116 



Lotus tenuifolius. 



Melilotus dentatus. 



Glaux maritima. 



Triglochin maritima. 



Z wodnych roślin: Ruppia mariti- 



Tri/o I iu m f ragi ferii m . 



W wodach stojących lub wolno pły- 



nących : 

 Scirpus maritimus. 



Tabemaemontani. 



ma. 



Zannichetlia palustris [i pedicel- 



Carex vulpina. 



Polygonum pectinatus var. scopa- 



lata. 



rius Wal/r. 

 Zannichetlia palustris. 



c) gatunki, znoszące grunty słone 



i towarzyszące halofitom: 



Triglochin palustris. 

 Phragmites communis. 

 Alopecurus geniculatus. 



Agrostis vulgaris var. stolonifera. 

 Juncus lamprocarpus. 

 Carex distans (rzadziej). 



2. Roślinność łąkowa. 



Formacye łąkowe, zajmujące znaczne obszary, nie stanowią jednolitego typu flo- 

 rystycznego. Bliższe rozpatrzenie stosunków ekologicznych tej formacyi pozwala nam 

 wyróżnić 3 typy łąk: „słone", „kwaśne" i „nadrzeczne". Każdy z tych typów rozpa- 

 trzymy oddzielnie. 



a) Łąki „słone" występują głównie w dolinach między przerzynającemi teren 

 wzgórzami, w blizkości źródeł mineralnych, gipsów i na glinie łupkowej trzeciorzę- 

 dowej. Z formacyi łąkowej ten typ jest najwięcej rozpowszechniony; wyodrębnia się 

 wyraźnie tern, że posiada elementy, sobie tylko właściwe. Ugrupowanie tych skła- 

 dników nadaje łąkom słonym swoistą fizyognomję i pozwala je wyróżnić, jako jedno- 

 stkę florystyczną. Są to łąki średnio wilgotne, niekiedy nawet mokre, zasilane prze- 

 ważnie wodą ze źródeł siarczano-słonych lub siarczanych, więc posiadającą w sobie 

 zawartość soli mineralnych, której małe ilości nie są w stanie przeważyć szali na ko- 

 rzyść halofitów wogóle. Tam jednak, gdzie w gruncie znajduje się nieco więcej soli, 

 występują składniki flory halofitowej, a ich obecność najwymowniej świadczy o zaso- 

 lonym charakterze podłoża w tych miejscach. 



Łąki słone przedstawiają formacyę roślinną zamkniętą, w której dominującą rolę 

 odgrywają przedewszystkim rośliny trwałe o silnie rozwiniętych częściach podziemnych. 

 Do najbardziej charakterystycznych należą następujące gatunki: Cirsium canum, C. ri- 

 vulare, Centaurea Jacea, Geranium pratense, Pastinaca sativa, Symphytum officinale, 

 Ononis hircina, Medicago lupulina, Trifolium hybridum, Plantago media, Sanguisor- 

 ba officinalis, Triglochin palustris, Trifolium fragiferum, Lotus tenuifolius i inne. 

 Gatunki te, rozwijając się wspaniale, pokrywają ziemię zwartym kobiercem. Prawie 

 wyłączne panowanie gatunków o dobrze rozwiniętych częściach podziemnych sprawia, 

 że grunt jest silnie spleciony korzeniami, kłączami w jednolitą masę. Z drugiej zaś 

 strony wiele z osobników, występujących tutaj w gęstych skupieniach, posiada szerokie 

 liście odziomkowe (Cirsium canum, C. rivulare, Symphytum, Plantago media i inne), 

 które nie dopuszczają dostatecznej ilości światła, dolne więc liście, a nawet całe rośliny 

 obumierają, wzbogacając glebę w próchnicę. 



