1-' 



DZIAŁ 11. MISCELLANEA. 



głębokość 5,5 m a wogóle — 4 — 5 m\ dno jeziora stosunkowo równe, pokryte gru- 

 bą warstwą brunatnego szlamu, na którym obficie rosną rośliny jeziorne. Fauna 

 jeziora nie przedstawia nic oryginalnego: szczupaki, leszcze, plotki i in. wyczer- 

 pują różnorodność wodnych mieszkańców, od czasu do czasu tylko poławiają się 

 sumy, przypływające tu z Zawiereża. Przezroczystość wody nizka, nie przewyższa 

 1,5 m \ t° na głębokości 1 m była 13,8° i bez zmiany trzymała się do 4 m włącz- 

 nie, dopiero na głębokości 5 /;/ i na dnie spadła do 18,5°. Żadna rzeczka do je- 

 ziora nie płynie; z północnego zaś końca bierze początek Simanówka, która pły- 

 nie na północ, przepływa jez. Worotno i już pod nazwą Zubarówki wpada do je- 

 ziora Newełskiego. 



Zupełnie inaczej przedstawia się południowa część Miełkiego-Zawiereża - 

 jezioro Zawiereże. Brzegi po większej części strome, pokryte grubym żwirem, — 

 lodowce pozostawiły tutaj mnóstwo kamieni, szczególnie na północno-wschodnim 



1 północno-zachodnim brzegu. Kręta linia brzegu tworzy mnóstwo zatok i Juk", — 

 z tych ostatnich największa t. zw. „łuka kozłowska" właściwie tworzy dalszy ciąg 

 jeziora, bo zaczynając się w południowym końcu Zawiereża ciągnie się najmniej 



2 wiorsty w kierunku SW. Szerokość jej wynosi najwyżej 50 — 40 sążni. W Za- 

 wiereżu napotykamy dużo półwyspów. Już z powyższego opisu widzimy, że forma 

 jeziora jest bardzo nieprawidłowa: w środkowej swej części Zawiereże silnie się 

 rozszerza, a w południowej przeciwnie— zwęża; kierunek jednak długiej osi jeziora 

 pozostaje jak dla większości naszych jezior charakterystyczny NO — SW. Dno 

 Zawiereża bardzo nierówne, wyrwy i kamieniste „sopki" napotykają się ciągle. Na 

 środku jeziora leży wyspa „Swatowiec" i od niej w zachodnim kierunku ciągnie 

 się długa i wązka mielizna sięgająca brzegu jeziora (mapa 2); mielizna ta (naj- 

 większa głębokość 5 m), złożona wyłącznie ze żwiru i kamieni, wywiera wrażenie 

 walu wznoszącego się na 6—7 m z dna jeziora; na mieliźnie tej wcale niema 

 szlamu, który w innych miejscach pokrywa cienką warstwą dno jeziora. Fauna 

 jeziora bardzo urozmaicona, tak samo jak w Czersnie i w jeziorze Newelskiem, 

 dodać jednak należy, że tutaj poławiają się sumy. Łowiono olbrzymów po 200 fun- 

 tów; naturalnie takie „wieloryby" nie często się zdarzają. O ile fauna jeziora po- 

 siada pewną rozmaitość i bogactwo, o tyle królestwo roślinne przedstawia się bar- 

 dzo skromnie; tylko po brzegach, ale nawet nie wszędzie, znajdujemy sitowie — 

 wyjątek stanowi opisana powyżej „łuka kozłowska", gdzie brzegi bardzo gęsto 

 zarosły tatarakiem, trzciną i t. d. Zawiereże zalicza się do głębokich jezior: naj- 

 głębsze miejsce, niedaleko od „łuki" kozlowskiej ma 17,5 m głębok.; dalej na po- 

 łudnie „łuka" staje się plytszą, ale niema miejsc mniej niż na 10 m głębokich, 

 naturalnie na linii środkowej. Zachodnia część jeziora plytsza (max. 8 m), wscho- 

 dnia zaś głębsza (15 — 14 m). Woda w jeziorze przezroczysta (krążek znikł na 

 głębokości 2 m). Temperatura 18° na głębok. 1 m spadla w głęb. 2 m do 17,7° 

 i została na tej samej wysokości do 15 m, dopiero poniżej tego poziomu zaczęła 

 spadać prędzej: 



głębokość 14 metrów 



7°= 17,4° 



» 15 „ 



n 17,4- 



16 



„ 15,4« 



17 



„ 14,2° 



17,5 „ 



„ 14°. 



Do jeziora wpada kilka małych rzeczek: jedna z jeziorka „Szabaniec", znajdujące- 

 go się na SO od Zawiereża; dwie rzeczki mają początek w błotach i wpadają do 



