.T. SLOWIKOWSKT. CriARAKTKRTSTTKA WISŁY. 



Wielkie bogactwo dla. przybrzeżnych właścicieli nizin i kęp stanowić może 

 wiklina-łozina. Nieinówiąc już o materyale koszykarskim, inateryał ten, jako fa- 

 szyna, jest niezbędnym do robót regulacyjnych, a opłaca się dziś lepiej, niż 

 pszenica. 



W wielu miejscach rzeki pojawiają, się tak zwane „żwirówki", to jest miej- 

 sca, w których stale, albo też przygodnie rozpostarte są warstewki, a nawet war- 

 stwy żwiru różnej wielkości. Znane ])yły pod tym względem w blizkości War- 

 szawy okolice Żerania; dziś, z powodu zmiany głównego prądu, cześć tych warstw 

 została zasypana piaskieyi. 



Natomiast w innych miejscach, po tak zwanem po nadwiślańskn, ,.wypłóka- 

 niu odsepów piaszczystych", pojawi;i się tu i owdzie w korycie rzeki większe lub 

 mniejsze gniazdo, albo połać żwiru. Piaskarze warszawscy z wiosną i po każdej 

 powodzi wyprawiają się łodziami w górę rzeki „na wywiady'", to jest w celu na- 

 macania i oznaczenia takich połaci żwirowych. 



Pojawienie się żwiru pod Warszawą jest właśnie dowodem, że szybkość 

 wody w Wiśle zmienia się w bardzo rozległych gianicach, skoro nawet prędkość 

 najmniejsza na dnie rzeki jest jeszcze w stanie przerzucać masy piasku wraz 

 z uwięzionym żwirem. 



Zdziwiłby się niejeden, widząc, jaką masę drzewa, począwszy od gałązek do 

 kłód i całych pni z konarami, unosi Wisła wraz z wodą. Nieraz zdarzyło mi się 

 zaobserwować, że jama lub rów, wykopane poza pewną zasłoną (ścianą), podczas 

 jednej powodzi były litei-alnie zawalone zaokrąglonemi kawałkami drzewa napól 

 zmui-szalego. Trafiają się czasem i większe kłody zczerniałego dębu, ale główny 

 ])rzemys} warszawskich nadwiślaków polega naprzód naturalnie na wydobywaniu 

 drzewa z rozbitych tratew, a także na wydobywaniu świeżo zwalonych topoli, 

 wierzb, grusz i t. d. W okolicach Warsza'*"y istnieje zwyczaj, że ])0 roztoi)ach 

 wiosennych przezorniejsi gospodarze wysyłają żony i dzieci na pobrzeża, łachy 

 i ławy ])iaszczyst(i, aby odgrzebać i ułożyć w stogi, w celu wysuszenia, szcza])y 

 i gałęzie, i aby tym sposobem zgromadzić opał nawet na zimę. Zwyczaj ustalił 

 j)rawo własności temu, kto pracą zgromadził materyał. 



W ciągu robót, wykonywanych na Wiśle przy starym wodociągu i przy 

 układaniu rury ssącej i nowego smoka, natrafiałem w nurcie rzeki na kawałki 

 bursztynu. Niezwykłej wielkości kość udową, zachowaną w dość dobrym stanie, 

 znalazłem w głębokości 16 stóp na poziomie smoka, kopiąc rów przez łąl<i sie- 

 kierkowskie. Ten zabytek minionych wieków złożyłem, gdzie należy, na ręce pro- 

 fesora Slósarskiego, Natrafiałem przy uhcy Dobrej na starą broń, skalkówki, 

 a nawet ))Osiadani kilka przypadkowo wykopanycli krajcai-ów austryackich. 



Podług opinii nadwiślaków, pojawienie .się „wron morsldch", rybitew. mew, 

 est oznaką nastąpić mającej powodzi, co się dość zgadza z mojemi obseiwa- 

 cyami. 



