136 



żone, nigdy nie powiększają się tak znacznie w kierunku podłużnym, a natomiast oka- 

 zują więcej dążności do łączenia się końcami swymi wszerz, zazwyczaj są jednak nie- 

 wielkie i równo u końców swych pościnane. Pokrywy są trochę przeświecające. Po- 

 spolity wcale nie jest, jakkolwiek w jednem środowisku można go znaleźć w większej 

 ilości. Jest owadem przeważnie leśnym. Znalazłem go dwukrotnie na Bielanach, mia- 

 nowicie: 30 Kwietnia 1894 r. i 24 Marca 1902 r. na odchodach ludzkich. 



Uzupełnienie do strony 189: 



Nobius limbatus Se i dl i t z. Żuk ten jest najpodobniejszy do Nobius prodromus 

 Brahms chociaż różnice łatwo spostrzedz można. Czarne plamy na pokrywach skrzy- 

 dłowych bywają albo bardzo duże, ciemne i wyraźne lub też b. słabo zaznaczone, albo 

 też nareszcie pokrywy są zupełnie bez plam. Tenże sam objaw odnośnie rzeczonych 

 plam daje się spostrzegać i u Nobius prodromus Brahms. 



Uzupełnienie do strony 190: 



Nobius punctatosulcatus Sturm. Długość ciała 3,5 — 5,5"'. Do ogólnego opisu 

 należy dodać, że pokrywy skrzydłowe są połyskliwe i przeświecające. 



Uzupełnieuie do strony 192: 



Nobius obliteratus Panzer. W naszym paśmie nader wątpliwy. Notaty zaczer- 

 pnąłem z różnych autorów, które były też niepewne, gdyż jest to owad należący do 

 fauny południowej i południowo-wschodniej Europy. 



Uzupełnienie do strony 192: 



Amidorus obscurus Se i dl i t z. Do podanego opisu należy dodać, że żuk ten 

 jest więcej wydłużony niż Nobius pubescens. Boki pokryw posiada niemal równoległe, 

 a nakłucia na całym wierzchu ciała są nadzwyczaj drobne i bardzo gęste, skutkiem 

 tego jest silnie matowy, bez połysku. Odnośnie rozmieszczenia rzeczonego gatunku 

 M. Nowicki podaje go jako owada z Czarno Hory, a inni autorowie jako gatunek 

 górski z Europy środkowej. Nie mogąc temu przeczyć nadmienię, że sam znajdowa- 

 łem go tylko w okolicach Merami w górach na wysokości 1600 metrów. 



Uzupełnienie do strony 192 — 193: 



Amidorus porcus Fabr. Pomienionego owada znalazłem dwukrotnie w okolicach 

 Meranu późno pod jesień. W kraju znalazł go inżynier p. Józef Makulski koło 

 Miechowa w 1912 r. 



Uzupełnienie do strony 193: 



Amidorus scrofa Fabr. Se i dl. Znalazłem sporą ilość tego owadu 30 maja 

 1894 r. pod Bielanami — na odchodach ludzkich. 



Uzupełnienie do strony 194: 



Amidorus tomentosus Muller. Dł. C. 5 — 5,5"'. W podanym poprzednio opisie 

 nie wyszczególniłem go, wówczas nie widziałem ani jednego okazu. Jest on na pozór 

 bardzo podobny do Amidorus scrofa Fabr. S e i d 1, ale zazwyczaj znacznie większy, 

 o zarysie ogólnym więcej wydłużonym. Nogi ma, stosunkowo do całej postaci, dłuż- 

 sze niż poprzedni gatunek. Nadto posiada odmienne uwłosienie, słabsze i nie rdzawe, 



