J. PACZOSKI.— O FORMACYACII ROŚLINNYCH. 



47 



„zarzeczu 1 ' piaskiem (na południe od Pińska za Piną), nad Jasioldą, Pry- 

 pecią, wreszcie na Polesiu wołyńskiem na ogromnych przestrzeniach bez 

 jakiejkolwiek zmiany w składających je gatunkach roślin. Hala są to 

 równiny jak stepy bezbrzeżne, przedstawiające z niemi tę wspólną cechę, 

 że brak na nich roślin drzewiastych. Marne krzaczki niektórych gatun- 

 ków wierzb (Salix), wyrastające tu i owdzie po halach, odpowiadają mi- 

 gdałom stepowym, akacyi stepowej (Caragana łrutescens) i innym krze- 

 wom wyrastającym wśród morza traw na stepach. 



Jeżeli jeszcze dodamy do powyższych typów bardzo daleko od sie- 

 bie porozrzucane ,, wyspy" lasów liściastych, lustrzane powierzchnie je- 

 zior, wychylające się z poza wieńca oczeretów, srebrzyste wstęgi rzek, 

 wijące się między łoziną, trzciną, lub sitowiem — to nic już chyba wię- 

 cej nie spotkamy na całym ogromnym obszarze Polesia. 



Tylko w południowo - wschodniej części wśród boru, lub nad urwi- 

 stym brzegiem rzeki ujrzymy naraz skały nagie, lub zrzadka krzewa- 

 mi porosłe, po których możemy zbierać rośliny dla flory miejscowej 

 dziś już niemal obce, przedstawiające zabytki czasów ubiegłych. Ten 

 zakątek kraju dla badacza przyrody poleskiej jest nieoceniony. Tu wi- 

 dzimy typ starszej flory, tak szczelnie otoczony typem młodszym, no- 

 wym, że nie nadaje on już wcale odrębnego wyglądu tej krainie. Le- 

 dwośmy porzucili urocze brzegi Teterewa, Słuczy i t. d., jesteśmy już 

 wśród prawdziwego Polesia. Dla tej to przyczyny nie można oderwać 

 południowo-wschodniej części wołyńskiego Polesia od całości. 



Wołyńskie dopływy Prypeci, jako biorące początek na południu po- 

 za obrębem Polesia, sprzyjają wdzieraniu się roślin, należących do flory 

 podolskiej, aż w głąb Polesia po samę Prypee i Pinę (naprzykład Gy- 

 psophila paniculata, Syrenia angustifolia, Iris nudicaulis, Helianthemum vul- 

 gare, Linosyris vulgaris, Linum fiatum). Północne zaś dopływy Prypeci, 

 jako biorące początek na krawędzi grzbietu litewskiego, nie odzna- 

 czającego się odmienną roślinnością, nie mogą urozmaicić flory po- 

 leskiej. 



O ile jeszcze południowe Polesie, przynajmniej w niektórych miej- 

 scowościach, nie jest zbyt jednostajne, o tyle Polesie litewska przygnę- 

 bia po prostu swą niesłychaną monotonią. Jeżeli przejedziemy się na- 

 przykład koleją żelazną z Homla do Brześcia Litewskiego, to jest prze- 

 tniemy tę krainę w najdluższem miejscu, zobaczymy, że na całej tej prze- 

 strzeni, dochodzącej 500 kilometr, długości, nic innego niema jak lasy 

 i błota nużąco jednostajne (tylko koło st. Kopcewicze i Łunińca wy- 

 stępują wśród innych drzew leśnych świerki, które w innych miejsco- 

 wościach tej linii wcale nie rosną, lecz za to nieco dalej na półno- 

 cy przedstawiają już tylko pospolite drzewo leśne), oraz gdzieniegdzie 

 liche pola. 



Chociaż Polesie nawet w czasie obecnym jest krajem w lasy obfi- 

 tym, jednak w niektórych miejscowościach zostały już one porządnie 



