120 



DZIAŁ III— BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



linicola do lnu, a L. temulentum do owsa. Ponieważ oba gatunki Lo- 

 lium u nas inaczej się nie przytrafiają, o czem świadczą jednozgodnie 

 i inni badacze *), więc należą one do naszej flory o tyle, o ile możemy 

 uważać jako takie len i owies. Należą więc do roślin uprawianych, cho- 

 ciaż pomimo naszej woli, równolegle i współcześnie z obiema powyższe- 

 mi roślinami pożytecznemi. Gdybyśmy zaniechali uprawy owsa i lnu, 

 kąkole odpowiednie nie rosłyby u nas wcale. Dodam tu jeszcze na- 

 wiasowo, że oba gatunki Lolium w północno-wshod. części Polesia (a na- 

 wet na wschód, krańcach południowej), wcale nie rosną, chociaż gleba 

 i klimat niczem zasadniczo się nie różnią. 



Do roślin uprawianych pomimo woli należy także bławatek zbożowy 

 (Centaurea cyanus), którego ojczyzną są Włochy południowe, a zapewne 

 i inne kraje Europy połud. Według Boissiera 2 ) rośnie on tam po miej- 

 scach kamienistych i w zaroślach, przeważnie w pasie górskim. U nas, 

 jak wiadomo, tylko w zbożu, wyjątkowo w innych okolicznościach, 

 lecz nie trwale. W stepach Rossyi południowej między zbożem bławat- 

 ka nie widzimy wcale (połud. Bessarabia, gub. chersońska i t. d.), cho- 

 ciaż klimat wydaje się dla niego odpowiedniejszy. Wytłumaczyć takie 

 pozorne anomalie obecnie nie jesteśmy w stanie. 



Dalej należą tu maki polne, których w zachodniej części Polesia 

 mamy trzy gatunki (Papaoer Rhoeas, P. dubium i P. Argemone), Agrosiemma 

 Githago L., Yaccaria vulgaris Host (tylko w połud. części Polesia — Żyto- 

 mierz!). Rośliny wyliczone, chociaż czasem wyrastają i w innych wa- 

 runkach, jednak normalnem ich miejscem pobytu na Polesiu są pola 

 zbożowe. 



Z roślin pierwszej kategoryi zwrócić przedewszystkiem należy uwa- 

 gę na Gypsophiła paniculata, nie tylko ze względu na jej wybitnie stepo- 

 we pochodzenie, lecz i dla tego, że przedstawia ona jedyny dla Polesia 

 przykład występowania jednego i tego samego gatunku w postaci formy 

 dzikiej i zawleczone], przytem widocznie nie stałej. O Gypsophila paniculata, 

 rosnącej zupełnie dziko na piaskach i polach piaszczystych w pow. pińskim 

 i rówieńskim, mówiłem już pierwej, rozpatrując roślinność gleb piaszczy- 

 stych. Że Gypsophila rośnie tam dziko — widzimy dowody w tern, że: 

 1) znana jest znaczna ilość stanowisk, tworzących odrębny zasiąg; 2) 

 przytrafia się tam dosyć obficie; 3) obserwowana jest tam od lat stu, 

 a wiyc od czasu, gdy nie było ani dróg żelaznych, ani wogóle tak pod- 

 niesionej kultury— i 4) występowanie jej tam daleko łatwiej i prościej 

 może być wytłumaczone pierwotną działalnością rzek (Horynia, Slucza), 



'> Tylko Rogowicz wskazuje L. tenudent, jako rosnące w lesie w pow. kowelskim, 

 co zapewne ma się stosować do okazów wypadkowych, - a Rostafiński dla pszenicy. 

 Wogóle związek L. linicola z lnem, daleko jest trwalszy i lepszy niż L. temulentum 

 z owsem. 



■) Flora orientalis III, str. 634. 



