134 



a czarne plamy na pokrywach okazują dążność do przewagi ciemnej barwy nad podkła- 

 dem, który jest jaśniejszy aniżeli u O. fracticornis ; nakoniec: plamy czarne są u O. 

 nuchicornis daleko wyraźniejsze. 



Uzupełnienie do Onthophagus camelus Fabr. Oprócz podanych uprzednio miej- 

 scowości w których był znaleziony dodać należy, że natrafił na niego w Ojcowie 

 pan Józef Makulski w zaprzeszłym roku, a okazy przez niego znalezione nie 

 są dłuższe nad pięć milimetrów, zatem są mniejsze o połowę, od podanej najmniej- 

 szej wielkości żuków odeskich i kowelskich. 



Uzupełnienie do strony 174: 



Różnice między obu płciami u rodzaju Aphodius, jakkolwiek nieznaczne, polegają 

 głównie na odmiennym cokolwiek ukształtowaniu ogólnego zarysu ciała i gdy samce za- 

 zwyczaj posiadają wyraźniejsze wyrostki na tarczy głowy oraz silniej rozwinięte przed- 

 karcze, to ciało samic jest ku tyłowi cokolwiek rozszerzone. 



Uzupełnienie do strony 179: 



Loraspis sulcatiis Fabr. Do opisanych cech dodać należy, że żuk ten jest, 

 w porównaniu ze wszystkiemi innemi gatunkami, najwypuklejszy i posiada najszerszą 

 budowę, przytem całą górną powierzchnię ciała ma silnie zaokrągloną. Pomienioną 

 cechą odznacza się najwybitniej przedkarcze; główną wszakże charakterystyką jest : wy- 

 raźnie wywinięty boczny rąbek przedkarcza i jeszcze lepiej widoczny rąbek otaczający 

 z boków i od końca pokrywy. 



Prążki na pokrywach są głęboko wcięte i wyraźnie łańcuszkowato karbikowane 

 a raczej wnętrze ich składa się z szeregu równomiernie rozstawionych grubych nakłuć. 

 Pasemka międzyprążkowe są wyraźnie wypukłe i biegną z równym niemal natężeniem 

 przez całą długość pokryw do zaokrąglonego zakończenia tychże. 



Uzupełnienie do strony 179: 



Aphodius conjugatus Panzer. U nas niezmiernie wątpliwy. Natomiast pewnem 

 jest, że owad pomieniony jest częstym w południowo-zachodniej Europie, a zdarza się 

 niekiedy koło Wiednia. 



Uzupełnienie do strony 182: 



Gatunek Calamosternus constans Duft. Uczyniłem notatę mylną, tego bowiem 

 gatunku nigdy nie znajdowałem, natomiast natrafiłem na bardzo podobny Calamoster- 

 nus nemoralis Erichson, który również na pozór podobny jest do Amidorus tństis 

 Panzer, ale od ostatniego jest znacznie większy, od obudwóch zaś gatunków powyż- 

 szych różni się ogółem zarysu ciała, jest bowiem więcej wydłużony, prążki na pokry- 

 wach posiada wyraźne i ostro odgraniczone, a pasemka międzyprążkowe płaskie. — 

 Skierniewice Zwierzyniec 25/6 1895. 



Uzupełnienie do strony 183: 



Calamosternus putridus Herbst. Przeważnie w górach, gdzie bywa nieraz bar- 

 dzo liczny, na równinach o wiele rzadszy, a znaleźć go można tylko w okolicach leś- 

 nych. Znalazłem go dwukrotnie na Bielanach pod Warszawą: 24 Kwietnia 1896 r. 

 trzy okazy i 16 Października 1901 r. tamże jeden okaz. 



