114 



Litr = 1000 gramów zawiera : 



Kwaśnego siarczku 



sodu Na HS 



0,22051 



Siarczku sodu 



Na 2 S 



0,04325 



Tiosiarczanu sodu 



Na, S 2 3 



0,05065 



Chlorku sodu 



Na Cl 



13,95532 



potasu 



K Cl 



0,12941 



B litymi 



Li Cl 



0,00303 



Jodku magnezu 



Mg J a 



0,01864 



Bromku , 



Mg Br 2 



0,02480 



Chlorku „ 



Mg Cl 2 



0,73092 



Węglanu wapnia 



Ca CÓ 3 



0,02145 



Flora okolic źródeł siarczano-slonych różni się od flory źródeł siarczanych, co przy 

 istnieniu pozostałych warunków identycznych przypisać należy własnościom chemicznym 

 gleby. Pierwsze są bogatsze w sole, wskutek czego flora ich ma bardziej charakter 

 halofitowy, wyrażający się w większej ilości gatunków roślin solankowych i w obfit- 

 szem ich występowaniu; źródła siarczane mają b. ubogą florę halofitową, składającą 

 się właściwie z takich gatunków, które lubią grunty mokre, szlamowate, gdyż b. mała 

 ilość soli pozwala im się tu rozwijać i zwalczać gatunki solankowe. 



Żeby dać pojęcie o tem, jak się halofity grupują około źródeł, opiszę jedno 

 z nich, znajdujące się w Szczerbakowie pod Wiślicą na gruntach p. O k o 1 o w e j. Jest 

 to jedno z większych źródeł w okolicy, ma około 5 m. długości i 3 szerokości. 

 Wypływająca woda posiada wyżej opisane własności wód źródeł siarczano-słonych. 

 a że niema dobrego odpływu, więc się rozlewa szeroko, nasycając grunt solą. 



Źródło otacza pierścieniem Spergularia salina, za nią rośnie Poa salina, dalej 

 ściele się Atriplex hastatum var. salinum, dalej nieco całe kępy Lotus tenuifolius, 

 Tetragonolobus siliquosus i wreszcie Triglochin maritima. W odległości kilkudziesię- 

 ciu kroków dokoła źródła, z którego woda rozlewa się i łatwo wsiąka w piasczysty 

 grunt, w dzień słoneczny powierzchnia bieli się od błyszczących kryształów soli. 

 Na tych wykwitach, cienką warstewką okrywających ziemię i robiących wrażenie roz- 

 sypanego szronu, ścielą się kępy roślin solankowych, a przedewszystkiem Spergularia 

 salina i Poa salina, które tworząc zielony kobierzec, pierwsze zdobywają miejsca na 

 terenach zasolonych. W przylegającym do źródła polu, zasianem owsem, zboże 

 utrzymało się tylko na grzbietach zagonów, kiedy brózdy były całkowicie zajęte przez 

 rośliny solankowe. Brzegi strumyka, odprowadzającego wodę od źródła porastają 

 Poa salina, Scirpus maritimus, Carex zndpina, Tetragonolobus siliguosus i Lotus te- 

 nuifolius. Podobne mniej więcej stosunki florystyczne panują i przy innych źródłach, 

 które stają się ośrodkami roślinności halofitowej. Oczywiście, nie zawsze spotykamy 

 te same gatunki, gdyż jest to zależne od koncentracyi soli w wodzie, od natury gruntu 

 i t. p. czynników, odgrywających w rozpowszechnianiu gatunków pierwszorzędną rolę. 



O ile źródło wypływa z kotlinowatego zagłębienia, jak np. w Baranowie, w Ow- 

 czarach, wówczas woda wypełnia niższe miejsca kotliny, tworząc bagno słone, w któ- 

 rem rozwija się głównie roślinność solankowa (Scirpus maritimus, Scirpus Tabernae- 

 montani, Poa salina), a oprócz tego Phragmites communis, Triglochin palustris. 

 Brzegi takich bagien tuż przy wodzie pokrywa kobierzec Spergularia salina, a dalej 

 nieco Lotus tenuifolius, Melilotus dentatus, za niemi dopiero Tetragonolobus silicjuo- 

 sus, Atriplex hastatum var. salinum, Trifolium fragiferum. Brzegi kotliny poza pier- 



