22 DZIAŁ Ur. BOTANIKA. 



N?. części zasiągu mapą objętej roślina prawie wszędzie pospolita, z wyjąt- 

 kiem strony wschodniej. Chociaż na północy do stref arktycznych dochodzi, na 

 góry niezbyt wysoko ^^stępuje: na Babią Górę do 960 m, na obok leżącą Policę 

 do 1200 m (Zap.), na Tatry do 1146 7/1 (Kotula), na Karpaty nad górnym Sanem 

 i Strwiążem do 1000 m (K.), na góry Pokucia do llSółH nad imziom morza (Zap.). 



Odmian najczęściej odróżnianych jest 3: 

 var. Yulgaris Boenningh. 



var. maxima Weihe (sp.) = v. maxima Koch. 



var. sativa Boemiingh. (sp. ) = v. sativa Koch. 

 Te 3 odmiany różne spisy wykazują po jednej, po dwie, albo wszystkie. 

 Klingę drugą odmianę uważa za formę tylko pierwszej odmiany, dodając drugą 

 jeszcze formę: 



lar i ci na Wulf. (sp.). 



405. Sporek wiosenny. Spergula yomcJis AVilld. Sp. Morisonii Boreau. 

 Plora Schlechtendala i Langethala ulei^szona przez Halliera zajwsuje ten 



gatunek między synonimani nastejmego (Tom XII, p. 231). Ponieważ niektóre 

 spisy roślin kwiatowych nie odróżniają go także, przeto zmuszony jestem nakreślić 

 lazem zasiągi sporka iciosennerjo i pięcioin-cctkou-ftjo. 



406. Sporek pięciopręcikowy. Spergula peutandra L. razem z poprze- 

 dnim umieszczam w zasiągu. Granica północna z AYielkiej Biytanii (Xymau. 

 Spergula rernalis) przechodzi do Skandynawii (X. Sp. rem.) i do Finlandyi 

 Ledebour Sp. pent. Xyman. Suppl. Sj). vern.). Granica zachodnia z Wielkiej 

 Brytanii dochodzi do Hiszpanii (Xym. Sp. veru. et Sj). pent.). Granica południo- 

 wa z Afryki przechodzi do Azyi i dostaje się aż do Beludżystanu jako Sp. pent. 

 V. intermedia (Boissier). Granica wschodnia (M 23 f) z Finlandyi iirzechodzi do 

 Petersburga (Schmal. S. vern.), do Inliant (Led. S. pent.; Sclimal. S. vern), na 

 Litwę (Gili|j. Jundz. Eichw. ), na Białoruś (Czołowski. S. pent.), na "Wołyń i Po- 

 dole (Besser. Eichw.). Z Sawrania (Andiz.) granica wschodnia zasiągu jirzez 

 Siedmiogród dostaje się do Macedonii i i)rzerzuca się do Azyi. Poza linią / 

 osobno otoczyłem kolorem Dniepr poniżej Ekaterynosławia ku morzu, gdyż tam 

 jest wskazany sporek pięciopręcikowy przez Andrzejewskiego (Rys. b. Ciąg 2, 1830 

 s. 37). Są to ostatnie znane stanowiska na wscliodzie. Xa części zasiągu mapą 

 objętej, z wyjątkiem Prus, obadwa gatunki są rzadkie, a nawet zujjelnie niespo- 

 tykane we wschodniej Galicyi, oraz w jjobliżu Karpat i Tatr. Xa góry Olbrzymie 

 Sagina rernalis AVilld. posuwa się do 1100 7)^ nad jwziom morza (Piek.). 



407. Spergularya pośrednia. Spergularia media Pers. S. marginata 

 Bor. Arenaria marginata DC. Lepigonum marinum Wahlb. Spergularia 

 marina Lebel. Wielka niezgodność panuje między autorami co do gatunków 

 n. 407 i 408. Nazw mnóstwo. W synommach zamęt. Zdawało mi się, że będzie 

 tu naj właściwiej trzymać się jednego autora pod względem synonimów i trzymam 

 się Nymana. Spenjłdcmja i)ośredińa rośnie na bi'zegach mórz europejskich i w głębi 

 lądu na miejscach zasolonych, ale nie często. Prócz Europy jest za Kaukazem, 

 w Syberyi, w Turkiestanie, w Persyi, w Afganistanie, w północnej Afryce, na i)rzy- 

 lądku Dobrej Nadziei i w obu Amerykach. Na mapie 25 otoczyłem linią a brzeg 

 Bałtyku, chociaż się tam rzadko trafia oraz naznaczyłem kolorem Dźwiniacze kolo 



