115 



Resztę pozostałych form uznał Berg bądź tylko za t. z. tnorphy, bądź też za 

 formy niedokładnie poznane. 



Strzeble są wielce plastyczne, łatwo się przystosowują do warunków życiowych, 

 są wytrzymałe na zimno; powiadają że w jeziorkach na Jakutach, które wymarzają do 

 dna, żyją jednak te ryby w znacznych ilościach. Sam widziałem w Dauryi, jak po 

 przebiciu przerębli na pokrywie lodowej, wynoszącej przeszło 1 m. grubości w małem 

 jeziorku, gdy woda buchnęła fontanną z przerębli, wtedy wraz z błotem dennem wy- 

 rzucone też zostały i rybki, które przyniesione do mieszkania, ożyły w wodzie. Gdyby 

 było można aklimatyzować u nas strzeble syberyjskie, byłyby one bardziej pożyteczne 

 dla ludu wiejskiego, aniżeli karasie. Na Jakutach stanowią one ważny materyał 

 spożywczy. U strzebel poznane zostały mieszańce, na nie szczególniejszą zwracać 

 uwagę powinniśmy, mogą się one wytwarzać u nas, bo mamy w kraju dwa gatunki, 

 o których poniżej będzie mowa, a uadio znane są już mieszańce strzebel z kiełbiami. 

 Dla sztucznych doświadczeń nad mieszańcami, nadałyby się strzeble, daleko lepiej niż 

 wszystkie inne gatunki ryb naszych, ze względu na to, że w akwaryach, szczególnie 

 formy jeziorne, trzymają się wyśmienicie: miałem je w akwaryum miesiące całe w Kuł- 

 tuku nad Bajkałem. 



Przedstawiłem możebnie wyczerpujące sprawozdanie o pracy Berg'a, odnośnie 

 strzebel. Obecnie zajmiemy się specyalnie tylko trzema gatunkami tych rybek, ze 

 względu na to, że one mogą być znalezione i w wodach naszego kraju. 



I. Phoxinus Eulinneella phoxinus phoxinus (L.). Pstra strzebla. 

 Synonimy najważniejsze: 



Cyprintis phoxinus Linne. Systema naturae, ed X. 1758, p. 322. 



aphya „ „ „ „ » \ p. 323. 



rivularis Pallas. Reise II. 1773, p. 617. 



chrysoprasius Pallas. Zoographia Rosso-asiatica III. 1811, p. 318. 



Phoxinus laevis Agassiz. Mem. Soc. Sc. nat. Neuchatel I. 1835, p. 37. 



Marsilii Heckel. Annalen des Wiener Museum I. 1S36, p. 232. 

 montanus O g er i en. Hist. natur, du Jura III. 1863, p. 362. 



Berg przytoczył 112 cytat i miał do opisu 292 okazy, pochodzące z najrozma- 

 itszych okolic; z tych okazów 182, dostarczone były z Syberyi, 110 z Europy. Wymie- 

 rzono tylko 10 okazów, lecz te wymiary świadczyć się zdają, że przy dalszych, bar- 

 dziej szczegółowych badaniach, znajdzie się możność wydzielenia pewnej ilości form 

 różnych. 



Dyagnoza. Ciało wydłużone, wrzecionowate. Trzon ogonowy długi, zaokrąglony 

 (średnio 26,8°/ długości ciała). Wysokość ciała 18,0 — 23,2%. dług. ciała, 

 (średnio 20,3%). Długość głowy 21,9 24,3% (średnio 23,2%). Szpara 

 ustna mała. Szczęka górna sięga na tył po linię przedniego brzegu oka. 

 ■ Powierzchnia brzuszna naga, bez łusek, tylko za szparą skrzelową z obu 

 stron rozmieszczone są dwa ich rzędy, w każdym po 7 — 8 szeregów łuseczek. 

 Płetwy piersiowe długie (średnio 18,2% długości ciała) stanowią one 65- 

 100% długości przestrzeni, zawartej pomiędzy obsadą płetw piersiowych 

 i brzusznych. Płetwa ogonowa głęboko wycięta, płaty jej zaostrzone. 

 Grubość trzonu ogonowego u jego początku jest większa od wysokości trzo- 

 nu, która wynosi 25 — 38°/ długości trzonu. Boki ciała są ozdobione 



