138 



Pod względem systematycznym roślinność otwartych wzgórz przedstawia się jak 

 następuje: ze 142 gatunków, należących do 32 rodzin, największą ilość przedstawi- 

 cieli posiadają: 



Compositae 24. 

 Papilionaceae 15. 

 Gramineae 14. 

 Labiatae 13. 



Suche, nie zasobne w wodę podłoże decyduje o kserofitowym charakterze roślin- 

 ności, wyrażającym się w silnym rozwoju części podziemnych i istnieniu przystosowań, 

 mających na celu zabezpieczenie rośliny od zbytniego wydatkowania wody. Niezwykłą 

 długością korzeni odznaczają się te gatunki, które rosną na gołych skałach, jak Stipa 

 capillata, Gypsophila fastigiata, Alyssum montanum, Adonis vernalis i inne. Owło- 

 sienie, w mniejszym lub większym stopniu rozwinięte, widzimy u bardzo wielu gatun- 

 ków, że wymienię dla przykładu Triiicum intermedium var. villosum, Thymus, Linum 

 hirsutiim, Helianthemum vulgare var. hirsutum, Ajuga Chamaepitys. Wązkie, wprost 

 szczeciniaste, listki mają Festnca, Stipa, Avena, Asparagus; wreszcie u Sempervivum 

 Soboliferum i rodzaju Sednm występują rezerwuary wodne. 



Formy, o których już wyżej wspominałem, bytujące w miejscach wilgotnych 

 na skałach gipsowych, nie posiadają kserofitowego charakteru, ale też i nie są charak- 

 terystyczne dla tej formacyi, gdyż właściwym miejscem ich występowania są miejsca 

 cieniste. 



Na wiosnę (koniec marca, kwiecień, maj) całej tej formacyi nadają koloryt 

 następujące gatunki: Adonis vernalis, Primula elatior, Potentilla cinerea, Alyssum 

 montanum, a z traw Sesleria coerulea, Stipa pennata, (częściowo) Koeleria glauca 

 i Briza media. Pozostałe formy kwitną latem (czerwiec, lipiec, sierpień). Szczególniej 

 w końcu czerwca i na początku lipca okrywa się kwieciem największa część gatunków 

 rzadkich lub charakterystycznych dla gipsowych i wapiennych wzgórzy, jak np. Cam- 

 panula sibirica, Gypsophila fastigiata, Asperula cynanchica, Thesium intermedium, 

 T. alpinum, Linum flavum, L. hirsutum, Stipa capillata, Inula ensifolia, Dorycnium 

 suffruticosum, Ajuga Chamaepitys, rodzaj Thymus, Oxytropis pilosa, Scorzonera pur- 

 purea, Reseda Phyteuma i inne. 



Jeżeli roślinność otwartych słonecznych wzgórz i ich zboczy porównamy z roślin- 

 nością takichże miejsc na wyżynie Podolskiej gdzie obok leśnych formacyi roślinnych 

 zachowały się stepy na znacznych przestrzeniach po dzień dzisiejszy, to uderzy nas 

 zadziwiające podobieństwo tych 2 flor; wyraża się ono nietylko w występowaniu dużych 

 ilości gatunków wspólnych, ale i w charakterystyce tych zespołów pod względem sy- 

 stematycznym. Tak np. Wł. Szafer dla suchych halaw (stepy) wylicza następujące 

 rodziny panujące: 1) Compositae (21 g.), 2) Papilionaceae (16 g.), 3) Labiatae (14 g.), 

 4) Gramineae (13 g.) czyli te same rodziny roślinne, które i tutaj wysuwają się na 

 pierwszy plan. Lepiej przedstawi nam te stosunki liczbowo tabliczka poniższa: 



