100 



Phoxinus phoxinus colchicus (Berg). Zachodni kraj Zakaukazki. 

 „ Sedelnikowi (B e r g). Jezioro Zajsan. 



Mamy tu 15 form opisanych przez Berga, i 7 gatunków w przestrzeni posiad- 

 łości państwa rosyjskiego. 



Po za granicami państwa rosyjskiego podaje Berg następujące gatunki: 



Z Chin. Proxtmus grami (H e r z e n s t e i n). Chiny zachodnie (Ma być podobny 



do Ph. Czekanowskii i Ph. Poljakowl). 

 Z Japonii. Phoxinus septentrionałis (Jordan et Se ale). (Ma być podobny 



do Ph. Łagowska, zresztą gatunek niepewny). 

 Z Ameryki. Phoxinus neogaeus (C o p e). Basen rzeki Mississippi. 



margarita (Cope). Rzeka Susąuehanna. 

 orcutti (Eigenmann). Południowa Kalifornia (Oba 

 ostatnie gatunki, nie mogą być zaliczone do rodzaju Phoxinus — łuski ich 

 większe, a ilość ich daleko mniejsza: 52 — 58). 



W wodach kraju naszego mamy dotąd dwa gatunki bez odmian. Sądząc, jed- 

 nak, z plastyczności rodzaju Phoxinus, wnosić można, że przy dokładnem badaniu, 

 znajdą się formy rozmaite. Te dwa gatunki, o których mowa, są następujące: 



1. Phoxinus phoxinus. (L i n n e). We wszystkich naszych bystrych rzeczkach. 



Strzebla strumieniowa. 



2. „ Dybowskii. (Lorec et Wolski). W rowach przekopowych po- 



wiatu Warszawskiego i Grójeckiego, strzebla przebywa. 



W latach 1869 — 1875, gdym opracowywał faunę ichtyologiczną Dauryi, Amuru 

 i Bajkału, miałem przed sobą 4 typy strzebel, które uznałem za gatunki. Od tego czasu, 

 Kessler, Warpachowski i Berg podali szereg form, uznane już jako gatunki, 

 lub jako odmiany, już jako formy różne tych gatunków i odmian. Pragnąc ułatwić 

 determinowanie form, które w przyszłości dadzą się u nas wykryć przez dokładne po- 

 równanie z obecznie już znanemi, postanowiłem ułożyć je w tablicę synoptyczną, obej- 

 mującą całość dotychczasową. 



Przedewszystkiem musimy zaznaczyć, że do rodzaju Phoxinus Ag. zaliczamy tylko te 

 gatunki, które ściśle posiadają cechy podane w dyagnozie; tak np. gatunki Ph. mar- 

 garUa Cp. i Ph. orcutti Egm., z racyi większych łusek i mniejszej ich ilości, należeć 

 do strzebel właściwych nie mogą. 



Dla łatwiejszego ujęcia cech licznych form, postanowiłem podzielić rodzaj Phoxi- 

 nus na cztery grupy, według czterech typów, przezemnie poznanych; podział ten usku- 

 teczniam w ułożonej tabliczce. 



L Boki ciała pokryte gęsto stojącemi, ciemnemi, obłoczkowatemi plamami, o nie- 

 wyraźnych konturach. Plamy te są duże, kształtu owalnego, wyższe niż szerokie, ilość 

 ich wynosi przecięciowo 10 — 15. U samców, podczas pory godowej, plamy te zle- 

 wają się często, wytwarzając jednostajne, czarne ubarwienie: głowy, grzbietu i boków 

 ciała, co przy czerwoności dolnych części ciała, od głowy poczynając, aż prawie do 

 płetwy ogonowej, daje tym rybkom wygląd bardzo piękny. Głowa u samców w cza- 

 sie tarła, a także i u niektórych samic, pokryta bywa perełkowatymi, białymi, epitelial- 

 nymi wyrostkami. 



Długość głowy stanowi średnio 23,3%; długość trzonu ogonowego 26,0%; wyso- 

 kość ciała 22,4%; wysokość trzonu 8,1%; dług. P. 18,6% — długości ciała. Linia na- 



