120 



Mając już teraz opisy szczegółowe trzech form, jakie mogą być znalezione w wo- 

 dach naszego kraju, a jakie poczęści były już dotąd znajdowane u nas, przystąpimy 

 następnie do ściślejszej oceny materyału opisowego dotyczącego form naszych krajowych. 



1. Phoxinus Eulineella phoxinus phoxinus L. Strzebla pstra strumieniowa. 



Opisy tej formy, jakie posiadamy w naszej literaturze ichtyologicznej, są tak 

 szablonowe i niedokładne, że z nich niema możności określić, czy nasze strzeble na- 

 leżą do formy typowej. Wymiarów przy opisach niema wcale. Przed laty Dr. Mie- 

 czysław Grochowski, zebrał był ofity materyał, w rzeczce górskiej okolic Kołomyi. 

 Zamierzał go opracować, wymierzył szereg okazów samców, samic i młodych niedoro- 

 słych; uznał formę za odmienną od typowej, nadał jej nazwę Phoxinus phoxinus L. var. 

 Nowickii Grochowski. Do ogłoszenia drukiem tej pracy nie doszło. Okoliczności smut- 

 ne rodzinne i majątkowe stanęły na przeszkodzie. Co się stało ze zbiorem tych okazów? 



2. Phoxinus Czekanowskiella Dybowska Lorec et Wolski. (Sprawozdanie z posie- 

 dzeń Tow. Naukowego Warszawskiego. Wydział nauk matematycznych i przyrodniczych. 



Rok III, zeszyt 2). 



W roku 1906 pp. Zygmunt Lorec i T a d e u s z W o 1 s k i, znaleźli w miejsco- 

 wości Choszczówce pod Bochnikiem w powiecie Warszawskim, w niewielkim rowie, 

 na łące wpobliżu torfowiska — strzeble w ogromnej ilości, oprócz strzebli w tymże ro- 

 wie znajdowała się wielka ilość karasi. W lecie roku 1909, znaleźli oni „te same 

 rybki" w okolicy Piaseczna w Siedlisku w powiecie Grójeckim, w niewielkim potor- 

 fowym zbiorniku wody, w półwiorstowej odległości od rzeki Jeziorny. Strzeble te 

 w ilości 20 egzemplarzy zostały zbadane i opisane. 



Tu dodać muszę, że w roku 1878, latem prof. August Wrześniowski, obie- 

 cał zaprowadzić mnie do rowu, za Łazienkami w Warszawie, gdzie w ciągu kilku lat 

 z rzędu znajdował strzeble. Byłem pewny, że strzeble, o których opowiedział prof. A. 

 W. nie będą „strumieniowe". Niestety, znaleźliśmy ów rów zasypany. Nieopodal od 

 tego rowu był, inny, lecz tam strzebli nie znaleźliśmy, zebraliśmy tylko dużo egzemplarzy 

 nowego skorupiaka nazwanego przez prof. A. W. Goplana polonica. Okazy te zawiozłem 

 żywe do Dorpatu, w małem akwaryum i wpuściłem do sadzaweczki w ogrodzie botanicz- 

 nym. Byłoby rzeczą ciekawą wiedzieć dzisiaj czy one się aklimatyzowały. Warunki życia 

 dla nich, były tam najzupełniej odpowiednie, obfitość roślin wodnych, torfiaste podło- 

 że, rowek przekopowy, odprowadzający nadmiar wody etc. Tuż u tego rowu, przy 

 mostku wpuściłem skorupiaczki, dodając i rośliny wodne, zebrane z rowu pod Łazien- 

 kami w Warszawie. 



PP. Lorec i Wolski, opierając się na porównaniu okazów, przez siebie znale- 

 zionych, z okazami syberyjskich strzebel, które dostarczyłem do muzeum warszawskiego, 

 a następnie przestudyowawszy odpowiednią literaturę, przyszli do przekonania, że okazy 

 rzeczone należą do nowej formy strzebel, którą nazwali Ph. Dybowska L. et W. Za tę dla 

 mnie zaszczytną życzliwość z ich strony, wyrażam tu obecnie moją serdeczną podziękę. 



Zanim przystąpię do szczegółowej oceny, odnośnie stanowiska systematycznego 

 opisanej formy przez pp. L. i W., wpierw podam jej dyagnozę i opis, osnute na tych 

 danych, jakie dostarczone zostały przez autorów; ze względu na to, że rysunek, przedsta- 

 wiony przy opisie, jest fotografią okazu (wykonaną przez Dr. J. Tura); opieram głównie 

 na niej wymiary, albowiem autorowie nie podali szczegółowych wymiarów, a tylko przy 

 opisie wymienili krańcowe cyfry, znalezione dla każdej przez nich wymienionych części 

 ciała okazów. 



