101 



boczna najczęściej cała. Spód ciała i dolne płetwy bywają zwykle czerwonawo za- 

 zabarwione. 



Podrodzaj Eulinneella. (Typowa forma Phoxinus phoxinas L.) 



II. Boki ciała bez plam ciemnych, dużych, obłoczkowatych. 



1. Wzdłuż boków ciała przebiega, poczynając od pyska, wązki, nieprzerywany 



pasek ciemny, sięga on po obsadę płetwy ogonowej. W porze godowej nie 

 zmienia się szerokość paska. Na głowie u samców, w czasie tarła, nie wy- 

 stępują perełkowate wyrostki. Tło ciała bywa czyste, bez drobnych punkci- 

 kowatych plamek u typowej formy; u odmian występują na tle czystem 

 drobne plamki ciemne, w większej lub mniejszej ilości, zarazem pasek czar- 

 ny jest mniej wyraźny. Dług. głowy stanowi średnio 24,6%; dług. trzonu 

 ogonowego 25,9%; wysok. ciała 21,4%; wysok. trzonu og.: 10,4%, dł. P. 14,6% 

 (wyjątkowo u formy Ph. Sedelnikowi: 18,0g-) — długości ciała. Linia na- 

 boczna zwykle cała. Spód ciała i płetwy bezbarwne. 



Podrodzaj 2. Łagowskiella (Typowa forma Ph. Łagowskii Dyb.) 



2. Wdłuż boków ciała niema wyraźnego paska ciemnego, przyczem ta ujemna cecha 



jest bardzo ważną; posłużyła mi ona dla wyróżnienia form tej grupy od po- 

 rzedzającej, a to już na pierwszy rzut oka. Zamiast plam większych, lub ciem- 

 nego paska, występują na powierzchni ciała, o barwie bądź złocisto-żółtej, 

 bądź srebrzystej, drobne, przeważnie punkcikowate plamki ciemne, czarniawe; 

 niekiedy zlewają się drobne plamki, tworząc większe, ale i te są drobne. 

 Poprzez te drobne plamki prześwieca niekiedy z głębi niewyraźny pasek 

 podłużny. Plamki drobne są rozrzucone bezładnie, nie tworzą pręg po- 

 przecznych, sięgają na dół do powierzchni brzusznej. Na głowie u samców 

 podczas tarła nie wytwarzają się perełkowate wyrostki epitelialne. 

 A. Tło boków ciała złocisto-żółtej barwy, albo złocisto-zielonkowej, w czasie 

 tarła blask metaliczny przybiera znacznie, wraz z tern zwiększa się i moc 

 barwy żółtej. Płetwy dolne i powierzchnia brzuszna są ceglasto-żółte, albo 

 pomarańczowe. Dorosłe okazy co do ubarwienia złotawego i formy ciała 

 mają niejakie podobieństwo do młodych Linków (Tinca-tinca L.) 1 ). Dług. 

 głowy wynosi średnio 25,0%; dług. trzonu og. 22,7%; wys. ciała 26,7%; wys. 

 trzonu og. 11,0%; dług. P. 15,6% — długości ciała. Linia naboczna bądź cała, 

 bądź nie cała. 



Podrodzaj 3. Eupallasella. (Typowa forma: Ph. perenurus Pall.) 2 ) 



AA. Tło boków ciała przeważnie srebrzyste, na tern tle rozrzucone bezładnie drob- 

 ne plamki czarniawe, tak jak u gatunków podrodzaju uprzedniego; również 



') Juź Pallas wspomniał o tern podobieństwie oświadczając: „Possunt facile confundi cum Tin- 

 cis junioribus, ąuibus adulti sunt simillimi". W niektórych miejscowościach Syberyi wschodniej nazy- 

 wają te rybki „Leni". 



3 ) Pallas nazwał ten gatunek Ph. perenurus. Berg sądząc, że tu zaszła pomyłka drukarska > 

 zmienił na „Ph. perenurus" od wyrazów Percnos Orzeł i ura ogon. Ponieważ przyjęto za zasadę: nie 

 zmieniać nazw nadanych, nawet w tych wypadkach, gdyby były błędnie ułożone — więc pozostawiam 

 nazwę P a 1 1 a s'o w s k ą „Perenurus' 1 . 



Pam. Fizyogr. T. XXIII. — Zoologia. 



