Bakteryoza kłębów mokra. Okolice Łowicza. 



Rhizoctonia Solani K ii h n. Grzybek ten, w postaci prawie czarnych wypukłych 

 plam 1 ) na korzeniach, wystąpił dość silnie w Sobieszynie na polu, gdzie stale graso- 

 wały parchy (J. Trzeb.). Te ostatnie w roku 1913 wystąpiły również, lecz w daleko 

 mniejszym stopniu, niż w roku ubiegłym, być może wskutek nadmiaru deszczów let- 

 nich. Kłęby z plamami, wywołaneini przez wyżej wspomniany grzybek, trafiały się 

 również w okolicach Warszawy. Porażone kłęby przezimowały bardzo dobrze 

 i z kilkudziesięciu sztuk jeden tylko kłąb uległ mokrej zgniliźnie. Prócz tego J. Lentz 

 dostarczył z okolic Poturzyna w lipcu krzaki ziemniaków, powleczone u nasady białą 

 grzybnią. Prawdopodobnie grzybnia ta należała do Hypochnus Solani P r i 1. e t D e 1 a c r., 

 przedstawiającego według Ericksona wyższe stadyum rozwojowe grzyba Rhizocto- 

 nia Solani Kuhn. CDr. J. Erikson, Die Pilzkrankheiten, tłomaczenie ze szwedz- 

 kiego D-ra A. Y. G r e v i 1 1 i n s'a, Lipsk 1913, str. 108). 



Przymrozki wiosenne uszkodziły w dużym stopniu łęciny kartofli w czerwcu. 

 Okolice Rawy w gub. Piotrkowskiej („Ogród." M 30). 



Przemarzanie i gnicie ziemniaków dzięki dżdżystemu i zimnemu latu wystąpiło 

 w tym roku daleko silniej niż w ubiegłym, choć i tutaj w wielu wypadkach prawdzi- 

 wymi sprawcami gnicia mogła być Phytophtora infestans i bakterye, nadmierna zaś 

 wilgotność gruntu tylko jednym ze sprzyjających warunków. Oto odnośne dane z „Ga- 

 zety Rolniczej": W Czersku, pow. Grójecki „ziemniaki wczesne amerykany zniszczone 

 wskutek wilgoci" (N° 39), w Chlewni, pow. Błoński „ziemniaki miejscami wygniły" 

 (Ibidem), „w Sochaczewskim 1 j i ziemniaków wymarzła" (W. Bereza, Ibid.). W okoli- 

 cach Łęczycy „kartofle na ziemiach cięższych wygniły" (Nb 40 M. Komar). „W oko- 

 licach Wielunia 15% ziemniaków wygniło" W. Bańkowski (Ibidem). W Głodowie 

 (pow. Lipnowski) znaczna część ziemniaków przy kopaniu okazała się zepsuta (T. 

 Szmydt N° 39). W Gostyńskiem (pole doświadczalne w Szkaradzie) „gnicie kłębów 

 powszechne, za wyjątkiem Woltmanów (J. Sturm, Ibid.). Dalej w tym samym nu- 

 merze czytamy, że w Płockiem (Węgrzynów) „ziemniaki przechowują się bardzo źle 

 i że duży % ich gnije" (L. S a s i n o w s k i), w Łomżyńskiem zaś (Kisielnica) „Ilość 

 zepsutych kłębów dochodzi do 30%. Najwięcej zgniłych kłębów dały odmiany wczesne 

 (15 — 17 %). Odmiana Silesia na polu doświadczalnem w Kisielnicy dała 7%, Woltmany 

 zaś tylko \% zepsutych kłębów". W Ciechanowskiem — „ziemniaki gniją wskutek de- 

 szczu (L. Sasinowski). W Jeleniowie (pow. Opatowski) — „gnicie ziemniaków wy- 

 stąpiło wskutek nadmiaru wilgoci" (J. Konarski). W Starościcach, pow. Lubelski — 

 „na wszystkich kłębach pojawiły się białe plamy. Wiele zaś gnije" (A. Mierzejew- 

 ski). W Czeberakach, pow. Konstantynowski, „gnicie kłębów wystąpiło na polach niz- 

 kich, niedrenowanych" (St. Bądzyński). W Suwalszczyznie gnicie kłębów wystąpiło 

 w dużej ilości — „gatunki świeżo sprowadzone, niewyrodzone, są odporniejsze i ro- 

 kują dobry urodzaj" (S. Urbanowicz). W „V 40 „Gaz. Roln." czytamy w końcu, 

 że na polu doświadczalnem w Dąbku (pow. Mławski) — „gatunki wcześniejsze ogrom- 

 nie gniją, wskutek czego wielki % odpada". Mało stosunkowo gnijących ziemniaków 

 okazało się w Podziszkach, gub. Suwalskiej (Dr. B. Cybulski, Ibid.). O grzybku 

 Phytophtora infestans jako przyczynie gnicia ziemniaków w Zamoyszczyźnie wspomina 

 tylko Lelesz („Gaz. Roln." JV» 39). 



') Plamy te składają się ze zbitej grzybni, złożonej z krótkich brunatno fioletowych komórek. 



