132 



przyczyniają się do zmiany lasów dębowych na mieszane, do zmiany charakteru 

 formacyi, a przez to i — fizyognomii szaty roślinnej. 



Nie chcąc przeładowywać pracy zbytecznymi spisami, składu roślinności na porę 

 bach dębowych nie podaję, zaznaczając ogólnie, że ze stadyów, wyróżnionych dla po- 

 ręb sosnowych, występują tu 3: 



1) otwartej formacyi, 2) Graminetiim-Juncetum i 3j ustalania się stosunków, pa- 

 nujących w lasach mieszanych. 



4. Roślinność miejsc otwartych. 



A. Wgórza wapienne i gipsowe. 



Roślinność suchych słonecznych wzgórz wapiennych i gipsowych należy do naj- 

 ciekawszej formacyi w badanym terenie, zarówno ze względu na swój charakter flo- 

 rystyczny, jak również i na teoretyczne znaczenie. Przypomina nam ona w miniaturze te 

 stosunki jakie tutaj niegdyś panowały dopóki nie uległy one zmianie pod wpływem 

 formacyi odmiennego typu wreszcie i człowieka. A że niszczący wpływ człowieka trwa 

 w dalszym ciągu i wkrótce te resztki stepowe znikną zupełnie z widowni, więc tym- 

 bardziej zasługują one na bliższe zbadanie. 



W mowie będąca roślinność skupia się głównie na wzgórzach, składających się 

 z utworów trzeciorzędowych: wapienia Lejtańskiego i gipsu. Skały te wietrzejąc dają gle- 

 by wapniowcowe t. zw. rędziny (wapniową i gipsową), bardzo przepuszczalne, ciepłe, 

 lecz o różnej wartości dla wegetacyi roślin. Zbity lub porowaty o szarym zabarwieniu 

 wapień Lejtański, odznaczający się twardością i drobnoziarnistą konsystencyą, daje 

 rędzinę wapniową, zmieszaną z wielką ilością kawałków tej skały, o średniej wartości 

 rolniczej. 



Rędzinę zaś gipsową Sławomir Miklaszewski tak charakteryzuje: „Gleba 

 ciemna, prawie czarna (na mokro zupełnie czarna), podglebie ma barwę, szaro-biatą, 

 podłoże zaś składa się całkowicie z żółtawego lub szarego gipsu wyraźnie warstwo- 

 wanego, wśród którego przechodzą żyły czystego przezroczystego gipsu krystalicznego". 

 Zawartość w masie gipsowej gliny i piasku nadaje tej glebie po zwietrzeniu charakter 

 gliniasty. 



Płonność gleby gipsowej Miklaszewski przypisuje małej zawartości w niej 

 kw. fosforowego oraz potasu, a także obecności siarczków, dzięki złym stosunkom 

 wodnym i zachodzącym w niej procesom odtleniania (powstają szkodliwe dla roślin 

 siarczki, z których w miejscach niższych w obecności wolnych kwasów próchnicowych 

 powstaje trujący dla roślin siarkowodór). 



Stosunki te daleko gorzej się przedstawiają na wzgórzach i ich zboczach, posia- 

 dających duży spadek, skutkiem czego woda deszczowa stale zmywa drobniejsze części, 

 powstałe jako produkty wietrzenia, a oprócz tego wyługowuje glebę. Z drugiej zaś 

 strony wzgórki te, nie zacienione należycie przez roślinność, wystawione przytem pod 

 większym kątem, na bezpośrednie działanie promieni słonecznych nagrzewają się b. 

 silnie. Ciekawe dane dotyczące stosunków termicznych gleby, znajdujemy u Szafera 

 i Kłossowskiego. 



W. Szafer dla skałek wapiennych Miodoborów Galicyjskich stwierdza: 16 lipca 

 przy temperaturze powietrza w słońcu -j- 29.5° C rozgrzewały się kamienne okruchy 



