ciągły płat wzdłuż łuków skrzelowych. Oczy umieszczone nizko (jedyna grupa 

 z takiemi cechami. Wszystkie inne grupy mają wyrostki łuków skrzelowych wol- 

 ne i oczy normalnie umieszczone na bocznej powierzchni głowy). Płetwa grzbie- 

 towa o 7 — 9 promieniach szczepnych. Płetwy odbytowa o 11 — 15 takich pro- 

 mieniach; płetwy rzeczone bez promieni kolcowatych. Powierzchnia brzuszna 

 z wręgą nagą. Przewód pokarmowy miernej długości. 



Ugrupowanie tych dziesięciu grup według ich genetycznego pokrewieństwa jest 

 rzeczą niemożliwą, to też ich powyższe ustanowienie kolejne, nie jest tej chęci wyra- 

 zem. Obok tego i same grupy obejmują często różnorodne formy, które byłoby 

 właściwiej od nich oddzielić. Poniżej grupuję rodzaje według ich systematycznej przy- 

 należności, wskazując na podgrupy, w jakieby je połączyć wypadało. 

 Grupa I. Leuciscini. Jelce, albo Białoryby. 1. Podgrupa R. Phoxinus, Leuciscus. 



2. „ R. Oreoleuciscus, Ruti- 

 lus, Scardinius, Ctenopharyngodon. 



3. Podgrupa R. Aspias, Pseudaspius, 

 Aspiolucius, Leucuspius. 



4. Podgrupa R. Tinca. 



5. „ R. Opsarichthys. 



6. „ R. Sąualiobarbus. 



Grupa II. Chondrostomini. Świnki .... 1. Podgrupa R. Chondrostoma. 



2. „ R. Xenocypris. 



3. „ R. Plagiognathops. 



Grupa III. Gobiini. Kiełbie 1. Podgrupa R. Gobio, Paraleucogo- 



bio, Pseudogobio, Chilogobio. 



2. Podgrupa R. Saurogobio. 



3. „ R. Ladislavia. 



4. „ R. Sarcochcilichthys. 



Grupa IV. Mianowskiini 1 ). Czebaczki. . . 1. Podgrupa R. Pseudorasbora. 



Grupa V. Barbini Brzany 1. Podgrupa R. Hemibarbus, Barbus. 



2. „ R. Varicorhinus. 



3. „ R. Discognathichthys, 

 Garra. 



Grupa VI. Schizothoracini. Rozszczeporyby. 1. Podgrupa R. Schizothorax, Schi- 



zopygopsis, Diptychus. 



') Gatunek Pseudorasbora parva S c h 1 e g e 1 jest odnośnie do budowy części paszczowych, jak 

 i kształtów ciała, a zarazem i sposobu życia, tak różny od Kielbi, że go żadną miarą zaliczać nie wypa- 

 da do tej grupy. Opisałem był gatunek pod nazwą: Micraspius Mianowskii. Berg uznał gatunek, prze- 

 zemnie opisany, za identyczny z Pseudorasbora pana S c h 1 e g e 1, z Japonii i Chin. Nie mogąc na 

 razie sprawdzić przez ścisłe porównanie, czy słusznie postąpił Berg, odłożyć muszę tę kwestyę na póź- 

 niej. Tu jednak zaznaczam stanowczo, że do grupy Kielbi, Gobiini zaliczać go nie można. Berg robi 

 mi zarzut, źe w roku 1869 podałem w opisie: iż powierzchnia brzuszna pomiędzy płetwami brzusznemi 

 a odbytową jest słabo wręgowatą (Bauch zwischen Anal und Ventralflossen schwach gekielt), zaś w roku 

 1877, oświadczyłem, że powierzchnia brzuszna jest zaokrąglona (Briucho okrugleno). Tu sprzeczności 

 niema żadnej, bo właściwa powierzchnia brzuszna może być zaokrągloną, gdy przestrzeń przedodbytowa 

 jest słabo wręgowatą. Nazwa rodzajowa, jaką nadałem temu gatunkowi, zasadzała się właśnie na obec- 

 ności [słabej wręgi przedodbytowej i na otworze paszczowym górnym; cechy te są właściwe rodzajowi 

 Aspius. 



