.!. PACZOSKI. — O FOK.MACYACII UOSUNNYCH. 



53 



Stowarzyszenia roślinne pokrewne pod względem ustroju wewnętrz- 

 nego nazywa autor „Vereinclasse". Te ostatnie grupuje w cztery na- 

 stępujące działy: 



I. Roślinność hydrofilowa, do której należą stowarzyszenia roślin rosnące 

 w wodzie i na błotnistej glebie. 



II. Roślinność kserofilowa, do której należy wszystko co rośnie na gle* 

 bie nadzwyczaj ubogiej w zawartość wody (powietrze także odznacza się 

 suchością). 



III. Roślinność kalofitowa (solniskowa), do której należą rośliny rosnące 

 na glebie zawierającej sól (wybrzeża morskie, solni ska) i 



IV. Roślinność mezofiłowa do której należą stowarzyszenia roślin rosną- 

 ce na glebie niezbyt suchej i niezbyt błotnistej, nie zawierającej więk- 

 szych ilości soli kuchennej. 



Te duże działy autor podzielił jeszcze na poddziały, składające się 

 już z „Vereinclasse". Zatrzymywanie się jednak nad temi poddziałami nie 

 miałoby dla nas żadnego celu. 



W powyżej przytoczonym układzie grup roślinnych Warminga od- 

 raził rzuca się w oczy jego sztuczność i brak konsekwencyi. Przede- 

 wszystkiem widzimy oddawna znane rośliny halofitowe, hydrofilowe, kse- 

 rofilowe i t. d., które jako proste oznaczenia pewnych grup roślinnych, 

 jednakowo zachowujących się względem ilości wody w glebie i powie- 

 trzu i t. d., są pojęciami pożytecznemi, ale dla Masyfikacyi naturalnej nie 

 przedstawiają żadnej wartości. Dlaczego mamy dzielić formacye roślinne 

 wedle % wody w glebie, na której rosną, a nie wedle składu gleby, 

 stopnia oświetlenia i t. d.? Dlaczego wogóle autor dzieli formacye nie 

 na zasadzie ich ustroju społecznego, lecz wedle otaczającego je środowiska, 

 przecież klasyfikuje on nie to ostatnie? Na tern właśnie polega dowol- 

 ność i sztuczność układu Warminga. Dalej widzimy i brak konsekwen- 

 cyi. Gdy autor, pomimo grup opartych na procentowej zawartości wo- 

 dy w glebie, wprowadził jeszcze czwartą grupę, którą wyróżnił na pod- 

 stawie zupełnie innej cechy (rośliny halofitowe, które powinny byłyby 

 należeć do poprzednich grup, jako rosnące na rozmaitych glebach co 

 do ilości zawartej w nich wody), — to dlaczego nie wyróżnił roślinności 

 gleb piaszczystych? Czyż roślinność wydm piaszczystych jest mniej cha- 

 rakterystyczną od roślinności wybrzeża morskiego? A rośliny skał wa- 

 piennych, kredowych... czy także nie zasługiwały na wyróżnienie? 



Nie zatrzymując się dłużej nad rażąco sztucznym układem Warmin- 

 ga, który nie wytrzymuje najlżejszej krytyki, zauważę jednak, że układ 

 naturalny ibrmacyj roślinnych musi być oparty tta tern, co jest ich naj- 

 istotniejsza treścią. Cóż stanowi ową najistotniejszą treść formacyi roślin 

 nej (stowarzyszenia roślinnego) — gleba, procentowa zawartość w niej wo- 

 dy, czy też może zupełnie co innego? Odpowiedź jest bardzo łatwą — 

 ową treść, ową „duszę" formacyi roślinnej stanowi uspołecznienie, stosu- 



