138 



mentarius jest od tamtego zawsze mniejszy i silnie połyskliwy. Znaleźć go można 

 tylko w wysokich górach. Ogólny ton jego barwy jest silnie czarny. 



Uzupełnienie do strony 202: 



Heptcinlcicus sus H e r 1 s t. Natrafiłem raz jeden na nieprzebraną ilość tego owa- 

 du pod Bielanami 30 Czerwca 1894 r. w odchodach ludzkich, a od tego czasu nie 

 znalazłem ani jednego okazu. 



Uzupełnienie do strony 202: 



Heptctnlcicus vil!osus Gy Hen hall. Zbliżony do poprzedniego różni się wszakże 

 od niego tym; że jest drobniej i gęściej ponakłówany na przedkarczu oraz, że pokry- 

 wy ma porośnięte bardzo gęstymi, płowo- szarymi włoskami, a przez to barwa tychże 

 jest jednostajna, szarawa. Przedkarcze jest niemal czarne. Wielkość taż sama P. Józef 

 Makulski znalazł jeden okaz koło Wawra w miejscowości bliżej nie oznaczonej 

 w roku 1911. 



Uzupełnienie do strony 205 — 206: 



Aegialia arenaria F. S e i d 1 i t z. Notaty o znalezieniu rzeczonego owada w Bu- 

 sku, w Ciechocinku, lub w Tatrach koło Zakopanego są błędne, a powstały jedynie 

 tylko z synonimii odnoszącej się do innego gatunku należącego do podrodzaju Dimalia 

 Muls. D. sabuleti Paykul. Długość ciała 4 do 4,5"' mm. Ogólnym zarysem zbli- 

 żona do Aegialia rufa Fabr. poszczególnemi wszakże cechami bardzo się od niej 

 różni, mianowicie głowę ma większą i szerzej osadzoną, stosunek długości pokryw do 

 głowy i przedkarcza jest znaczniejszy, nogi są dłuższe, a cała budowa jest nieco lżej- 

 sza. Głowa dość gęsto i grubo ponakłuwana, przedkarcze jeszcze grubiej, ale mniej 

 silnie jak u Aegialia rufa. Nadto przedkarcze pomiędzy nakłuciami nie ma żadnych 

 guzowatych wygórowań jak u tamtej. Pokrywy skrzydłowe na całej swej długości po- 

 znaczone prążkami o równym natężeniu, ułożonemi z grubych łańcuszkowato ustawio- 

 nych nakłuć, przy tym prążki na całej swej długości mają jednakową głębokość, pa- 

 semka zaś zawarte pomiędzy niemi są żeberkowato i równomiernie wygórowane. Bar- 

 wa ogółu ciała czarno-brunatna z tonem rdzawym, a na zetknięciach i krańcach poje- 

 dynczych części ciała jeszcze jaśniejszym, czerwonawym; łapki są silniej czerwone niż 

 szew i zetknięcia przedkarcza i głowy. Całe ciało o słabym połysku. Owad Jczęściej- 

 szy w górach niż na równinach. Znalazł kilka okazów ś. p. Wojciech Mączy li- 

 ski przy ujściu rzeczki Świdra do Wisły, podczas powodzi 7 Lipca 1901 r. Ten więc 

 dokładnie opisany gatunek znajdowali przyrodnicy koło Buska, Ciechocinka i w Ta- 

 trach, a Aegialia arenaria (F. Se i dl i tz) jest owadem wyłącznie nadmorskim z po- 

 brzeży zachodniej Europy, oraz może być że się rozprzestrzenia dalej i dosięga pomo- 

 rza gdańskiego. 



Uzupełnienie do strony 207: 



Codocera ferruginea (Esc h s c h ol tz). Do opisu należy dodać, że jest więcej 

 wydłużona niż Ochodeus chiysomelinus (Fabric), że szczęki ma dłuższe o wiele i sil- 

 niejsze niż tamten, nadto szczęki mają ostrą krawędź na całej długości, patrząc na 

 nie z góry; są one wyprostowane zupełnie i zwężone ku końcowi na dość znacznej 

 długości. Łapki ma wysmuklejsze i dłuższe, nakoniec ciernie ruchome u ostatniej pary 

 nóg są bardzo długie i też dłuższe o wiele niż u następnego gatunku Ochodeus 

 chrysomelinus Fabr., który ma postać więcej zwięzłą niż Codorera, ferruginea. Szczęki 



