ST. D0B0RZYŃ8KI. — BUDY ŻELAZNE. 



7 



Karnie są bogatsze, i rzecz prosta, że pod względem chemicznym skład 

 Jimonitu i hematytu jest jednakowy (różnica — nieobecność wody). Ana- 

 lizy karni dają: 



CO a + H 2 Si O, Al a 3 FeA Mn Ca O Mg O S P (O + reszta) 

 11,10 4,15 6,70 74,80 0,08 1,78 ślady 0,10 0,12 1,17 



Ruda z Kluczów, łatwo topliwa i łatwo redukująca się, wobec wy- 

 sokiej swej procentowości jest bardzo pożądanym materyałem w hutni- 

 ctwie żelaznem. Z rud naszych należy ono do najlepszych pod wzglę- 

 dem ilości P. Cokolwiek zamała zawartość Mn znakomicie się wyna- 

 gradza nieobecnością Zn, towarzyszącego wszelkim rudom z wapienia mu- 

 szlowego. 



Pod działaniem wpływów atmosferycznych podlega tylko bardzo nie- 

 znacznemu rozkładowi i kruszeniu w zwałach. 



Towarzyszący rudzie żelaznej -piryt składa się z masy drobnych krysz- 

 tałków. Karnie jego nader szybko wietrzeją i rozsypują się na piasek 

 krystaliczny. Najlepiej uformowane kryształki znajdują się wewnątrz 

 większych bryłek, ale i tu określenie ich formy z przyczyny nader drob- 

 nych wymiarów jest trudne. 



Typ złoż i hypotezy ich powstania. 



Pomimo pozornej różnicy pomiędzy złożami opisanemi pod nazwa- 

 mi ,. głównych 1 ' i ,, towarzyszących" im, należy je jednak odnieść do je- 

 dnego ; tego samego typu: w masie wapienia skalistego są prze- 

 strzenie, w których szczeliny zapełniły się przez rudę brunatną i czer- 

 woną. 



Rzecz prosta, że uskok, jako duża szczelina, tworząc dogodną dro- 

 gę dla przepływu wód gruntowych, zebrał jej większe masy, wskutek 

 czego wydaje się prawdopodobnem istnienie żyły rudorodnej między Ja- 

 roszowieami a Rudnicą, ponieważ kierunek uskoków w obu tych miejsco- 

 wościach (8 h ) zgadza się z kierunkiem linii Rud. — Jarosz., nb. jeśli okre- 

 ślenie kierunku uskoków jest ścisłe. 



W ten sposób pojęte składy w Jaroszowicach i Rudnicy są rozdęciami 

 żyły, która wogóle musi się odznaczać zmiennym charakterem. 



Badania górnicze w celu wyśledzenia opisywanej żyły pomiędzy wska- 

 zanemi punktami i na przedłużeniach tego kierunku, prowadzone zapo- 

 mocą dukli i rowów szurfowych nie dały dotąd pomyślnych rezultatów, 

 co objaśnia się trudnością wogóle natrafienia na stosunkowo wąski pas 

 wychodni żyły, a tembardziej na jej rozdęcie. Zresztą samo określenie 



