.!. PACZOSKI.— 



O FOKMAOYACH ROŚLINNYCH. 



81 



Pochodzi to z tego, że rośliny te nie są właściwie członkami jakiejś 

 złożonej formaoyi, lecz, rosnąc w zwartej masie, wytwarzają tonnacye 

 proste. 



Prócz wymienionych tylko co gatunków, napotykamy tam takie 

 Phalaris arundinacea, Gmphcphorum arundinaccum, Sparganium, Butomns 

 i t. d., nie występujące jednak w tak imponującej masie. 



W miejscach suchszych hala są to po prostu łąki błotniste: turzyco 

 {Carex vulgaris, C. acuta, C. paludosa, C. caespitosa, C. vulpina, C. tesicaria, 

 C. ampułlacea, C. flava i t. d.), Poa łrivialis, Aira caespitosa, Ghjceria fluitans 

 (brzegi), Calamagrostis, Eriophorum latifolium, Sparganium, Symphytum offi- 

 cinale, Phalaris arundinacea, Sium latifolium, Eąuisctum palustre, Calł/ia 

 palustris, Stellaria glauca, Cardaminc pratensis, Menyanthes trifoliata, Ranun- 

 culus Flammida, R. Lingua, Veronica scutellata, Pedicularis palustris, Orchis 

 incamata i t. d. 



Pośród hal porozrzucane są z jednej strony jeziora i wogóle zwier- 

 ciadła wód z charakterystyczną dla nich roślinnością, z drugiej t. zw. 

 „ostrowy" czyli miejsca wyższe, wzniesione nad poziom hał, na których 

 to ostrowach widzimy lasy, wioski i t. d. Prócz roślin zielnych, jak już 

 wspomniałem o tern, wśród hał widzieć się dają krzewy przeważnie wierzb: 

 Salix rosmarinifolia (rokita), S. aurita, S. cinerea '), S. pentandra, S. Lap- 

 ponum 2 ). Pierwsza i ostatnia rosną także czasem obficie i po łąkach 

 torfiastych; i właściwie też one należą do formacyi tych ostatnich. Prócz 

 wierzb na łąkach widzimy często olchę czarną (Alnus glutinosa) i t. cl. 



Wśród hał spotykamy czasem i błota kępiaste, odznaczające się du- 

 żemi kępami turzyc niezbyt dobrze zakorzenionemi i usuwaj ącemi się 

 pod nogami ludzi i zwierząt. Wogóle te jak i inne błota o uginającej 

 się powierzchni na Polesiu noszą charakterystyczną nazwę „kaczaj- 

 boloto". 



Błota i łąki kwaśne przechodzą stopniowo i nieznacznie z jednej 

 strony w łąki nadrzeczne, zalewane przez wody wiosenne, łąki suche 

 pokryte przeważnie trawami słodkiemi (Gramineae), — z drugiej w łąki 

 i błota torfiaste, których warstwa torfowa powstaje przez gnicie prze- 

 ważnie roślin jawnokwiatowych i niektórych mchów, jednak nie torfow- 

 ców (Sphagnitm). 



') Tanfiliew dla hał przytacza Salix Caprea iBolota str. 27). Opisując zarastanie je- 

 ziora przez rośliny torfowe, tenże autor także mówi o S. caprea (str. 12). Nie ulega naj- 

 mniejszej kwestyi, że ta leśna wierzba została zamieszczona przez pomyłkę zamiast S. cinerea 

 albo S. aurita. S. caprea nigdy ani wśród hał. ani na torfach stanowczo nie rośnie. 



Najdalej wysunięte stanowiska S. Lapponum na południe: Kniażą -Góra (pow. ko- 

 welskii, Kołki! l powiat łucki), Horodnica! i powiat zwiahelski; na Polesiu wołyuskiem 

 i Kijów. 



Pam. Fizyogr. T. XVI. 



Dział 111. — 11 



