LUDWIK HILDT. 



Uzupełnienie opisu krajowych owadów wodnych. 



W celu uzupełnienia niego zeszłorocznego opisu „Krajowych owadów wodnych" 

 w Pamiętniku Fizyograf. T. XXII 1914 r., wypada rrii do takowego dołączyć nieco 

 ważniejszych i drobniejszych szczegółów, aby sam opis uczynić o ile możności dokła- 

 dnym. Wszelako nie mogę nazwać go wyczerpującym, nie powiodło mi się bowiem opi- 

 sać niektórych naszych gatunków, a to z powodu, że albo ich sam nie zbierałem, lub też 

 w żadnym ze zbiorów na takowe nie natrafiłem. Nazwy tychże gatunków wymieniłem 

 już v/ tekście, zatem nie będę ich tu powtarzał. 



Odnośnie strony technicznej, to dołączam do wstępu niektóre uwagi odnoszące się 

 do trucia i przechowywania owadów. 



Uzupełnienie do strony 3: 



Ze wszystkich środków stosowanych do trucia owadów najpodatniejszym okazał 

 się eter octowy, zwłaszcza do trucia owadów wodnych lepszym jest niezawodnie niż 

 spirytus, działaniu bowiem ostatniego owady wodne, zwłaszcza większe, opierają się 

 bardzo wytrwale do tego stopnia, że zanurzone nawet w większej ilości spirytusu pły- 

 wają w nim swobodnie, a pozostawać w nim mogą nawet przez pełną godzinę i jak- 

 kolwiek po tym czasie wydają się na pozór martwe, to wyjęte z naczynia, znów swo- 

 bodnie ruchy odzyskują i do życia powracają. 



Eter siarczany jakkolwiek bardzo szybko i skutecznie na owady wodne działa, to 

 jednakże trute nim owady nabierają zbytniej prężności ścięgien i nie, można potem 

 według upodobania członków ich rozstawiać lub skupiać; skoro zaś dokładnie wyschną 

 bardzo łatwo podlegają uszkodzeniu, członki ich bowiem stają się kruche. Spirytus od- 

 działywa na ciało owadów, w ten sam sposób co i eter siarczany — odnosi się to wszakże 

 tylko do samego zatruwania; przechowywać zaś można bardzo dobrze w spirytusie 

 owady martwe, eterem otrute, skoro pozostawały w atmosferze takowego czas dłuższy. 

 Spirytus musi być zmieszany z jedną trzecią częścią wody. 



Uzupełnienie do strony 9: 



Gatunki Hygrobia tarcia Herbst. Przedkarcze otoczone jest wąziutką, gładką, 

 nitkowatą krawędzią, najwyraźniejszą na dwóch przednich wyskokach przedkarcza, które 

 obejmują nasadę głowy. 



