P. PACZOSKI. — O FORMACYACII ROŚLINNYCH. 



125 



części prawie po powiat huinański i obejmuje znaczną część gub. pol. 

 tawskiej (prawie do Poltawy). dalej podnosi się ku północy, wymijając 

 wyżynę środkowo-rossyjską, następnie nad Donem znowu spuszcza się 

 na południe, poczem podnosi się ku północy, Wołgę przecina koło ujścia 

 Sury, stamtąd podąża do Permy i następnie przebiega równoległe pra- 

 wie do łańcucha gór Uralskich i kończy się gdzieś w gub. archangiel- 

 skiej, nie dochodząc do grzbietu Tymańskiego. Tak przedstawia się 

 w grubym zarysie granica rozpostarcia lodowców. Widzimy, że nad 

 Dnieprem i Donem granica ta wypukła się i wkracza znacznie ku po- 

 łudniowi w kierunku biegu tych rzek, tworząc dwie szerokie i długie 

 odnogi, rozdzielające Podolsko-Wołyńską, środkowo-rossyjską i nadwoł- 

 żańską wyżynę jednę od drugiej. Zrozumiałą jest rzeczą a priori, że 

 te południowe odnogi lodowca zawdzięczają swe pochodzenie obniżeniu 

 lokalnemu dolin teraźniejszego Dniepru i Donu w epoce przedlodowco- 

 wej i że w owym czasie, znajdując tam ułatwioną drogę, musiały znisz- 

 czyć podczas swego ruchu roślinność tych zagłębień znacznie dalej ku 

 południowi niż w miejscowościach, w których lody zostały zatrzymane 

 w swym pochodzie przez wyniosłości wołyńskie, środkowo - rossyjskie 

 i nadwołźańskie. 



Szczątki flory starszej na Wołyniu. Jak już niejednokrotnie zazna- 

 czałem w pracy niniejszej, na Wołyniu i w po w. radomyskim guberni 

 kijowskiej znajdujemy liczne rośliny, które uważać należy za pozosta- 

 łości starszej flory, poprzedzającej okres lodowy. W połud. -zachodniej 

 części Wołynia typ flory jest od poleskiego całkiem różny, niczem od 

 podolskiego się nie odznaczający. We wschodniej części tej ziemi, jak 

 również i w powiecie radomyskim, a może i w pow. mozyrskim widzi- 

 my pojedyńcze placówki flory typu podolskiego otoczone zewsząd ści- 

 śle formacyami typowo poleskiemi. W miejscowościach takich wystę- 

 pują także szczątki flory starszej, przez lodowce nie zniszczonej. Ponieważ 

 rozmieszczenie geograficzne należących do nich gatunków było z małe- 

 mi wyjątkami przytoczone przy opisie formacyj, więc, odsyłając po 

 szczegóły do odpowiednicli rozdziałów, cały materyał grupuję w nastę- 

 pującej tablicy: 



