121 



Stopnickich i niewielkie przestrzenie leśne między Rzegocincm a Zagajowem i Ma- 

 rzęcinem a Bogucicami. Jednak nadmierny rozwój porąb, któremu nie zawsze towa- 

 rzyszy racyonalne zalesienie, resztkom tym nie wróży długiej egzystencyi. Występują 

 tutaj lasy sosnowe, dębowe, grabowe i mieszane. 



Bory sosnowe, których największe partye zachowały się pomiędzy Wełczem 

 a Pińczowem, pozatem między Szczawarycem, Kucharami a Smogorzewem, częściowo 

 w dobrach Zborowskich, rosną przeważnie na piaskach, gdzie drzewa wyrastają b. 

 wysoko, sięgając niekiedy znacznych wymiarów. O ile las rośnie na wapiennym pod- 

 łożu, drzewa nie rozwijają się tak dobrze i często mają nienormalny wygląd, np. w le- 

 sie rządowym pod Wełczem, rosnącym na marglu kredowym, prawie wszystkie drzewa 

 są pokręcone, kiedy nieco dalej na zachód, sosny na piaskach wspaniale się rozwijają. 

 To upośledzenie sosny na gruntach wapiennych, przy istnieniu innych warunków iden- 

 tycznych, zależy prawdopodobnie od własności fizyczno-chemicznych podłoża i zasługuje 

 na bliższe zbadanie. 



Ze względu na panujące stosunki wilgotności lasy sosnowe możemy podzielić na 

 2 kategorye: lasy suche i wilgotne ze stopniowemi przejściami pomiędzy temi 2 

 typami. 



Suche lasy sosnowe jak np.: Magierowskie, Stopnickie, Smogorzewskie, część 

 Zborowskich położona na południe od Solca i inne (zazwyczaj w postaci niewielkich wysp), 

 rosną na piaskach łatwo przepuszczalnych dla wody, wskutek czego odznaczają się ubóst- 

 wem wilgoci w glebie i mało urozmaiconą roślinnością, przeważnie o charakterze ksero- 

 fitowym. Obok wilgotności gleby, warunki oświetlenia również wpływają na charakter 

 i skład roślinności: lasy gęste mają biedniejszą roślinność od rzadkich oraz brzegów 

 lasów, bardziej wystawionych na działanie promieni słonecznych. Zwykle miejsca ta- 

 kie, oprócz elementów flory leśnej, obfitują w rośliny łąkowe. W wyżej wymienionych 

 suchych lasach sosnowych, najwyższe piętro podszycia tworzy jałowiec (Juniperus 

 communis) i tu i owdzie porozrzucane młode jarząbki (Sorbus aucuparia). Na niższe 

 piętro podszycia składają się następujące gatunki: 



Calluna vulgaris (słon. m.). Helianthemum vulgare. 



Dianthus Carthusianorum. Pimpinela saxifraga. 



Silene Otites. Hieracium pilosella. 



Jasione montana. Hypochoeris radicata. 



Campanula rotundifolia. Solidago Virga aurea. 



Veronica officinalis. Citisus ratisbonensis. 



„ spicata. Sarothamnus scoparius. 



Melampyrum pratense. Genista tinctoria. 



Sedutn maximum. Erythrea Centhauriam. 



„ acre. Primala elatior. 



Sempervivum Sobolifenun. Thymus (Chamaedrys, angustifolitis). 



Viola canina. Lycopodium clavatum. 



Pirola secunda. Koeleria glauca. 



Pteris aąuilina. Festuca ovina. 

 Agrostis vulgaris. i inne mniej charakterystyczne. 



Ponieważ grunt jest piasczysty, jałowy, a opadające igliwie, które często bywa 

 wygrabiane na podściółkę, nieznacznie tylko zwiększa ilość pokarmów w glebie, więc 

 roślinność w takich lasach nie tworzy zwartego kobierca, pozostawiając wiele wolnego 

 miejsca. 



Pam. Fizyogr. T. XXIII. Botanika. 16 



