6 



w stożek, dość czyste, na których leżał krążek z drobnoziarnistego zbitego piaskowca 

 barwy różowej, oraz skorupka naczynia glinianego. Krążek przedstawiony na rys. 8 

 (Tab. I) w połowie naturalnej wielkości, jest płaski, utworzony przez odłupywania. Śred- 

 nica jego wynosi 88 mm., grubość 27 mm. Skorupka zbyt jest mała, ażeby się dało co 

 o niej powiedzieć. Zaznaczę tylko, że jest identyczną ze skorupami naczyń opisanych 

 uprzednio. 



Grób 81-szy był oddalony od cmentarzyska o 44 m. w kierunku południowym. 

 Znalazłem tu na głębokości 0,3 m. trochę kosteczek przepalonych, skorupy naczynia 

 glinianego i wiór krzemienny. Naczynie było lepione w ręku z gliny barwy ceglastej, 

 zmieszanej obficie z żarstwą granitu. Część od dna udało mi się skleić, co pozwoliło 

 poznać kształty i rozmiary naczynia. Było ono doniczkowate, z nagłem zwężeniem ku 

 szyi, która u krawędzi wywinięcia nie miała. Średnica dna wynosi 126 mm., grubość 

 jego 7 mm., grubość ścianek od spodu 14 mm., u krawędzi 7 mm. Całą powierzchnię 

 zewnętrzną naczynia pokrywają odciski słomy. Przypuszczalne kontury tego naczynia 

 przedstawiam na rysunku 9 (Tab. II). Wiór krzemienny z kształtu jest podobny do noża 

 z grobu 55-go. Przedstawiam go na rysunku 10 (Tab. II) w wielkości naturalnej. 



Groby kategoryi trzeciej przedstawiają się, jak to zaznaczyłem wyżej, w postaci 

 takich samych niedopalonych kosteczek zsypanych w jedno miejsce, i przykrytych 

 z wierzchu, a czasem i obstawionych z boków, płytkami kamiennemi. 



Grób 13-ty znajduje się na miejscu spalenia nieboszczyka. Ziemia przepalona, 

 brunatno czarna, w przemieszaniu z miałem węglowym, zajmowała krąg mający więcej 

 niż metr w średnicy, a do 0.5 m. grubości. W środku znajdowały się kosteczki nie- 

 dopalone, zgarnięte do gromadki, przykryte z wierzchu umyślnie łupanemi płytkami 

 kamiennemi. Płytki nie przenosiły 0,3 m. w średnicy, i leżały jedna przy drugiej 

 w rząd. Przedmiotów żadnych nie znaleziono. 



Grób 44 -ty. Na głębokości 0.35 m. natrafiono na płytkę kamienną leżącą po- 

 ziomo. Miała ona 0.44 m. długości, a 0.3 m. szerokości. W stronie wschodniej tej 

 płytki, znalazły się dwie inne leżące jedna na drugiej nieco pochyło ku dołowi. Pod 

 płytkami bezpośrednio, stał duży garnek gliniany, pokruszony na cząsteczki. Był on 

 roboty ręcznej, grubej, z gliny barwy ceglasto-szarej, pomieszanej z żarstwą granitową. 

 Część od dna, najmniej pokruszoną, udało mi się skleić, a przeto i wymierzyć. Dno 

 więc miało 175 — 180 mm. średnicy, czyli że było większe od poprzedzających, chociaż 

 z kształtu zdaje się że było identyczne z niemi. Grubość ścianek wynosi od 10-ciu do 

 18-tu mm. Razem ze skorupkami było trochę kosteczek niedopalonych ludzkich, zresztą 

 nic więcej. 



Grób 45-ty był na miejscu spalenia jednego, a może i dwuch ciał, gdyż kupka 

 kosteczek niedopalonych miała u podstawy 0.4 m. średnicy. Kosteczki były nakryte 

 trzema płytkami kamiennemi, ułożonemi w rząd. Z nich środkowa okrągława, miała 

 średnicy 0.2 m. Przedmiotów nie było żadnych. 



Grób 46 -ty. Na głębokości 0.35 m. stały cztery kamienie płytkowate, usta- 

 wione na ręb w jedną linję od W. na Z., tworząc ściankę swego rodzaju, mająca ogól- 

 nej długości 0.65 m. Przy tej ściance, od południa, leżały niedopalone kosteczki ludz- 

 kie, bez przedmiotów. 



Grób 49 -ty. W tym grobie, gromadkę kosteczek niedopalonych, umieszczo- 

 nych na głębokości 0.3 m., pokrywała płytka kamienna, mająca długości 0.25 m., szero- 

 kości zaś 0.1 m. Przedmiotów żadnych. 



Przechodzimy teraz do najciekawszej kategoryi grobów łankiskich, przedstawiają- 

 oych się tak odmiennie od wyżej opisanych, że zdają się należeć do innej, niż po- 



