141 



Kilka okazów tego gatunku znalazł Dr. E i c h 1 e r gdzieś w okolicy Pabianic 

 w roku zeszłym, w miejscowości bliżej nie oznaczonej; pora również nie wiadoma. 



Uzupełnienie do strony 24: 

 Hydroporus oblongus Stephen. Sporą ilość tego owada znalazłem sam po raz 

 pierwszy 19 Maja 1914 r. w Drewnicy za Pragą w rowach napełnionych wodą desz- 

 czową. 



Uzupełnienie do strony 28: 

 Hydroporus notatus Sturm. Jak nadmieniłem jest foremnie jajowaty, często 

 wszakże boki pokryw do połowy ich długości są prostolinijne. Typowy okaz złowiłem 

 po raz pierwszy 19 Kwietnia 1914 roku w Czarnej Strudze. 



Uzupełnienie do strony 28 — 29: 

 Hydroporus umbrosus Gyllenhal. Najczęściej przedkarcze jest zupełnie czarne, 

 a pokrywy ciemno brunatno-rdzawe bez żadnych bocznych nacieków. Hydroporus pi- 

 ceus Stephen. Do opisu dodać należy, że jest więcej wypukły niż Hydroporus au- 

 gust atus Sturm. 



Uzupełnienie do strony 33: 

 Hydroporus Kratzi Sc ha u m. Jest to owad pojawiający się często bardzo licz- 

 nie, ale tylko w Karpatach i Tatrach. 



Uzupełnienie do strony 52: 

 Colymbetes Paykuli E r i c h s o n. Wąsiki są czarne z pierwszym członkiem rdza- 

 wo-żółtym i to też stanowi różnicę od dwóch następnych Colymbetes striatus i Colym- 

 betes fuscus u których nogi i wąsiki są zazwyczaj barwy ochrowej. 



Uzupełnienie do strony 62: 



Do opisu rodzaju Macrodytes Thoms dodać należy, że warga górna, obwódka 

 na około brzegu i boków, albo tylko samych brzegów bocznych przedkarcza, która 

 bywa szerszą lub węższą, jest barwy żółto-ochrowej, jak również i obwiedzenie boczne 

 i podgięcia pokryw skrzydłowych. 



Macrodytes punctulatus Fabricius. Końce widełkowatego rozdwojenia wy- 

 dłużonego międzypiersia są zupełnie tępe i okrągłe. 



Uzupełnienie do strony 63: 



Macrodytes circumcinctus Ahrens. Końce widełkowatego rozdwojenia wy- 

 dłużonego międzypiersia są ostre i dłuższe niż u poprzedniego gatunku, przytem są 

 mniej spłaszczone od strony zewnętrznej, a nawet są nieco kańciaste. 



Uzupełnienie do strony 66: 



Na końcu opisu cech rodzaju Gyrinus Linneus należy dodać, że przed zakoń- 

 czeniem pokryw u przeważnej ilości gatunków widocznem jest eliptyczne wygórowanie 

 otoczone niezbyt gęstemi grubemi nakłóciami, łączącymi się zazwyczaj z zakończeniem 

 zwykłych jedenastu par prążek pokrywowych nakłótych grubiej lub drobniej. 



Uzupełnienie do strony 67: 



Gyrinus urinator 1 1 1 i g e r. Najczęściej przez całą długość nakłutych prążek po 

 obu stronach tychże ciągną się ściśle z niemi graniczące smugi mdławo złocisto opa- 

 lizujące, które wyraźnie odbijają od ciemniejszej barwy podkładowej pokryw. 



Pam. Fizyogr. T. XXIII. Zoologia. '9 



