14 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



W niektórych spisach roślin pod nazwjj, St. graminea L. Opierając się na obec- 

 nych wiadomościach o rozmieszczeniu muchotrzeim długolisłnego, wynika, źe ma 

 dwa zasiągi w Ęuropie. Jeden nazywać 'będę syberyjskim, drugi — środkowo-euro- 

 pejskim. Granica północna zasiągu syberyjskiego z ijółnocnej Skandynawii jn-owa- 

 dzi do guberni archangielskiej, a następnie przez całą Syberyą do arktycznej 

 Ameryki. Granica zacliodnia z Szwecyi, przerzuciwszy się przez Bałtyk, dostaje 

 się w okolice Gdańska (M 21 g), skąd, jako granica południowa, i^rzechodzi 

 w okolice Królewca. Tu skręca ku i^ołudniowi i objąwszy duży kawał Prus Ksią- 

 żęcych, aź 1)0 Zywek (Siewkau), kieruje się ku północy do Kurlandyi i Inflant. 

 Stamtąd, zwróciwszy się na południowy-wschód, jn-zez Mohylewskie i przez Oku- 

 łowkę (Regeł), lezącą na granicy guberni czernihowskiej, dostaje się do guberni 

 charkowskiej (Górnicki). Nowy ski-ęt ku północy pod Moskwę, dalej przez Ural 

 i Syberyą do Ameryki. 



Zasiąg di'ugi środkowo-europejski rozłożył się w trójkącie: Turyngia — Szwaj - 

 carya — Bukowina. Granica północno-wschodnia z Turyngii jDrzechodzi na Szląsk 

 (M 21 g), ociera się o granicę Królestwa Polskiego w Leszniokach (Uechtritz 

 u Rostaf. i u Pieką), dostaje się do niei)ołomieckiej jDuszczy (Krupa), w Tatry 

 (Rogal, i Szyszył., Sagor. i Schneid.), na Węgry, na Pokucie (Kj-upa) i na Bu- 

 kowinę (Wołoszczak), gdzie wschodni kres zasiągu środkowo-europejskiego. 



Jeszcze dalej na wschodzie był mucliotrzeio dlugolistny raz wzmianlcoAvany 

 w guberni chersońskiej (Sredziński in Lindem. FI. Chers.), Przytem jakby łą- 

 cznikiem między zasiągiem j^ółnocnym, który nazwałem syberyjskim i zasiągiem 

 środkowo-europejskim są znane stanowiska około Lauenbergu w Holsztynie. 



Chociaż muchotrzew dlugolistny jest rośliną rzadką, dużo go jednak rośnie 

 w kilku lasach Prus Książęcych i na Szląsku w okolicy Lublińca. 



380. Piaskowiec łrawolistny. Arenaria graminifolia Schrad. Roślina 

 syberyjska i wschodnio-europejska. Granica północna zasiągu z guberni peters- 

 burskiej (Schmal.) przechodzi do wołogodzkiej (Sch.), kazańskiej (Sch.) i jjrzez 

 całą Syberyą do Kamczatki (Ledeb.). Granica zachodnia z nad NeAvy przechodzi 

 do Inflant, Kurlandyi (M 22 c,), do Ełku w Prusach Książęcych (Garcke), do 

 Kempistego pod Radzyminem (Pr. Kamieński u Rostf.), do Lublina (Puchalski 

 u Rostf.), w Tarnopolskie (Rehman), Czortkowskie (R.), za Dniestr do i)owiatu 

 horodeńskiego (Slend. u Racib.), potem w Kołomyjskie (Knapp) i na Węgry. 

 Granica południowa z Węgier, przeszedłszy nad morze Czarne, dostaje się za 

 Kaukaz, potem przebiega całą Syberyą. Piaskoiciec trawolistny na części zasiągu 

 mapą objętej tylko nad średnim Dnieprem, ma częstsze stanowiska, w imiych j^ro- 

 wincyach roślina rzadka, lub bardzo rzadka. Na Litwie Jundziłł jej nie zamie- 

 szcza, później Eichwald ją podał. We wchodniej Galicyi w Tarnopolskiem i Czort- 

 kowskiem, chociaż profesor Rehman zapisuje ją jako roślinę bardzo rzadką, notuje 

 jednak, że w Bilczu nad Seretem rośnie w wielkiej Uości. 



Klinga w Kurlandyi i Inflantach, a Montresor na Ukrainie odróżniają odmianę: 

 a parviflora Ledeb. 



Rogowicz prócz niej odróżnia na Ukr-ainie i Podolu: 

 P grandiflora Led. 



Akinfiew w Ekaterynosławiu zapisuje: 



