117 



mocno czerwoną. Wogóle ubarwienie jest wielce zmienne, szczególniej w czasie tarła, 

 wtedy to u samców barwa czerwona dosięga najmocniejszego natężenia. Samce w porze 

 godowej bywają niekiedy zupełnie czarne, w ową porę nawet na spodniej powierzchni 

 ciała zjawiają się plamki ciemne. Górny brzeg przykrywki bywa biały, kąty ust czer- 

 wone. U samców w czasie tarła pojawiają się na głowie drobne, ostrawe, perełkowe, 

 epitelialne wyrostki, niekiedy takie ozdoby godowe występują i na głowie samic. 

 Powiadają 1 ), że strzeble mogą zmieniać natężenie barw pod wpływem warunków ze- 

 wnętrznych. Pstre strzeble żyją przeważnie w bystrych ruczajach i rzeczkach, lecz napo- 

 tyka się je także i w większych rzekach, mających czyste wody. Gatunek ten nazywają 

 zwykle strzeblami, albo golianami strumieniowemi. Występują one niekiedy w ogrom- 

 nych ilościach w naszych rzeczkach górskich. 



II. Phoxinus Eupallasella perenums perenurus Pallas. 



Synonimy najważniejsze: 



Cypńmis tinca Georg i. Reise I. 1775, p. 187. 



perenurus Pallas. Zool. Rosso-asiatica III. 1811, p. 299. 

 „ Per-nurus Valenciennes. Histoire naturelle des poissons XVII. 



1844, p. 299. 



Berg przytoczył 27 cytat i miał do opisu osobników 189: 151 z Syberyi, 38 

 z Europy. 



Dyagnoza. Ciało mało wydłużone, wysokie, jego wysokość jest większa niż dłu- 

 gość głowy i długość trzonu, stanowi 24 — 28% długości ciała (średnio 

 25,8%)- Długość głowy wynosi średnio 25,3%. Szpara ustna mała, szczęka 

 górna sięga na tył po linię przedniego brzegu oka, albo też nie dochodzi 

 do niej. Powierzchnia brzuszna łuskami pokryta. Płetwy piersiowe nie- 

 długie (średnio 15,l°/ długości ciała), stanowią one mniej niż 65% długości 

 przestrzeni, zawartej pomiędzy obsadą płetw piersiowych i brzusznych (średnio 

 58% tej długości). Płetwa ogonowa słabo wycięta, płaty jej zaokrąglone. 

 Grubość trzonu ogonowego przy jego początku jest znacznie mniejsza niż 

 wysokość trzonu (średnio stanowi 71% wys. trzonu); ta ostatnia wynosi 

 40,0% długości trzonu. Boki ciała z drobnemi plamkami czarnemi, mniej 

 lub więcej gęsto je pokrywającemi. Płetwy dolne ceglasto-żółtawej barwy. 

 Opis. Ciało dosyć wysokie, z boków ściśnięte, wysokość ciała wynosi 23,9- 

 28,5°/ długości ciała (średnio 25,8%). Długość głowy mniejsza od wysokości ciała, 

 wyjątkowo jej równa (średnio 25,3%). Wysokość głowy w okolicy oczu jest prawie 

 równa szerokości głowy w tern miejscu. Szpara ustna mała, końcowa, szczęki wystają 

 naprzód jednostajnie daleko, są równej długości. Szczyt szpary ustnej leży w pozio- 

 mie środka oka, albo też w poziomie 7s dolnej średnicy oka. Koniec szczęki górnej 

 sięga na tył, po linię przedniego brzegu oka, lub też nie dosięga do tej linii. Stawo- 

 wate połączenie szczęki górnej z czaszką dochodzi po linię przedniego brzegu źrenicy 

 oka. Długość szczęki dolnej jest mniejsza od wysokości trzonu. Kostka przedoczo- 

 dołowa nie sięga po linię przedniego brzegu oka, podłużna jej średnica jest nieco 

 mniejsza od średnicy oka. Trzecia kostka podoczodołowa ma kształt czworokątny, 

 jej wysokość jest prawie równa jej szerokości i stanowi £ średnicy oka, która wynosi 



') K. v. Frisch „Ueber farbige Anpassung bei Fischen". Zool. Jahrbilcher, Abth. fur allgemei- 

 lie Zool. XXXII p. 188 - 203. 



Pam. Fizyogr. T. XXIII. — Zoologia. 16 



