden muss" i Mess. Ornithologiąue 1911 i J. Domaniewski „Quelques mots 

 sur la distribution gćographiąue de C. cyanus cyanus (Pall.) et sur 1'origine de C. pleskei Cab. — 

 Messager ornitologique 1915. 



