127 



Poa annua. 



„ pratensis. 

 Briza media. 

 Festuca ovina. 

 Anthoxantham odoratum. 

 Deschampsia caespitosa. 

 Molinia coerulea. 

 Koeleria glauca. 

 Agrostis alba. 

 Apera Spica venti. 

 Carex leporina. 



„ compressa. 



(i nap ha li u m silva t kum. 

 Cirsium lanceolatum. 

 Centaurea cyanus. 

 Hypericum ąuadrangulum. 

 Trifolium pratense. 



medium. 



repens. 



procumbens. 



Medicago lupulina. 

 Filipendula hexapetala. 

 Sanguisorba officinalis. 

 Polygonum persicaria. 



furta. 



aviculare. 



Juncus buffonius. 

 Galium uliginosum. 

 Stellaria glauca. 

 Hieracium pilosella. 



Sisymbrium officinale. 

 Plantago lanceolata. 

 Euphorbia helioscopia. 

 Capsella Bursa pastoris. 

 Urtica di oka. 



Ze spisu powyższego widać, że po wyrąbaniu drzew pozostają gatunki, które 

 tworzyły podszycie lasu. Ponieważ jednak warunki oświetlenia, niekiedy i wilgotności 

 zmieniają się, więc formy b. wrażliwe na światło giną. O ile znajdują się pod ocala- 

 łymi tu i owdzie od zagłady krzewami, mogą przetrwać, dopóki się nie ułożą pomyśl- 

 niejsze dla ich bytu warunki. Do takich należy Platanthera bifolia, Viola silvestris t 

 Oxalis Acetosella, Majanthcmum bifolium i inne. 



Z drugiej zaś strony na porębach dobrze oświetlonych doskonale się rozwijają te 

 gatunki, które w lasach wcale nie rosną lub też wskutek nadmiernego zacienienia nie 

 mogą się tam należycie rozwijać. Obok oświetlenia główną rolę tu odgrywa jeszcze 

 ta okoliczność, że poręby w pierwszych latach istnienia przedstawiają formacyę roślin- 

 ną otwartą, a więc walka o byt pomiędzy osobnikami prawie że nie istnieje. Wolny 

 teren oczywiście mogą wcześniej zająć te gatunki, które posiadają najlepsze środki 

 lokomocyi do rozsiewania nasion. Do takich należą niektóre trawy i sity, mające b. 

 lekkie i małe nasiona; złożone z nasionami, zaopatrzonemi w puch, jak: Cirsium. 

 Hieracium, Hypochoeris i inne. Do elementów flory leśnej i łąkowej przybywa sporo 

 gatunków roślinności synatropijnej, które dostają się na porębę przy wywózce drzewa 

 (z sianem, ziarnem dla koni i w inny sposób). Rośliny synatropijne, nie mogące wy- 

 trzymać konkurcncyi z innymi gatunkami, zawsze b. chętnie osiedlają się na terenach 

 wolnych, na których zostaną zniszczone normalne formacyę roślinne i gdzie wskutek 

 tego walka o byt jest b. mała. Z roślin synatropijnych występują tu: Poa annua, 

 Apera Spica venti, Cirsium lanceolatum, Sisymbrium officinale, Capsella Bursa pa- 

 storis, Urtica dioica, Polygonum aviculare, P. persicaria, Centaurea cyanus, Euphor- 

 bia helioscopia. 



Gatunki, przybywające w drugim — trzecim roku istnienia poręby, okrywają ob- 

 nażoną ziemię; formacya otwarta staje się zamkniętą, pomiędzy poszczególnymi ga- 

 tunkami wzmaga się walka o byt. Rezultatem tego jest zanikanie nietylko osobni- 

 ków słabych, lecz wymieranie całych gatunków. W ten sposób utrzymuje się przy życiu 

 grupa roślin najbardziej przystosowanych do istniejących warunków i wytwarza for- 

 macyę, przypominającą swoim charakterem łąki śródleśne, na których tle są porozrzu- 



