MARYAN WAWRZENIECKI, 



kierownik działu wykopalisk przedhistorycznych przy Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie. 



Kurhany na południu gub. Kieleckiej. 



Już około 1882 r. wykryłem na południu gub. Kieleckiej w powiatach Miechow- 

 skim i Pińczowskim liczne kurhany rozrzucone po polach i wyniosłościach. Wymiary 

 kurhanów tych są mniej więcej takie: obwód dolny w krokach: 102, 109, 160 i wię- 

 cej ; wysokość : od 2, 3, 4 i więcej metrów. Są to więc poważne i wiele czasu do 

 usypania wymagające zabytki. Około 1890 r. na polach wsi Gruszów (Kielecka, 

 Miechowski, gm. Pałecznica, paraf. Wrócimowice) zdjąłem plan i pomiar sytuacyjny 

 4 kurhanów na polach „Piwniczyska" i 12 maja złożyłem prof. Godfrydowi Ossow- 

 skiemu w Krakowie. W 1891 zbadałem kurhan w Łętkowicach (Kielecka, Miechow- 

 ski, paraf. Łętkowice. Materyały T. V, 1901, str. 37). W 1904 r. wraz z prof. Wło- 

 dzimierzem Demetrykiewiczem zwiedziłem kurhany w Gruszowie, Kowarach, 

 i na polach Dziemierzyc (pod Racławicami), w tymże roku udało mi się rozkopać na 

 polach „Piwniczyska" w Gruszowie i naukowo zbadać dwa takie kurhany. (Materyały 

 antropol., archeol. i etnogr. T. X, 1907, str. 56). W 1905 na polach wsi Kowary roz- 

 kopałem jeden wielki kurhan (Materyały T. X, str. 54), we wsi Rosiejowie (Pińczowski 

 powiat) rozkopałem wielki kurhan i zapoznałem się zawartością mogiły w Chorążycach 

 pod Koniuszą (Proszowskie) naruszonej przez włościan (Materyały T. X, str. 58). Zawar- 

 tość tych kurhanów ujawniona przez moje badania rzuciła doniosłe światło na epokę 

 ich powstania i wyznaczyła im pierwszorzędne stanowisko przy wyświetleniu dziejów 

 tych ziem w epokach przedhistorycznych. 



Przejęty doniosłością, ważnością i znaczeniem tych naukowych dokumentów, oraz 

 zatrwożony o los kurhanów, które samowolnie dla celów gospodarczych niszczono 

 (Stradów, Kolossy, Chorążyce i inne), zwłaszcza przy parcelacyi rozpowszechnionej 

 w tamtych stronach, zwróciłem się do Sekretarza Jeneralnego Akademii Umiejętności 

 w Krakowie, prof. Bolesława Ulanowskiego z podaniem, oraz do p. prezesa 

 Komisyi antropologicznej prof. Napoleona Cybulskiego, na co otrzymałem pismo 

 Sekretarza Jeneralnego i prof. W. Demetrykiewicza wykazujące niemożność prze. 

 prowadzenia badań tych niezmiernie ważnych dla nauki zabytków z powodu kosztów 

 oraz politycznych warunków w pasie granicznym. 



