118 



średnio 77°/ szerokości czoła pomiędzy oczami. Powierzchnia pyska pomiędzy noz- 

 drzami jest słabo wypukła. Błony skrzeiowe przyrastają naprzeciw linii tylnego brzegu 

 przedpokrywki. Linia naboczna sięga zwykle po obsadę płetwy ogonowej, rzadziej 

 jest przerywana. Łuseczki są większe, niż u innych strzebli, ilość ich wynosi około 

 70 w linii nabocznej, nalegają one na siebie wzajemnie, bardziej wyraźnie, niż u in- 

 nych form. W łuseczkach położonych nad linią naboczną, jądro (Nucleuś) łusek jest 

 ekscentryczne, bliżej brzegu podstawowego położone. Promieni brzeźnych (Apicalia) 

 na łuskach bywa po 15, promieni podstawowych (Basalia) mniej. Powierzchnia 

 brzuszna pokryta łuseczkami. Otrzewna jasno zabarwiona, z ciemnemi punkcikowa- 

 temi plamkami. 



Płetwy piersiowe są zaokrąglone, odłożone na tył sięgają prawie do połowy od- 

 ległości pomiędzy obsadą płetw piersiowych i brzusznycłi. Płetwy brzuszne zaokrąglone 

 nie sięgają po otwór odbytowy. Płetwy grzbietowa i odbytowa zaokrąglone. Począ- 

 tek płetwy grzbietowej leży nieco po za linią tylnego brzegu obsady płetw brzusznych. 

 Początek płetwy odbytowej leży nieco po za linią końca płetwy grzbietowej. Płetwa 

 ogonowa słabo wycięta. Długość najdłuższych jej promieni przewyższa o 1^ razy dłu- 

 gość promieni środkowych. 



Trzon ogonowy krótki, wysoki, z boków ściśnięty, długość jego jest mniejsza od 

 wysokości ciała i zwykle mniejsza od długości głowy. Grubość trzonu przy jego po- 

 czątku (czyli u końca płetwy odbytowej), jest zawsze mniejsza od wysokości trzonu; 

 ta ostatnia zawiera się w długości trzonu przeszło 2 razy. 



Ubarwienie boków ciała złociste, pokryte jest charakterystycznemi ciemnemi drob- 

 nemi plamkami, wielkości źrenicy oka. Dolne płetwy są albo ceglasto-czerwone, albo 

 pomarańczowej barwy. Takiej czerwoności, jaką widzimy u strzebel strumieniowych, 

 nie bywa tu nigdy. 



Rozmieszczenie strzebel złotawych jest w Europie wielce ograniczone, znaleziono 

 je dotąd tylko w dorzeczu Dwiny, Kamy i Dniepru. 



Złociste strzeble żyją po jeziorkach o bujnej wodnej roślinności. Na Syberyi, 

 szczególniej w północnych jej częściach są obficie reprezentowane, tam dosięgają one 

 do 200 mm. długości i dochodzą wagi 125 grm.; nazywają je żółtobrzuchiemi golia- 

 nami, albo jeziornemi strzeblami lub też linkami. Na Jakutach zowią je „mundy", 

 albo „munduszki", opisał je Sieroszewski. 



III. Phoxinus Czekanowskiella Czekanowskii Czekanowskii (Dyb.). 



Synonimy najważniejsze: 



Phoxinus Czekanowskii Dybowski. Verhandlungen der Zool-Botanischen Ge- 



sellschaft. Wien XIX. 1869. 

 Izwiestja Sibirskawo Atdieła Imp. Rus. 

 Geograf. Obszczestwa VIII. 1877, str. 16. 

 Berg przytoczył 11 cytat i miał przed sobą do opisu przeszło 67 okazów, po- 

 chodzących z Syberyi, z dorzecza wód następujących: Tobol, Ob, Jenisiej, Kara, Cha- 

 tanga, Lena, Wiluj. Wymierzono właściwie tylko 4 okazy, ściśle należące do typo- 

 wej formy. 



Dyagnoza. Ciało mniej więcej wydłużone, wrzecionowate. Trzon ogonowy krótki 

 i wysoki (średnio 24,4°/ długości ciała). Wysokość ciała średnio 20,9%- Dłu- 

 gość głowy średnio 22,7°/ długości ciała. Szpara ustna mała, wpół dolna; 

 szczęka górna sięga na tył po linię przedniego brzegu oka. Powierzchnia 



